Redactor - Redacción Futbolinlugo

Diego Vivero: «O único que me facía seguir era o grupo do Goiriz»

Non sabemos se aquel pícaro que viu fútbol no Roca por primeira vez contaba con ter unha traxectoria como a que tivo. Diego Vivero Pernas (02-05-1984, Cabreiros – Xermade) criouse na canteira do Rácing Vilalbés. Medrou dándolle patadas a un balón no Roca e madurou no Ventiño. A súa primeira camisola no fútbol sénior, xa foi a que o acompañou durante toda a súa carreira futbolísitca. O central pecha unha etapa de dezasete temporadas no CD Goiriz. Deixa o fútbol como xogador, pero non descarta outros camiños.

Futbolinlugo: Cando decidiches deixalo?

Diego Vivero: Xa tiña idea de que se o equipo se salvaba, deixaríao ao final da temporada. Sinto que sexa así. Ninguén o sabía e foi o que tocou. Creo que era o momento de deixalo.

Fil: Cales son os motivos?

DV: Os anos van pasando. Cada vez tes máis molestias e rendes menos. É o momento tamén para deixar paso a outros.

Fil: Con que sensación marchas?

DV: Moi boa. Practicamente toda a miña vida estiven ligado ao fútbol. Xoguei federado uns vinte e cinco anos. Case todos os mellores amigos que teño saqueinos do fútbol. No Goiriz quédome coas relacións que fixen. Cheguei sen coñecer a ninguén. Levo amigos que os poderei chamar para o que queira e eles a min. É unha das claves do Goiriz. Ninguén se quere ir. Cora fomenta moi bo ambiente. Se non o disfrutaramos, non xogariamos gran parte deles. Si que somos un equipo veterán. A medio prazo haberá que buscarlles reemprazo.

«Gustaríame adestrar a rapaces»

Fil: Punto final ou punto e á parte co balompé?

DV: Estarei vinculado sempre. Non sei en que papel. Como afeccionado seguro. Tanto o fútbol en directo como o profesional que o vexo pola televisión. Fixen os cursos de adestrador. Non era tanto polo interese de ser técnico. Tiña curiosidade por velo dende outro punto de vista. Estiven dous anos facendo os cursos todas as semanas. Quítache tempo, pero aprendín. Non sei se nalgún momento tirarei por ese camiño. Non o descarto. Si que me gustaría adestrar a rapaces. Non a curto prazo.

Fil: Cambia a visión que ten un do fútbol ao facer os cursos de adestrador?

DV: O papel de adestrador é o máis complicado do que parece. Nunca se acordan de ti, tes malas caras… O futbolista por natureza é egoísta na súa maioría. Non é facil ser adestrador. Unha cousa é facer o curso; e outra tamén é levar un vestiario.

Fil: Egoísta en que sentido?

DV: Dende o punto de vista de que non sempre antepon o mellor para o equipo. Todos pensamos que merecemos xogar máis. Pero ao final de vinte xogadores no once titular, só saen once.

«Manel é mellor xogador agora que hai 17 anos»

Fil: Lembras como ficharas polo Goiriz?

DV: Un antigo compañeiro que un día pola noite díxome que fora xogar. Fun alí con 18 anos. Eran todo homes. Era o pequeno de todos e agora era o contrario.

Fil: Pero o máis vello non eras…

DV: Cando eu cheguei Manel xa era un dos veteráns. Paréceme unha cousa incrible con esa idade. Estou convencido de que é mellor xogador agora que hai 17 anos. Seguirá mentres el queira. Fisicamente mantense. E destacado. Sigue tendo esa chispa de velocidade. É rarísimo nun xogador desa idade. E que velo e dis Como lle pode gañar a carreira a ese rapaz?. Non me atrevo a dicir cando será o seu final. Ímonos indo todos e el queda. É un exemplo.

Fil: Cada vez vemos máis veteráns e menos novos; como ves a situación do fútbol afeccionado na provincia?

