Redactor - Redacción Futbolinlugo

O partido en imaxes: Milagrosa 0-8 Victoria FC B

Fotógrafo: Endie Doa Rúa

A Milagrosa e o filial do Victoria de Santiago enfrontáronse na quinta xornada da Primeira Galega cun resultado moi favorable para o cadro santiagués. O inicio da Mila non está sendo o mellor posible xa que aínda non gañou ningún encontro e atópase na penúltima posición da categoría. Aquí deixamos algunhas das imaxes do encontro grazas a Endie Doa Rúa.

 

Roi Vázquez: “Vestir a camisola do Monterroso non é calquera cousa”

Estamos nas primeiras semanas dunha nova tempada no fútbol provincial e todos os nosos protagonistas anónimos teñen as pilas cargadas para un novo curso de fortes emocións polos campos de rexional. Todos? Non, todos non. Rodrigo Vázquez Rodríguez (Monterroso, 1983) colga as botas e as luvas despois de 22 tempadas consecutivas portando o número 1 na Sociedade Deportiva Monterroso. Nesta conversa informal que reproducimos para futbolinlugo e para as redes sociais do clube vermello, Roi fai un breve balance da súa dilatada carreira e cóntanos algúns momentos que viviu baixo os paus e tamén fóra do campo. Con todo, e coa súa habitual humildade, hai omisións de bulto. Basta unha pequena anécdota para coñecer o seu carácter: Non hai moito tempo, por vicisitudes propias do fútbol amateur, Roi tivo que saír como xogador de campo para afrontar os derradeiros minutos dun encontro en Cerdeiriños. O adestrador decidiu poñelo en punta. Nun balón en longo, recorte, outro recorte, condución, disparo a porta e gol. Golazo. Para o noso protagonista iso non foi importante, prefire recordar compañeiros, rivais, adestradores…Será difícil non botalo de menos.

Pregunta: Empezamos polo final. Vinte e dúas tempadas ininterrumpidamente defendendo a portería da S.D Monterroso e decides deixalo, por que agora?

Resposta: Basicamente polo tempo. Son 35 anos xa, que tamén están aí; ademais hai xente que vén empuxando e creo que agora é un bo momento para deixalo.

P.: Primeiros contactos coa pelota e xa querías ser porteiro. Que motivación leva a un neno a poñerse debaixo da portería cando case todos soñan con marcar goles?

R.: Aquí tivo moita influencia o meu pai. Ademais, na rúa xa xogaba co meu primo Diego (ex –xogador da S.D. Monterroso) e eu poñíame a pararlle os tiros entre dúas pedras que facían de postes. Pero o meu pai foi o que mo inculcou, el xa xogara de porteiro na última etapa de xogador co Monterroso por unha lesión de xeonllo. Despois xa adestras un pouco…

P.: E alí empezou todo?

R.: Si. Foi Miguel, o actual presidente, o que formou unha escola de fútbol no Monterroso. Empezamos a adestrar dunha forma máis ou menos regular. Un par de anos despois, creouse o primeiro equipo cadete federado do club e eu tiven a sorte de formar parte dese grupo.

P.: Cadetes, xuvenís, sénior; vas queimando etapas e categorías. Foron moitos compañeiros e rivais, ¿algún que dixeras “a este non hai quen o pare”?

R.: Houbo moitos e non quero despreciar a ningún, pero sufrín a Guerreiro como rival e tamén o disfrutei como compañeiro; marcaba as diferenzas. Tamén recordo a un tal Pradera da Sarriana, dicían que xogara en Primeira División.

“Poder dicir que te adestrou teu pai tamén é especial”

 

P.: Falemos de adestradores, quen che deixou unha pegada especial?

R.: Recordo con moito cariño a Segundo porque foi co que debutei en categoría sénior e iso sempre che queda. Pero non quero esquecerme do meu pai, que nos adestrou en xuvenís e quedamos campións de Liga. Incluso xogamos a fase de ascenso a Liga Galega contra o Vilalbés. Poder dicir que te adestrou o teu pai tamén é especial.

“Iamos gañando 0-1 e parei un penalti no oitenta e pico, co empate descendíamos…”

P.: Algún partido na retina? Deses que non se esquecen…

R.: Uff…Recordo que debutei en Rexional Preferente sendo aínda xuvenil. A xornada anterior expulsaran a Mario, porteiro do primeiro equipo, e chamáronme a min para ir xogar a Negreira. Perdemos 5-2. Non me podo esquecer, foi a última tempada que o Monterroso xogou en Preferente. Pero sen dúbida o partido mais especial foi contra o Sagrado Corazón no 2015. Último partido de liga da 1ª Rexional, xogabamonos o descenso na súa casa, As Gándaras, que estaba a tope de xente; o que perdía baixaba a 2ª Rexional, era unha final. Iamos gañando 0-1 e parei un penalti no oitenta e pico, co empate descendíamos…imaxínate o importante que foi aquel partido. Despois Lorenzo marcou o 0-2 e mantivemos a categoría. Aínda hoxe estamos en Primeira…como me vou esquecer dese día!

