O anecdotario: «Parellas dobres de acción», por Juan Rodríguez

Como se dunha película se tratase, con guión en Chantada e interpretación en Meira

Falamos da tempada 2001/2002, o meu primeiro ano de infantil e primeiro ano que xogaba a ‘fútbol-11‘, no equipos das EDM Chantada, creado a campaña anterior. Eramos un grupo amplo de rapaces (sobre 20) e que soía asistir ós adestramentos na súa totalidade (daquela non había tanto móbil nin redes sociais), da época dos MIKASA e os campos de terra; que a algún aínda nos parece cercana pero que xa non o é tanto.

Luca´s Grill
Moreno´s Pizza

Pois ben, chegou a última xornada e estamos 18 xogadores dispoñibles para visitar ó Meira. O adestrador só podía convocar a 16, pero non quería deixar a ninguén sen xogar o último partido do ano, así que cando chegou o momento de dar a convocatoria dixo: “mañá imos todos”. Quedamos uns mirando para outros e dixémoslle: “Castor, somos 18, non podemos ir todos…”; el respostou: “tranquilos que xa arreglo eu para que poidamos xogar todos”.

Sábado pola mañá e o autobús cara a Meira cos 18 dispostos a xogar o último partido da tempada. Chegamos con normalidade, entramos no vestiario e entón todos calamos para escoitar ó míster: “A ver, estiven pensando e para que xoguedes todos imos facer o seguinte: dous de vós ides entrar no descanso por outros dous, pero coa mesma ficha, sen que ninguén se entere; a ver, quenes sodes os máis parecidos?”

Deportes Élide

Tras observar, decidiu: «Juan e Pablo (Cebolli, que sería un dos piares da SD en Preferente moitos anos) sodes ambos loiros, vós sodes un par; José e Joserra (actual xogador da SD, daquela alevín pero que xa despuntaba) vós sodes morenos e altos, sodes o outro par. Empezades Juan e José e no descanso entran Pablo e Joserra. No descanso entrades todos ó vestiario e xa vos explico».

Deu comezo o partido cun temporal tremendo, campo embarrado de todo, choiva das de verdade, e todos “feitos un cristo” para o vestiario. “Castor, se Pablo e Joserra entran así vaise notar, que están todos limpos e o resto enlameirados ata arriba” , dixémoslle.

Joserra, un dos protagonistas da historia

“Tedes razón; veña, todos a manchalos!”, espetou. E así pasamos os dez minutos do descanso poñéndoos perdidos, ó nivel do resto. “Juan e José, cando vos duchedes colledes as chaquetas de Pablo e Joserra e saídes con elas para a grada, para que pensen que sodes os mesmos, engadiu o míster.

Loxicamente, era un partido sen nada en xogo a nivel clasificatorio, e ó final os 18 puidemos saborear os últimos minutos da tempada.

Rememorar esta anécdota faime enviar desde aquí o meu recoñecemento a todos aqueles que fan posible o fútbol alonxado dos focos e que permitiron e permiten a tantos cativos disfrutar do que máis lles gusta, un traballo impagable.

Juan Rodríguez García. O mítico Juan de Chantada, carismático adestrador de Santaballés

Imagen por defecto
Diego Díaz Martínez

Un enfermo do fútbol lucense. Adestrador Nivel-3 UEFA PRO

Artículos: 874

Deja un comentario

Los datos que proporciones mediante este formulario serán tratados por Futbolinlugo como responsable de esta web. La finalidad de la recogida de estos datos se realiza solamente para responder y moderar los comentarios. Estos datos estarán almacenados en los servidores de PROFESIONAL HOSTING, situados en la Unión Europea (política de privacidad de Profesional Hosting). Puedes ejercer tus derechos de acceso, rectificación, limitación y supresión enviando un correo electrónico a diegopolc8@gmail.com.