DV: O futbol no interior vai ter un problema a medio e case a curto prazo. As carreiras deportivas alongáronse moito. Antes era raro que alguén pasara xogando dos 30 anos. Era a barreira. Agora con 30 estás no mellor. A xente cóidase máis e adestrase mellor. Fisicamente mellorou o fútbol e o ritmo de xogo. As arbitraxes tamén son diferentes. Non se ven aquelas patadas de hai vinte anos. Pero si que a medio prazo vai ser un problema. Lugo é unha provincia moi envellecida. Vai ser difícil manter este número de ligas. Creo que en dez anos haberá menos equipos e, en consecuencia, menos categorías. Por unha cuestion de número. Hai menos rapaces e moitos cando teñen vinte anos vanse. É difícil xuntar vinte xogadores que estean tan preto. E Goiriz é unha aldea que ten que afrontar uns gastos e encima tes que buscar xogadores. Non lle podes dar máis incentivo ca pasalo ben. Vexo o futuro moi negro.

«Se Cora non estivera probablemente non existira o equipo»

José Manuel Rey Cora é a alma máter do Goiriz. Presidente, adestrador, xardiñeiro,…

Fil: Que foi o que nunca che fixo cambiar de equipo?

DV: Estar cómodo. Ao final xa é o teu equipo. Nunca planifiquei cambiar de club. Xa son os teus e vou con eles ata onde poda. Tampouco me botaron nunca. Sobre todos custoume os últimos anos nos que tes máis molestias, tes que sacar tempo para ir adestrar,… O único que me facía seguir era o grupo.

Fil: Cal é a categoría do Goiriz?

DV: Se ti repasas a listaxe de equipos, a división do Goiriz debería ser a Terceira. A maioría das parroquias estan aí. Na Segunda xa ves equipos que teñen un concello detrás con campos municipais e que, incluso, che poñen o autobús e unha parte importante da subvención de deportes vai para eles. Nos últimos anos o Goiriz moveuse polas dúas. E agora uns anos en Segunda salvándonos sempre sen poder presumir moito. Pero é un logro estar aí.

Fil: Que parte de culpa ten Cora para que siga en pé o Goiriz?

DV: Se Cora non estivera probablemente non existira o Goiriz. Moitas veces non se ve. É moi dificil que alguén asuma ese traballo. Que moitas veces é para criticalo. Non é fácil atopar persoas que lle dediquen tantas horas. É non é só que non ganes nada, é que che custa cartos. Foi así sempre. Pero cada vez queda menos xente con ese espírito de facer algo polos demais. Desde fóra a xente non se dá conta. Cora no Goiriz é todo.

Fil: Que é o que levas nas lembranzas?

DV: O máis bonito son ascensos. Levo tres e outros tres descensos. É moi bonito. Algunha vitoria en Copa nas categorías inferiores. Esa sensación de xogar unha final nunha eliminatoria tamén é moi atractiva. Porque o ascenso case o podes ir vendo con antelación. A Copa chegas é cando pita o árbitro é o principio. O Goiriz nunca foi moi copeiro agás dous anos. Recordo unha tempada que perdemos en semifinais co Guitiriz xogando con 8 e caemos eliminados a penaltis. Pero realmente quédome máis co día a día. Non xogaba por eses momentos. Xogaba polo grupo e por competir.

Fil: Que lle dirías @s rapac@s novos que están empezando?

DV: Que pensen no fútbol como un pasatempo. É un erro pensar nel como un medio de vida. Chegan a profesionais 1 de cada 10.000 rapaces. Que pensen competir contra os mais e cun mesmo. O obxectivo é ser mellores sempre cando ti o desfrutes. Non deixarse enganar polos éxitos momentáneos.

DIEGO VIVERO EN CURTO…

Un campo da provincia: O Roca porque leva 80 anos habendo fútbol. Eu aínda era dos que ía ver o primeiro equipo do Racing ao Roca. Despois xoguei alí moitos anos. Un campo que me gusta moito. Dos antigos. A xente está moi pegada e créase un bo ambiente de fútbol. É algo sentimental. Levo 35 anos de socio do Racing; non son obxectivo.

Un xogador: Xoguei con moitos moi bos. No Goiriz tivemos a Marquiños que era capaz de decidir partidos el só. Botaba desaparecido todo o partido e marcaba tres goles que facía el. Marcaba a diferenza na categoría.

Un adestrador: Seguramente Cora que tamén somos amigos. Cando cheguei fomos compañeiros. Axudou a que me integrara. Despois foi o meu capitán. E logo o adestrador. Levámolo ben, aínda que ás veces non é fácil. Quédome tamén co que Quique Prado me ensinou.