P.: En todo ese tempo tivo que haber oco para unha morea de anécdotas…

R.: Moitas. O bonito disto é que che van pasando moitas cousas. Unha vez no Valadouro o autobús do noso equipo quedou metido nunha cuneta ó pé do campo e un xogador deles veu remolcarnos co seu propio tractor…En Monforte saímos escoltados pola Policía Nacional máis dunha vez coma se foramos un equipo de 1ª división…(risas).

P.: O pasado 25 agosto o club organizou o Torneo Alibós, que contou coa participación dos equipos veciños de Palas, Antas e Taboada. Durante a previa, a S.D. Monterroso realizou unha pequena homenaxe como despedida a esas 22 tempadas como “one club man”. Como valoras que o equipo da túa vida che adique un acto así?

R.: Moi agradecido. Eu non sei se o merezo. Tampouco recordo que se lle teñan feito este tipo de despedidas a outros xogadores, así que o agradecemento é máximo. De todas formas, a miña relación co club non remata aquí. Seguirei na grada ou onde sexa porque o Monterroso non se pode deixar nunca.

P.: Para rematar e a modo de consello para esos nenos que empezan en prebenxamíns, benxamíns…etc.no equipo da súa vila, ¿que lles dirías?

R.: Que valoren o que teñen. Que se esforzen. Hai moito traballo e moita xente detrás dun club para sacar adiante todo iso. Vestir a camisola do Monterroso non é calquera cousa e iso haino que valorar.

Entrevista por Fernando Arias: Incondicional do noso fútbol

Palabra de… Fernando Arias: ‘Hai unha butaca para ti’

Veña que isto empeza…Tomen asento.

Vémonos no Municipal, na Estación, en Santa Eulalia, no Gómez Besteiro, no Ladairo, no Rodríguez Lago, na Fonte, no Pichón, no Ventiño, na Canteira, en Catro Ventos, en Rioaveso, na Bidueira, no Cembedo, no Cascabeiro, no Luís López Gorgoso, na Veiga do Olmo, no Sangoñedo, no Castro Seoane, no Luís Pallín, no Chao da Poza, nos Chacotes, na Ponte, en Cerdeiriños, no Poste, nos Medos, na Carqueixa, en Tras do Novo, na Reigosa, nas Valgas, en Santa Cruz…

Na Acea, na Lomba, no Coto, en Viñas da Veiga, na Boavista, na Granda, no Suso Cruz, na Fonte, no Novo, na Pinguela, na Liga, nas Rapadas, na Marosa, no Acebreiro, no Roca, na Veiga, na Medela, na Mina, na Cheda, no Manuel Luna, no Polvorín, no Luís Bodegas, en Cantarrana, no Martinez Otero, na Ribela, no Pepe Barrera, no Ceao, na Magdalena, no Anxo Carro…

Atopen o súa localidade e disfruten. E se non saben de que estamos a falar, este non é o seu sitio.

Sorte a todos!

 

Fernando Arias. Incondicional do noso fútbol

Palabra de… Javi Pita: “Viaxe a Pulpí”

Finais de maio e aquí seguimos adestrando e competindo a fin de semana, quen nolo ía decir aló polo 24 de xullo… Situámonos en Ribadumia, domingo 6 de maio; cara as 20:00 remataba o encontro entre o Ribadumia e o Racing Vilalbés. Non era un final de partido como os outros 36 que levabamos ata daquela, éramos matematicamente de playoff. Facíamos historia no Racing, era a segunda vez que se acadaba tal feito nos 87 anos do club. Estabamos felices, nós e os que nos acompañaron toda a temporada.

Volvamos ao presente; mellor dito, á pasada fin de semana, vou contarvos como se viviu dende dentro a viaxe a Pulpí, onde nos enfrontamos ao Atlético Pulpileño no partido de volta da primeira eliminatoria de ascenso a Segunda División B.

Era venres. O plan de viaxe era adestrar, cear todos xuntos e partir cara terras murcianas (Águilas foi o noso centro de operacións). Así fixemos, arredor das 23:00 dous autobuses (xogadores e afeccionados) cargados de ilusión partíamos con 1041 km por percorrer, 13 horas de estrada por diante. Como ocupar ese tempo estaba máis que organizado, aínda que, a priori, pareza que non. Nun autobus pódense facer moitas cousas e, máis, se viaxas cunha FAMILIA de 25 integrantes. Pocha, tute, ler, parchís, FIFA´s, póker, “batallitas” varias,… múltiples opcións, vaia!