Diario dun mercado. Episodio 185

Os equipos continúan coa planificación dunha temporada incerta. Quen pode telo máis doado para xogar, pode ser algún lucense que anda fóra das nosas fronteiras. É o caso do burelao Julio Delgado que seguirá pola Segunda B. Ficha polo Villanovense despois de chegar no mercado de inverno ao San Sebastian de Los Reyes. A pesar da súa xuventude, Julio xa é un clásico da categoría. Celta B, Racing de Ferrol, Murcia, Atlético Baleares, Castellón e Sanse foron os seus equipos ata o momento na división de bronce.

Pola súa banda, un lucense que estaba fóra regresa á provincia. Santi Gegunde ficha no Racing Vilalbés. É a terceira incorporación do cadro chairego logo da chegada de Aitor e de Dani Pedrosa. Gegunde emigrou este curso pasado a Villaviciosa logo de tres bos anos na SD Compostela. No día no que ao seu equipo, o Lealtad, lle confirman que ascende á Segunda B faise oficial a chegada do atacante o conxunto racinguista. Gegunde compartirá vestiario con antigos compañeiros como Make ou Pita.

Logo dunha temporada fóra de Galicia, Santi Gegunde regresa

Na Preferente, a nova xunta directiva encabezada por Pedro Posada confía o proxecto deportivo do Ribadeo en Rafa Casanova segundo La Voz de Galicia. O friolés encarará deste xeito a súa terceira temporada como técnico, onde entre outras cousas, anhelará por fin que o seu equipo xogue no renovado Pepe Barrera. Na mesma categoría o Lemos incorporou ao mediocentro Adrián Carrasco. As súas últimas experiencias futbolísticas foron na provincia de Ourense en equipos como o Nogueira ou o Verín. Ademais o conxunto lemista confirmou as baixas de Adri Díaz e Sergio Pollo. Tamén o Foz anunciou unha nova incorporación. Antón Couto reforza o cadro preparado por Javi Chinchón procedente do Xove de fútbol sala. Ademais Álvaro, Alonso e Víctor formarán parte do primeiro equipo aínda estando en idade xuvenil.

Baixando a Terceira Rexional hai novidades pola Terra Chá. No Catro Roldas David Lorenzo continurá como técnico e haberá unha liña continuista no cadro de xogadores. Aínda así, os porteiros Rubén, Fraga e Popi serán baixa. Ao igual que Cacharrón e Iván Amado. O mediocentro de Vilapedre pon fin a unha etapa de oito anos no conxunto amarelo. Reforzarán o cadro de Román o gardamallas Víctor que vén da liga de veteráns; Antonio Roca que estaba sen equipo; Brais que procede do xuvenil do Guitiriz e regresan Comba e Ramiro. Este último volve ao conxunto da súa parroquia logo de seis temporadas no Abadín. Pola súa banda, o Cazás quere seguir presentando batalla. O míster Antonio terá compañía no banco. Martín Monteserín (procedente do Lugo Unión) e Fran Lobato (xogador do Atlético Terra Chá de veteráns) botaranlle unha man na dirección do equipo. O cadro de xogadores mantense na súa maioría. Ademais chegan Jairo Escobar «Cepe», procedente do Lugo Unión; Xoel Gacio que chega dende o Vilalba FS xuvenil e Luis que estaba sen equipo aínda que xa tivo participado en adestramentos na campaña anterior. Na Mariña o Celeiro tamén aposta pola liña da continuidade. O club viveirense anunciou nos últimos días a súa 14ª renovación. Bruno Bermúdez “Payu” seguirá sendo unha das pezas clave do conxunto. Ademais anuncian un regreso importante. O dianteiro Borja Orosa Parapar «Mora» volve ao equipo procedente do Folgueiro.

Diario dun mercado. Episodio 177

Na segunda quincena de xullo xa case sería tempo de iniciar a pretemporada nalgúns dos clubs da provincia. A falta de almanaques que programen o camiño, os clubs continúan preparándose para o que poda vir.

Na Primeira Rexional, o Burela comunicou que Luis Salgueiro “Luchi” acompañará a Pepete na dirección do equipo. Pola súa banda, o Pol xa ten o porteiro que buscaba logo da operación de Bruzos. Iván Parapar chega a portería do Manuel Luna procedente do Riotorto. Indo cara Lugo, o San Lázaro segue apostando pola continuidade logo do ascenso. Alex, Mariano e Borja Candal renovan no conxunto da Ponte. O Monterroso continúa coa súa intensa confección do cadro de xogadores unha vez que poideron garantir a viabilidade do club. Martín Blanco volve a súa casa. Logo de militar no CD Conxo de Santiago e recuperarse dunha grave lesión, tentará recuperar a mellor versión cos seus. Na estrutura do equipo de Cerdeiriños van seguir Adrián Buján, Marco Aramburu e Samuel. Os tres procenden do equipo xuvenil. Tamén renova Brandan.

Capítulo á parte merece o Chantada que sempre anuncia as súas novas en bloque e con noticias relacionadas cos seus tres clubs sénior. Álex Varela compaxinará as súas funcións de adestrador da SD Chantada fem coa de segundo preparador do filial masculino. Alex acompañará ao coordinador Traste no banco do Chantada B. A idade sénior chega Cristian. Deixa os xuvenís, pero segue na estrutura do club. No entidade chantadina seguen confeccionando tamén o equipo feminino e dándolle a oportunidade as rapazas das Escolas Deportivas. Laura é a última en sumarse ao conxunto da vila do Asma.

Ademais na Segunda Rexional, o Palas renova a dous dos seus. Ouro e Tene continuarán levando perigo no ataque a favor do cadro celeste. Pola súa banda, o Castroverde que este curso militou na Terceira Galicia, comunicou a renovación do capitán Richard Huerta. Richi cumprirá a súa vixésima temporada no equipo verde e será de novo o alma máter da Veiga do Olmo. E outro dos míticos tamén segue. Ángel Cabado “Gelo” sumará a 15ª tempada.

Alén das nosas fronteiras apuntamos unha incorporación na Terceira Galega. O ex xogador vigés do Polvorín Varo Fernández é novo xogador da UD Ourense.

Palabra de… Chura: «A trascendencia do fútbol da aldea»

Foto de portada: Mariluz Fagín

En primeiro lugar quero darlle as grazas a Futbolinlugo por este espazo e pola súa defensa do fútbol provincial. Especialmente do fútbol da aldea. Por suposto, tamén me gustaría mandar un recordo para as persoas que nos deixaron por mor desta pandemia. Ademais dun recoñecemento ás forzas de seguridade sanitaria, aos empregados dos supermercados, aos camioneiros, etc. e a todos os que co seu esforzo mantiveron ao país en pé.

Na Galicia rural, moito dos seus mozos traballan ou estudan nas cidades veciñas. O fútbol serve de lazo de unión para que entre os xogadores da vila ou do concello exista un vínculo, un motivo e unha ilusión para volver ao seu pobo. Como mínimo, o venres para adestrar e a fin de semana para xogar. Se non fose polo fútbol moitas fins de semana sairían outros plans. O amor por este deporte e polo equipo da túa terra coloca a estes plans nun segundo plano.

A afección dos Medos, fiel representante do que significa animar aos seus. Foto: Mariluz Fagín

A afección dos Medos é unha das máis fieis. Para nós é a que máis se identifica con ese xogador que moitos viron nacer, comezar a camiñar e medrar. Esa relación existente permite que se consiga un vínculo entre a afección e o equipo.

Moitas veces cansamos de escoitar medidas e ideas para que a mocidade valore e siga crendo no rural. O deporte como medio de unión é unha boa fonte para iso. Isto lévanos a unha idea. Non a un proxecto, xa que a palabra proxecto é difícil de levar a cabo para os equipos humildes. A idea baséase en intentar darlle saída futbolística a aqueles mozos do concello. Unha vez que rematan a súa etapa de fútbol base en clubs do prestixio do CP Calasancio ou do CF Monforte a idea é que teñan unha saída na súa vila. E que unha vez que comezan os seus estudos ou os seus traballos teñan unha ilusión e outro motivo máis ca ver aos seus seres queridos cada fin de semana.

Construír un equipo cun corazón e cunha sensación de perfume da terra con identidade levará ao club a ter unha visión máis clara e un horizonte con menos nubes.