O sábado ás 12:00 “aterrabamos” en Águilas. O plan de sábado era como o de calquera concentración dun equipo: paseo, comida e descanso. Pola tarde tiñamos previsto adestrar ás 17:00 no campo de San Miguel (Pulpí), pero atopámonos que curiosamente a esa mesma hora tiña programado adestrar o Pulpileño e compartir campo antes da “final” do domingo… non quedaba moi ben, non?. Ningún problema, adestraríamos ás 19:00. PROBLEMAS! Saltaron as alarmas aos madridistas, hai varios no equipo e facédeme caso cando vos digo que son moi madridistas. Aí foi donde Ruiz (o “presi” para quen non o coñeza) comezou a moverse para conseguir un campo para adestrar ás 17:00. Como é un auténtico crack, en trinta minutos “problema” resolto. O planing de concentración seguía intacto.

Adestramento completado, regresamos ao hotel. Uns para seguir descansando e outros para seguir estirando as pernas e coñecer un pouco máis o pobo de  Águilas. De alí só temos boas palabras: tranquilidade máxima, boas praias e xente moi amable que, incluso, nos desexaba o mellor para o partido do domingo. As 20:45 había a cita obrigatoria coa Champions, posterior cea e a descansar para o domingo.

Chegaba o día D, amencía nubrado, boa nova para xogar. Ata a hora do partido, máis monotonía de concentración (comer, pasear e descansar). Ás 15:30 horas charla do míster no hotel e visualización dunha “sorpresa” que Gabi (o preparador físco) e Viusky (adestrador de porteiros) nos tiñan preparada. Todo listo para zarpar para Pulpí, POR FIN!.

O partido xa sabedes como foi…

O que non sabedes e non creo que con palabras o poida describir é a inmensa FELICIDADE que sentimos cada un de nós e dos afeccionados que ata alí nos acompañou cando Don Diego Villares marcou o penalti decisivo. Seguíamos escribindo páxinas na historia do noso Racing. Mención especial a que teño que facer a todos e cada un dos familiares, amigos ou “simplemente” afeccionados de verdade ao Racing Club Vilalbés. Fostes incribles durante toda a fin de semana, apoiando, animando e no partido empurrando dende a grada como un xogador máis, o xogador número 12.

Creo que falo no nome de todos os meus compañeiros cando vos digo GRAZAS, GRAZAS de corazón por facernos sentir futbolistas profesionais por unha fin de semana. Isto que escribo xa é pasado. Agora toca Levante B. O que vai pasar nesta segunda eliminatoria non o sei, o que si sei é que a ilusión os valencianos non nos van gañar e imos vender moi cara a nosa eliminación.

Para concluír, recordarvos que este domingo ás 16:30 tedes unha cita na Madalena para apoiar ao fútbol lucense.

VAMOS RACING!

Destacados Primeira. Xornada 19

*Santaballés-Ferreira: Remontada do Santaballés ante o colista na última media hora de xogo. Todos os goles chegaron na segunda metade.

*Chantada-Valadouro: Os mariñáns, escasos de efectivos, chegaron igualados ao descanso. Na reanudación, o Chantada impuxo a súa lei. O técnico visitante Julio Castro rematou expulsado. Álvaro Labayén, meta suplente, tivo uns minutos coma xogador. Nos do Sangoñedo, tres xuvenís estiveron na convocatoria.

*Monterroso-Riotorto: Os de Labrada seguen en ascenso tras superar a un Monterroso que non coñece a victoria en 2018. Golazo de David Silva. Iago tivo que deixar o campo por un golpe, que comprobou nun móbil coma o CR7 do Madrid. Uns puntos nun centro médico e arranxado. O seu substituto Fran Pastor rematou expulsado. Jesús Pablo xogou de nove e fallou un penalti. No cadro local, debutou coma titular o xuvenil Martín Blanco.

*Sporting Pontenova-Páramo: Dura tarde para os irmáns Moirón. Dani, expulsado. Jorge xogou o seu último encontro. Deixa o equipo por motivos laborais. Lisboa resultou decisivo cun paradón para o Páramo nos compases finais.

*Bóveda-Xermade: Primeiro triunfo a domicilio do Xermade, que abandona os postos de descenso directo. A súa praza é agora para o Bóveda. Os de Cabanelas conseguiron remontar e poñerse 2-1 no minuto 85. No entanto, cederon ante o empuxe final dos chairegos.

*Xove Lago-San Ciprián: O 2018 non semella o ano do Xove Lago. Acumula todo derrotas. Como boa noticia, podemos salientar a estrea de Mintes no once titular de Miguel Sancosmed. Gran encontro do San Ciprián, que remontou na segunda metade un novo tanto de Juanjo Coello.
*Pastoricense-San Roque: Farra abriu a lata nada máis vovler do descanso. Iván sentenciou nas postrimerías para un Pastoricense que gaña en solidez no Acebreiro. A expulsión de Esteban, central do San Roque, marcou o encontro.
*Foz-Taboada: O líder segue con paso firme. O Taboada apenas tirou á porta visitante, se ben si creou perigo polas bandas. Tremendo golazo de Asier de falta directa.
*Sarriana-Lemos: A entrada de Samos revolucionou o encontro e a Sarriana sentenciou o ‘clásico’ con dous goles consecutivos ao comezo da reanudación.