Juan C. Gallardo «Chura». Suma e segue no banco do Brollón; vai pola 8ª tempada

Sen acordo en Chantada: SD e Atlético seguen por separado

Pese á proposta de fusión dun grupo de afeccionados e a existencia de ata tres reunións co proxecto sobre a mesa, ambas entidades tomaron a decisión de manter a súa independencia.

Na localidade de Chantada conviven, dende fai nove anos, dous clubs de fútbol que actualmente compiten en Primeira Galicia: a SD, con medio século de existencia, e o Atlético, un novato inconformista fundado no 2011. Naquel momento, varios xogadores que formaban parte da SD, en desacordo con algunhas decisións da directiva, decidiron formar un novo equipo. A súa andadura comezou en Terceira Galicia, e, pouco a pouco, conseguiron crear unha estrutura solvente e asentar aos branquivermellos en Primeira.

Por todos estes factores os rumores de unión soaban estraños. Pero, a mediados de abril, varios afeccionados presentaron as directivas de ambas escuadras unha iniciativa para formar un único conxunto de cara a vindeira tempada. Os promotores da idea plantexaban a creación do Chantada Club de Fútbol, unha entidade que pelexara por agrupar os esforzos de vila e remar nunha soa dirección. Pese as dúbidas existentes no entorno da SD, cunha importante traxectoria no fútbol galego, os clubs puxéronse en contacto e reuníronse en varias ocasións para analizar a viabilidade da proposta. O cadro atlético abogaba, en calquera caso, por unha fusión o non pola absorción dunha entidade sobre outra.

A intención dos seguidores pasaba por crear unha institución sólida, solvente e con obxectivos deportivos poderosos: dar a curto prazo o salto a Preferente, coa meta de chegar a Terceira División transcurridos seis anos de proxecto; potenciar o fútbol feminino na vila, agora representado pola SD en Segunda División Liga Galega; e contar con equipos de fútbol base masculinos e femininos que agrupasen aos mellores xogadores da comarca.

A idea partiu de socios da SD, algúns socios de ambos clubs, segundo explican fontes da negociación. Máis dunha vintena de persoas quixeron colaborar na iniciativa. A primeira reunión produciuse o 15 de maio, unha data histórica: foi a primeira vez que SD e Atlético compartiron mesa para falar. Ambas entidades abandonaron a xuntanza sen sacar moitas conclusións. Os promotores da fusión limitáronse a analizar a viabilidade da proposta e o aspecto deportivo. A segunda reunión tivo lugar o 21 de maio, con tres representantes de cada equipo presentes. Xa se falou de aspectos máis concretos e o panorama cambiou: parecía que podería haber acordo.

As sensacións eran positivas de cara a chegar a esa fusión, pero na noite do luns 25 romperon as negociacións. Despois de catro horas de reunión, de 23:00 a 03:00, decidiron cortar de cheo. O nome ou o escudo da nova entidade foron puntos de conflito que impediron chegar a un entendemento. «Pola parte da SD non houbo moito interés. A nosa condición era que o proceso constase como fusión e non coma absorción. Eles querían manter o seu nome e escudo», asevera un representante do conxunto atlético que prefire manter o anonimato.

Dende a directiva da SD corroboran esa versión. “Queremos que o club continúe sen cambios no referente aos seus 50 anos de historia, defender a súa traxectoria, non aferrarnos ao cargo. Houbo predisposición, pero o Atlético solicitaba cambiar o escudo da SD, e iso é algo que seguramente os socios non aprobarían. Estabamos dispostos a ceder noutros aspectos, mais non no referente á nosa historia. Non podíamos ir adiante con algo que non queremos. O que nos preocupa neste proceso é defender o noso medio século”, afirma un membro da entidade presente nas diversas reunións. Chantada, de momento, seguirá separada no futbolístico.

Manu Amor, para Futbolinlugo.