Os desexos da Preferente e a Terceira para o 2018

Acabamos de estrear ano. O 2018 chega con obxectivos e desexos diversos para cada un dos nosos participantes na Preferente e na Terceira División. Así que quixemos escoitar a tódolos equipos implicados e ver que lle pedían a este 2018.

Óscar López. Presidente do Atlético Escairón: “Que non existan lesións graves e poder manter a categoría”

Álvaro Meilán. Preparador da Residencia: “Pido que todos os xogadores e adestradores disfruten deste deporte que tanto nos gusta. En especial aos da Residencia, que logren todos os obxectivos colectivos e individuais que se propoñan. No equipo, que nos respeten un pouco máis as lesións e ter moitas alegrías cada fin de semana para celebralas en EQUIPO”

Juan Peón. Adestrador do Outeiro de Rei: “Seguir traballando coa mesma ilusión e intensidade. Que ese esforzo se traduza en bos resultados. Logo, que nos respeten as lesións e recuperar aos lesionados de longa duración e poidan disfrutar desta competición

Fiz Rodríguez. Técnico do Ribadeo: “Que nos respeten as lesións e mellores instalacións para adestrar. A nós, poñer moito traballo e ilusión para conseguir ser máis regulares e ser todas as semanas o Ribadeo que demostramos que podemos ser”

José Durán. Preparador do Polvorín: “Ao 2018 só lle podo pedir saúde! Ao equipo, capacidade de traballo, aportación individual e disciplina táctica. Se conseguimos aunar todo isto conseguiremos éxitos deportivos seguro”

José Ramón Vega. Presidente do Castro: “Pido traballo e sorte coas lesións”

Chusky. Técnico do Viveiro: “Que respeten as lesións aos nosos xogadores e cumplir cos obxectivos marcados dende a nosa chegada ao clube”

Óscar Gilsanz. Adestrador do Rácing Villalbés: “Para o Rácing pido saúde sobre todo, que aos xogadores os respeten as lesións”

Os desexos da Primeira para 2018

É a hora dos Reis Magos. E por pedir que non quede… Imos ver o que pon ‘A Carta’ de cada un dos clubes da Primeira Galicia. Que é o queren para este 2018

Cora. Delegado do Valadouro: “Encadear unha boa racha de resultados para darlle ese plus de confianza ao equipo. Calidade teñen de sobra para terminar máis arriba na táboa. En canto confíen nas súas posibilidades, este EQUIPO pode dar moitas tardes de alegría. Directiva, corpo técnico e xogadores van remar na mesma dirección para que así aconteza”

Juan Rodríguez. Adestrador do Chantada: “Por pedir gustaríanos que os tres equipos que están pelexando polo ascenso, o consigan. Aínda que o realmente importante é que todos os estamentos do clube manteñamos a ilusión polo fútbol que temos agora mesmo”

Carlos Fontal. Técnico do Páramo: “A SD Páramo pídelle ao 2018 que o noso equipo siga a traballar na liña na que estamos, que será a que nos faga saír de esta mala xeira de resultados. Ademais, a maior das sortes para cada unha das persoas que compoñen esta gran familia”

Julio Corral. Preparador da Sarriana: “O equipo ten que estar colocado no tramo final”

Carlos Alberto Pena. Adestrador do Santaballés: “Gustaríame pedir que nesta segunda volta as lesións se afasten do noso equipo”

Miguel Sancosmed. Técnico do Xove Lago: “Pido que o equipo, cos seus xogadores á cabeza, siga mostrando o mesmo nivel de competitividade e compromiso. Sendo consciente de que vai ser moi complicado igualar o 2017”

Jesús Gayol. Preparador do Foz: “Pedimos moita saúde, poucas lesións. Despois, seguir competindo e loitando partido a partido para acadar a mellor clasificación posible. Sen poñernos ningún límite e sen renunciar tampouco a nada”

Adrián Vázquez. Director deportivo do Monterroso: “Que o fútbol siga levantando paixóns en Monterroso. Que o primeiro equipo compita en todos os partidos para chegar o máis arriba posible”

Anxo Varela. Fiel seguidor e fotógrafo do Taboada: “Pido no nome do Taboada que non se nos manque naide máis de gravidade. Por extensión pido o mesmo para os demais equipos, as lesións son a cara máis amarga”

Iván Lamas ‘Ivo’. Porteiro do Xermade: “Non podo pedir outra cousa máis que este grupo de amigos permaneza na Primeira Rexional. Que o fútbol sexa xusto cun equipo que pelexa cada día e non baixa os brazos”

Dani Moirón. Adestrador da Pontenova. “Conseguir a permanencia na Primeira Autonómica Rexional Grupo 3. E que nos respeten as lesións e o compromiso e traballo dos xogadores non vaia a menos”

Ramón Labrada. Técnico do Riotorto: “Seguir sumando todos para continuar a progresión destes últimos anos”

Edu Rodríguez. Preparador do Lemos: “No deportivo pedímoslle ao 2018 que a nosa idea se reforce cos resultados”

César Rodríguez. Secretario do Ferreira: “Queremos que a plantilla non sufra lesións e manter a categoría entre todos. Sería un gran éxito”

Cabanelas. Adestrador do Bóveda: “Que no 2018 remate o mellor posible a tempada. Con iso, refírome a que consigamos a permanencia”

Villi. Segundo adestrador do San Ciprián: “Conseguir o premio da salvación un ‘aniño’ máis. E que se manteña o gran ambiente que temos no vestiario”

Manolo García. Preparador do San Roque: “Seguir disfrutando da categoría, intentando competir da mellor maneira posible para quedar na Primeira e estar o máis arriba posible. E seguir medrando coma clube”

Vittín. Técnico do Pastoricense: “Desexamos recuperar aos lesionados e que consigamos a salvación sen pasar apuros, o antes posible. Confiamos no traballo semanal e creemos que estes xogadores conseguirano sen problema”

A triple cara da batalla pola salvación na Preferente

Hai escasas semanas, falabamos con Álex Paz sobre a delicada situación do Viveiro. Non é o único clube lucense en apuros nesta Preferente tan disputada. Outeiro de Rei, Atlético Escairón e Residencia están metidos de cheo na pelea pola salvación. Así que quixemos enfrontar aos adestradores destes tres equipos ás mesmas preguntas. Juan Peón (Outeiro de Rei), Charly (Atlético Escairón) e Álvaro Meilán (Residencia) atenderon amablemente a nosa chamada. A loita pola permanencia está servida!

Gran parte das opcións de permanencia da Residencia pasarán pola Cheda

-Explícanos a situación actual do teu equipo.

JUAN PEÓN: A nivel meramente numérico non estamos ben. Somos os últimos. A nivel de como vexo o equipo, traballo, competitividade e implicación; estou moi contento e ilusionado. A primeira volta foi de aprendizaxe rápido. Na segunda temos que ser máis solventes.

CHARLY: A sensación é que imos medrando pouquiño a pouquiño. Só tiñamos 13 xogadores dispoñobles nos últimos partidos, algún deles tocado. Así é moi difícil competir. Cos que recuperamos agora e as fichaxes poderemos competir cun mínimo de condicións.

ÁLVARO MEILÁN: A clasificacion é unha realidade que esta aí. O grupo está enchufado e adestrando ben. Iso é algo moi imporante para afrontar a segunda volta. Agora recuperamos xente para ir cara arriba. Está todo moi igualado.

-Contabades estar así a estas alturas de tempada?

J.P: Sabía que ía ser un ano moi complicado. Non podemos olvidar que este equipo é 100% amateur. Na categoría hai xogadores e equipos moi importantes. Naide pensa en ir último, iso sí. É un ano de aprendizaxe para os xogadores e o clube. A ver se somos capaces de librar e afrontar o seguinte con outras expectativas. E senón trataremos que sexa proveitoso a nivel de clube e de de experiencia para os xogadores.

CH: Estou vendo unha liga moito máis igualada que outras Preferentes de outros anos. Non vai haber equipos que non cheguen aos 30 puntos, coma outras veces. Os da parte baixa arañan puntos aos de arriba. A loita polo ascenso e polo descenso vai estar moi parella.

A.M: Sempre que empezas unha competición nova, non sabes o que vai deparar. Os primeiros cinco, seis partidos competimos moi ben. Logo houbo situacións nas que se notaron as baixas. Non puidemos repetir onces nin dar continuidade aos xogadores. Pasounos factura.

-Consideras que a planificación do plantel no verán foi a correcta ou botas algo en falta?

J.P: O único que me doen son as lesións graves que tivemos, tanto o ano pasado coma este ano. Son xogadores afeccionados, e aféctalles moito a nivel persoal. Unha operación de cruzado ou hernias discales… Veñen sen cobrar e aféctalles a nivel persoal e de traballo. Eu estou encantado co cadro de xogadores que fixemos. Non cambiaría a ningún. Persoalmente merecen moito a pena. O que me doe como adestrador é non estar máis arriba. Por implicación non vai quedar. Pero temos que mellorar cousas, empezando por min.

O Atlético Escairón agarda mellorar as súas prestacións lonxe do Saviñao. MELANIE DE LA FUENTE

CH: Non sei quen a fixo, nin quen, nin como. Noto en falta xogadores de banda para como concibo eu o fútbol. Teño que adaptarme ao que teño e senón chegan eses xogadores, xogar doutra maneira.

A.M: Os primeiros resultados e o inicio de campionato foron correctos. De seguir nesta liña estariamos falando doutras cousas. Temos clara a nosa idea. Xa debutaron xuvenís e xente do equipo B foron titulares. Sabemos o que queremos: xente nova. Aínda que nos puidese faltar esa veteranía fóra… Agora o equipo xa madurou, pasou a aprendizaxe e toca refrendalo no campo.

-Vai haber movementos neste mercado invernal?