O anecdotario: «Aprender a base de paus», por Santi Real

En xeral, non me gusta ser protagonista. En particular, no campo de fútbol prefiro traballar na sombra (probablemente para agochar eivas). Porén, ás veces toca ser o foco no que están postas todas as luces. Hoxe escribo estas liñas para contar unha desas veces nas que tocou ser o centro de atención sobre o verde. Ler máis

O fútbol lucense pecha a temporada 19/20

O Comité de Competición resolveu este mércores como quedan finalmente as competicións. A finalización das ligas nesta temporada é un feito. Dende hai unhas semanas, a comisión delegada da RFEF xa decidira que facer coas categorías das que ten competencia. No caso lucense, provocaba a permanencia do PM Friol, o Racing Vilalbés e o Polvorín nas súas respectivas ligas. A Futgal opta por unha opción semellante nas divisións que organiza:

Cando se detivo a competición (26ª xornada), o Viveiro sumaba 62 puntos; 15 máis ca o 3º clasificado

No fútbol lucense non hai ningún equipo que xa estivera matematicamente descendido na data de interrupción das ligas. Ningún equipo da provincia baixará esta temporada de categoría. Nin o Bóveda que protagoniza un caso curioso no grupo sur da Segunda Rexional. Non conseguiu ningún punto nas 21 xornadas xogadas. Pero quedaban 27 en xogo e a diferenza coa zona de salvación era de 21 puntos. Ademais, o Burela e a Milagrosa feminino que compiten na liga de fútbol 7 da Coruña rematan a competición sen ningún efecto clasificatorio.

Preferente Norte: 

Soben á Terceira Galega os dous primeiros clasificados de cadanseu grupo da Preferente. O Viveiro consegue o seu ansiado ascenso.

Primeira Galicia:

O Atlético Escairón e o Santaballés ascenden á Preferente.

O Escairón volve á Preferente dous cursos despois do seu descenso. Foto: Melanie de la Fuente

Segunda Galicia:

Tamén soben os dous primeiros de cada grupo. Alfoz, San Lázaro e Portomarín son equipos de Primeira. Tamén coñecemos a resolución final do Comité de Competición sobre a situación do Sanci e do Sporting Pontenova. Co ascenso deste último, polo gol average xeral. Estaban igualados a puntos e faltaba por xogar entre eles o partido da 2ª volta.

Terceira Galicia:

Na división máis baixa do fútbol sénior masculino respéctanse os dous ascensos directos de cada grupo. O Sporting Lucense xa era equipo de Segunda cando a competición se detivo. O Fonsagrada, o Matela e a Milagrosa acompáñano no ascenso. Ademais ao non disputarse promocións de ascenso, cambian a unha categoría superior os terceiros clasificados de cadanseu grupo: o Antas e o Viveiro B.

Fútbol feminino: Primeira e Segunda Galicia: 

Na Primeira, o Friol B queda fóra da promoción de ascenso. O criterio para subir á Primeira Nacional vai ser o ascenso directo.

Na Segunda o CD Lugo válese do gol average xeral para conseguir a praza de ascenso a Primeira. Estaba igualado co Sporting Cambre co que xusto xogara o último partido antes de que a competición parase. O gol average particular estaba igualado.

Fútbol base: 

Non vai haber as promocións de infantís, cadetes e xuvenís para subir de provincial a Liga Galega. A idea era subir a un equipo por provincia (os primeiros clasificados). En infantís a Residencia por gol average que está empatada coa Milagrosa. En cadetes o Ribadeo e o Calasancio (zona Ourense) e en xuvenís o EF Polvorín e o Calasancio (zona Ourense). No salto de Segunda Provincial a Primeira xuvenil, os beneficiados son os primeiros clasificados, que ostentaban posto de ascenso directo: Foz, no grupo norte. E Becerreá, no sur. Xunto co Palas, segundo clasificado, que se aproveita da vacante que deixan os capitalinos de Montirón.

Todo o fútbol-8 quedou sen efecto algún no tocante a efectos clasificatorios.

Árbitros:

Executaranse os ascensos. Só haberá descensos administrativos.

Veteráns:

Ascenden a División de Honra Codesido, Veteranos Santaballés e Rábade Veteranos.

Por último, adxuntamos a 2020_05_27_RESOLUCION_CONCLUSION_COMPETICIONES_ por parte da Real Federación Galega de Fútbol.

Diario dun mercado. Episodio 140

Os movementos non cesan no fútbol provincial pese ás circunstancias. Nesta nova edición de Diario dun mercado destaca a renovación de Edu Rodríguez coma adestrador do Club Lemos. A confianza no técnico para comandar o novo proxecto na entidade monfortina en Preferente é total. A nova era un secreto a voces, despois da reunión mantida a pasada semana entre preparador e directiva, pero non foi ata este martes, cando as canles de comunicación do cadro da Pinguela deron carácter de oficialidade á prorrogación do vínculo.