J.P: Penso que naide vai marchar. O Outeiro é un equipo cómodo, no que se está a gusto. Trátase moi ben á xente dende hai moito tempo. Fichar xa veremos, pero a idea non é esa. Se a xente está implicada, conto cos que estamos dende o principio. Pero se aparece… Vai ser más que apareza que por buscar. Os que estamos agora somos os que temos que scar isto adiante.

CH: Estamos neso, estou buscando ese perfi de xogador de banda, que de amplitude para atacar. A estas alturas de temporada é moi complicado. Pero fichamos xa a César, o porteiro do Ferreira. E a Alami, que estaba sen equipo. E a Asier, que estaba a xogar pouco no Barbadás. Tres que veñen a sumar.

A.M: Non, a confianza é absoluta e total . Iso non quita que está aberto a situacións que poidan pasar, coma calquera outro equipo. A aposta é total polo proxecto que comezamos en xullo.

-Por onde pasan as opcións de permanencia do teu conxunto?

J.P: Gañar partidos. Gañar o seguinte contra a Residencia e o próximo, que é na casa. Hai que gañar eses dous seguidos e damos un salto grande. A clave é non estar nunca descolgados. Ver que ganando dous estás cerca dos de arriba. E senón pelexar por outras cousas se chega ese caso. Temos que ser capaces de competir e ser difíciles. que ningún equipo chegue e sexa superior a ti. Por esta orde: competir ben, sacar resultados e subir na clasificación.

O Outeiro volve á competición cun derbi na casa ante a Residencia

CH: En ser regulares e non pegar picos de resultados positivos e logo negativos. O que sexa capaz de ter unha liña de continuidade, de ser regulares e non pasar moitras xornadas sen gañar… salvarase. Hai que ser fortes na casa e máis ambiciosos fóra dela. Temos que ter personalidade e ir máis a polos partidos de fóra.

A.M: Isto é moi longo. Quedan moitos partidos. Temos que seguir adestrando e competindo. Tivemos tres partidos, que de non ser así, non estariamos na situación na que estamos: Xallas, Ordes, San Tirso… Con veteranía e sorte, teriamos máis puntos. Pode semellar difícil pero a nivel de xogo, sobre todo na casa, non hai que alarmarse. A asignatura pendiente é fóra da casa. Coma visitantes temos que mellorar, non facemos o mesmo fútbol ca na Cheda por momentos.

-Cal é o equipo que máis che sorprendou desta Preferente?

J.P: O mellor equipo é o Polvorín. Atrás moi ben pero arriba teñen artillería: Cuadrado, Escriche, Facu, Coqui… Gáñanche un partido, pero ves todos os xogadores e todas as liñas… Todos son bos. Gustoume moito tamén o Paiosaco. Moi intenso, pero xogan distinto ao Polvorín.

CH: Do que vin eu, o Arzúa para ben. Foise moita xente pero están arriba para vez. E para mal, hai tanta igualdade… Quizais o Estudiantil. pensei que ia estar mais arriba.

A.M: O que máis me sorprendeu foi a igualdade entre todos os equipos. Calquera che pode ganar e quitarlle puntos aos de arriba. Máis que un equipo, quédome con que o ultimo é capaz de ganarlle ao primeiro.

Un repaso á temporada do noso fútbol

O noso Diego Díaz estivo esta seemana no programa ‘Ser Deportivos Lugo’ da Cadena Ser. Alí fixo unha análise do fútbol lucense, dende a Preferente á Terceira Galicia. Un resumo do que levamos de tempada e que podedes escoitar no seguinte podcast.

Os sobranceiros da Terceira Galicia terán premio semanal

Domino’s Pizza Lugo aposta polo noso fútbol

Amigos da Terceira Galicia, estades de sorte. Grazas á colaboración de Domino’s Pizza Lugo teredes premio tódalas semanas. Aqueles xogadores que sean elixidos nos sobranceiros de cada xoves, poderán disfrutar dun suculento regalo. Os nove destacados (Baixo Paus, O Ás do balón e O Golazo) recibirán un ‘Come y Bebe sin límites’ gratis para él e o acompañante que eles elixan (muller, moza, fillo, pai, nai…). Iso sí, disporán de un prazo de dez días para disfrutar do seu galardón.

Os futbolistas deberán acudir neses dez días ao local situado na Ronda da Muralla 27 da capital luguesa. Alí acreditaranse. A única condición é que os xogadores seleccionados deben acudir a recoller o seu premio coa vestimenta do seu clube. Ben sexa o chándal enteiro, unha camiseta ou suadoiro. Agora a batalla por ser un dos sobranceiros, antóllase aínda máis dura. Todo grazas a Domino’s Pizza Lugo.

Bo Nadal e Feliz 2018

Entramos nunha época do ano de sentimentos enfrontados. Veñen as festas das xuntanzas, das comidas e das celebracións, pero sen fútbol; aínda que este ano algúns si teñen que xogar. Os partidos aprazados da xornada 17 na Preferente estanse disputando nestes días e colle a algún lucense polo medio (Ribadeo, Lugo B, Castro e Escairón). Tamén algúns clubs da Primeira Galicia desputarán a xornada adiada nesta época de Nadal, aínda que non todos, xa que non están obrigados a xogar ese partido antes do final do ano como si é o caso da Preferente. Non obstante, sexa como sexa,  son unhas datas que se viven, quizais, dun xeito máis especial.

Desde Futbolinlugo tamén quixemos poñer o noso grao de area. Aproveitamos para presentar a nosa última incorporación, Marcos Fernández que xa leva unhas semanas sementando contidos por esta redacción. Unido a iso, felicitamos o Nadal, á nosa maneira, porque sempre se necesita un toque de humor para afrontar estas datas, aínda que a situación non fose a mellor. Acudimos ao centro da noticia, na parroquia xermadina de Momán. O campo da Veiga acolle dende hai unhas semanas a SD Cazás que viu como o campo da súa aldea, o Catro Ventos, foi arrasado en tres noites pola acción dos xabarís. Pero a relación non acabou aí, porque dende que o Cazás cambiou de terreo de xogo os xabarís tamén veñen facer das súas ao Campo da Veiga. De momento, non a ese nivel pero xa fixeron un dano considerable. Agardemos que de cara o vindeiro ano a situación cambie e se lle poña remedio, polo momento nós tomámolo con humor. Dende Momán, para toda a provincia, para todos vós.

Diario dun mercado. Episodio 54

Pouco a pouco imos chegando ao remate do verán e o inicio das competicións marcan a actualidade no fútbol provincial. Non obstante, os equipos seguen reforzándose, buscando cubrir os postos que aínda non teñen pechados. Mentras iso siga ocorrendo, seguirá habendo episodios do diario dun mercado.

Na Preferente, o Escairón ten un novo atacante antes de comezala liga este domingo diante do Polvorín (Municipal do Saviñao, 12:00h). César Rodríguez deixa o Chantada despois da insistencia do conxunto presidido por Óscar López. O dianteiro da Barrela, que onte cumpriu 25 anos, realizou unha gran campaña no Chantada a pesar do descenso do seu equipo. Pola súa banda, o Castro (que visita o Pepe Barrera o domingo ás 18:30h) fichou a dous futbolistas procedentes do outro lado do Atlántico: o mediocentro brasileiro de 22 anos Joao Leonel Rego e o central uruguaio Emanuelle Leonardo Coyto de 24 anos.

A priori, o Valadouro é un dos equipos chamados a estar na zona alta dunha igualada Primeira Galicia

Na Primeira Galicia, o Sporting Pontenova reforzouse coa chegada do atacante Francisco Rodríguez, máis coñecido como Franchi que procede do Ribadeo. No Valadouro chega un porteiro contrastado no fútbol provincial. Tomás Fernández, con pasado no Ribadeo ou na Milagrosa, entre outros equipos, reforza a portería do conxunto adestrado por Julio Castro. Baixando cara o sur, o Bóveda suma ao seu cadro de xogadores a Diego Blanco procedente do Brollón e a Diego do Páramo.

Na Segunda Galicia, Manu, ex adestrador do Rubián e do Portomarín na época dos dous ascensos consecutivos, volve dirixir ao conxunto recén ascendido a Segunda. Conta coas baixas de Adrián, Óscar Santos e Óscar López (Páramo). Pola súa banda, recupera a Manu Vega que o curso pasado estivo lesionado; ademais da incorporación de Nel que xogou na Milagrosa, pero que naceu en Portomarín.

Outro recén ascendido na categoría, o Castroverde, aínda non ten adestrador. Polo momento é o capitán Richar quen está facendo as tarefas de preparador. De cara a nova campaña ficharon a Juanjo (ex xogador da Comercial) e a Damián (ex futbolista do Corgo). Virando cara a capital, Miguel Rego volve ao corpo técnico da Milagrosa despois dun ano desvinculado do club.

Comunicado oficial do equipo de Futbolinlugo

Futbolinlugo naceu hai un ano e uns días coa intención de poñer en valor o mérito de futbolistas, adestradores, directivos e seareiros do fútbol máis afeccionado. En definitiva, de persoas que dunha ou doutra maneira volcan parte do seu esforzo diario nun obxectivo común. En ningún momento a nosa idea é prexudicar a ningún club, todo o contario. Si é certo, que hai algúns que, ao mellor, teñen máis presenza ca outros, simplemente porque nos facilitan máis as cousas e están pendentes de nós.

Nestes tempos recibimos moitos parabéns polo labor que estamos facendo día a día. Non obstante, algunha crítica tamén caeu, como é lóxico. E aceptámolas porque este humilde equipo tamén está aprendendo con cada acontecemento que pasa, con cada noticia que redactamos ou con cada interacción que nos fan chegar a través das nosas redes sociais. Somos humanos e, como tal, temos erros, pero tamén sabemos rectificar cando o consideramos necesario.