Outra escuadra de Preferente, a Residencia, vén de confirmar dúas baixas: a do gardarredes Dani Pérez e a de Moha, que pon rumbo a Madrid. A intención dos da Cheda é manter a estrutura do equipo de cara a vindeira tempada. O substituto de Pérez baixo os paus, ademais, será Chipi, que completou o seu ciclo coma xuvenil no Polvorín.

Tamén hai novidades na Segunda Galicia. No Cabreiros continuará coma adestrador Abel Rochela. Terá coma segundo a Borja Bouza, que non continúa no Roupar e encara esta nova andadura. No Pontenova, Miguel Cerecedo coordinará a base e será o asistente de Andrés Bouza, que renova. Xaime será o preparador físico.

O anecdotario: As voltas da vida, por Javi Gómez

Se tiveras que escoller a dous adestradores da provincia por ser xenios e figuras, a cales escollerías? Labrada e Gayol estarían na quiniela da maioría dos amantes deste deporte (risas) Síntome un privilexiado xa que fun adestrado por ambos. Estiven as ordes de Gayol naquel SuperMuras. Instalado na Primeira Galicia, comandado polo alcalde-magnate Isaam. Compartín vestiario con xogadores da categoría de Iván Campos, Negrín, Valú… o forte carácter á hora de dirixir foi clave para unha boa xestión do grupo. Nos partidos a relación de Gayol co colexiado no eran do máis cordial. Discrepaba na maioría das decisións contrarias ao seus intereses. Facíao visible con xestos ou coas súas míticas frases como “arbi parece que pitas baloncesto, aquí no fútbol hai contactos!».

A miña carreira futbolística por motivos laborais rematou no Rioaveso. Daquela o adestrador era Labrada. Vivía (e vive) o fútbol dunha maneira especial. O día de partido tiña as pulsacións a mil e o de negro sempre se equivocaba na contra do seu equipo (téñenlle manía – risas). Viña da man de Gayol polo que xa estaba curado de espanto. Os partidos seguíanos dende a banda con gran intensidade. Iso provocaba que a amonestación por parte do árbitro fose case unha tradición.

Javi Gómez foi primeiro xogador sénior antes de ser árbitro. Foto: Roberto Carreira

As voltas que dá a vida. No 2012 volvo laboralmente a miña casa. Decido seguir lado ao fútbol, pero como? Pasándome ao lado escuro (isto dito por algúns dos meus antigos compañeiros). Aínda que de escuro nada. E ben orgulloso de exercer. Foi na temporada 16/17, concretamente na 30ª xornada da Primeira Galicia. Fun o afortunado que ía arbitrar un dos partidos da xornada: Foz – Riotorto. Gayol vs Labrada. E eu no medio. Coñecianme e pensei que o levaría seguramente do mellor xeito posible, como no resto de partidos. Esa semana viñéronse á cabeza todas as frases e expresión que lle proferían ao árbitro. Pensi que nunca me ía ver nunha desas (risas).

Día de partido. Todo preparado no Martínez Otero. Falo cos meus asistentes de como debemos xestionar o encontro. Saímos os 3 sabendo que somos o mellor equipo sobre o terreo de xogo. Temos que botarnos a nós mesmos eloxios, se non quen o fai? Fago soar o chifre. Aos poucos minutos xa teño o primeiro deja vu de Gayol: “arbi, que isto non é baloncesto!”. Deus! Pero se pasaron 10 anos e segue coa mesma frase. O fútbol evoluciona e as frases tamén deberan facelo penso. Achégome a el e dígolle: «míster no proteste de esa manera que nos conocemos, al siguiente aviso lo amonesto». Lanzou un sorriso pícaro pola súa parte, entendendo que xogaba as súas bazas pero que comigo non ían funcionar. Dúas xogadas despois foi a quenda de Labrada: “Arbi! Pero que pitas!”. Achégo agora ao banco visitante e diríxome a Ramón: “por favor míster, esas non son maneiras. Dígolle o mesmo ca o míster local. A próxima advertencia será amonestado». O partido continúa e posteriormente, como non podía ser doutro xeito, acabaron os dous amonestados. Xenios e figuaras ata a sepultura.