Sen embargo, o que non podemos deixar pasar por alto é que nos tachen de influenciar na decisión dun futbolista de cambiarse de equipo. Non somos quen para decidir o futuro de ninguén. E aínda que houbera un erro e publicaramos unha información que non fose verdade, antes de acusar a ninguén, quizais sexa preferible reflexionar de que a última palabra para decidir o seu futuro tena un futbolista, ninguén máis. Pero non podemos botarlle a culpa aos demais do que é responsabilidade propia.

Polo momento, estamos facendo isto de maneira altruísta. E diredes vós: “ninguén vos mandou”. Toda a razón. Facémolo porque nos gusta, por paixón e porque seguimos crendo que a verdadeira esencia do fútbol aínda se mantén. Recomendamos aos clubs que non pensen que son o Real Madrid ou o Barcelona, sodes moito máis ca iso. Cando se perda o noso, eles tampouco existirán. Un xogador pode cambiar de equipo por distintas cirunstancias, pero nunca debera deixar de ser un membro do club que abandonou, porque ao final todos estamos traballando a prol de manter vivo un obxectivo común, o fútbol lucense. 

Este humilde equipo seguirá loitando pola mesma idea coa que naceu: unir a todo o fútbol provincial. Queremos que haxa rivalidade, pero só durante o tempo que dure o partido; queremos que vos citedes na previa, pero para tomar un café; queremos que quededes no terceiro tempo, pero para tomar unha caña; queremos que asumades que aquí ninguén perde, todos gañamos.

Atentamente a redacción de Futbolinlugo,

Diego Díaz, Santi Real e Iván Calaza

 

Primeiro Totti, despois Emilio

Emilio García é un ‘one club man’. Leva toda unha vida adicada ao Taboada. 28 anos no clube e 15 como adestrador, etapa á que pon fin esta temporada. Comezou como xogador nas categorías inferiores e deu o salto ao primeiro equipo. Xa como futbolista, compaxinou o céspede ca dirección do conxunto xuvenil. Con 27 anos, decidiu retirarse e emprender unha nova aventura centrada no liderazgo técnico. Firme defensor da canteira, logrou ascender co cadro branquiazul á Preferente Galicia, o seu maior éxito. Antes de colgar definitivamente a pizarra, Emilio charlou con Futbolinlugo.

Futbolinlugo: Por que decidiches abandonar os banquillos?
Emilio: Por tres motivos. Un persoal, e é que necesito descansar; pola plantilla, á que penso que lle virá ben comezar de cero; e polo ruído que houbo este ano no pobo pola creación dun novo equipo. O campo de herba natural non aguanta e o Concello non deu solucionado ese problema.
F: Que balance farías da temporada, xa coa salvación no peto?
E: De aprobado. Tiñamos plantilla para quedar máis arriba, entre os oito primeiros. Houbo tamén moitas lesións de xogadores importantes en momentos puntuais.
F: Ao longo destes anos, cal dirías que foi o teu mellor momento?
E: O ano do ascenso a Preferente, pero houbo moitos bos momentos. O obxectivo era asentar ao equipo en Primeira Galicia e iso xa está feito.

 

Da igual que foto de familia se mire nos últimos anos no Taboada, alí sempre está Emilio García (arriba, primeiro pola dereita)

F: Hai moita diferenza entre Preferente e Primeira Galicia?
E: Si, sobre todo no ritmo. As categorías van en función del. Físicamente, hai más potencia, pero técnicamente non hai tanta diferencia.
E: E o peor momento?
R: Un moi curioso. O ano que se creou a Terceira Rexional, houbera un ‘follón’ e tiveramos que xogar un partido de salvamento ante o Muimenta. Gañamos, celebramos a salvación… pero a Federación no mes de agosto deulle un partido por gañado ó Muimenta e tivemos que enfrentarnos ao Pol, que pasaba a ocupar a praza de promoción de descenso, xa coa campaña a piques de comezar. Perdimos a penaltis en Santa Comba.
F: Que aspecto do fútbol cambiou máis desde que comezaches?
E: Ademais das instalacións, que melloraron moitísimo, tamén creceron os adestadores e os porteiros. A xente está máis preparada e iso nótase. O ritmo de xogo é moito máis alto ca cando eu xogaba.
F: Cal cambiarías ti?
E: As arbitraxes. Fano ben, pero en Segunda e Terceira Galicia debería haber linieres. Hai que subsanalo, porque se perde moito á hora de plantexar os partidos.
F: Cal foi o xogador máis destacado ao que tiveches a oportunidade de adestrar?
E: Moitos… sobre todo Guerreiro, agora no Antas, pero quédome con todos e coa súa melloría.
F: Que cualidades debería reunir un bo futbolista?
E: Valoro moitísimo a velocidade de execución. Non ser rápido ou non, senón facer velozmente os movementos.
F: Por último, algún mensaxe á toda afección, directivos e xogadores do Taboada?
E: Gustaríame darlle as grazas especialmente aos irmáns Cantina e a Marcos Vázquez. Tamén aos xogadores por facerme as cousas máis doadas e por suposto á afección.

Manu Amor, @ManuAmor1 para Futbolinlugo