Javi Gómez. Ex xogador e actual árbitro de Primeira Rexional

O anecdotario: O bigote introvertido, por Daviz Comor

Unha anécdota que se poda contar…? Que se poda contar… mmm, difícil… A de ir plantar un pino antes do quecemento e «romper fibras»? mmm non…, que coa de Viusky xa chegou pa historias de WC. Tendo en conta que isto pódeno ler nenos, redúcense moito as opcións. Pero aí vai.

Non recordo o ano nin a temporada. Polo 2000 e pouco, no meu paso polo RCV as ordes de Juan José Vila, que non se caracterizaba por ter un gran sentido do humor. As sesións de adestramento eran de mañá e tarde (eramos profesionais) e polo medio xuntabamonos para comer o típico plato de pasta e grazas. Despois a xente aproveitaba para botar a partida ou dar un paseo (eu era, e son, máis de SESTA). O caso é que o día dos feitos, incorporarase pola mañá un compañeiro novo. Miguel Cabarcos tiña a particularidade de que era xordo, aínda que tiña a habilidade de ler os beizos.

Pois ben, cando chegou a hora de comer, a situación de Miguel na mesa era con JJ Vila a súa dereita e con Luis Gorgoso a súa esquerda (creo lembrar). Entre plato e plato, JJ Vila aproveitaba para facerlle algunhas preguntas, que deron paso a esta conversa:

Daviz Comor (1º arriba esquerda) mantendo a distancia de seguridade prudente con Juan José Vila

(ATENCIÓN: as preguntas non as recordo, así que vounas inventar xa que non teñen relevancia na anécdota)

-JJ Vila: E logo que Miguel, es de Lugo?
-Miguel: (silencio, con cara de «comooorr?»)

Neste momento, entra en escena Luis Gorgoso, que lle dá un toque no ombreiro a Miguel. Este xírase cara a súa esquerda.

-Luis Gorgoso: Estache preguntando se es de Lugo.
-Miguel: Ah, si, si.

Seguimos comendo, e pouco despois continúan:

-JJ Vila: E logo que Miguel, ¿gustouche o adestramento?
-Miguel: (silencio, con cara de «what?»)

Momento no que volve entrar en escena Luis Gorgoso co toque no ombreiro.

-Luis Gorgoso: Estache preguntando se che gustou o adestramento.
-Miguel: Ah, si, si.

Seguimos comendo, e como non hai dúas sen tres, volve:

-JJ Vila: E logo que Miguel, gustouche a comida?
-Miguel: (silencio, con cara de ???)

E no momento no que Luis Gorgoso lle ía dar o toque no ombreiro por terceira vez, JJ Vila quentouse:

-JJ Vila: Pero que cara***, eu falo raro ou que pasa aquí?
-Daviz Comor: Igual o BIGOTE está interferindo na comunicación.

E aquí vou facer unha pausa. Lembro a Andrés Iniesta, falando do momento antes de enchufar o gol do mundial, que o describía algo así como que «escuché el silencio».

Volvemos da pausa.

Pois ben, iso foi o que me pasou a min nese intre, ESCOITEI O SILENCIO. Escoitei o silencio de todos os compañeiros na mesa mirando para min cos ollos coma pratos pensando «estás tolo», e esperando a que JJ Vila me executara. E pensei «merda, para unha vez que non pretendo facer un chiste e digo algo serio».

(ATENCIÓN SPOILER: Se estou contando isto no 2020 é que aínda non morrín)

Ao final, tras uns segundos de incerteza (que pareceron minutos), JJ Vila sorriu perdoándome a vida: «vale Deivid, apúntate una». Os compañeiros escacharon da risa e eu respirei.

Aínda hoxe podo ver a cara de JJ Vila cando fago un comentario serio, sen intención de facer un chiste (rara vez) e a xente se ri.

PD: Evidentemente, cando unha persoa ten bigote, faise mais complicado lerlle os beizos…lala…

Daviz Comor. Wedding Planner do CD Santaballés.

Así foi a reunión da RFGF cos clubs de Preferente

Máis de catro horas de reunión. Dende as oito da tarde ata pasadas as doce da noite. Así foi o encontro entre os corenta clubs de Preferente co presidente Rafael Louzán vía telemática. As conclusións semellan moi parecidas ás que se puideron extraer o pasado martes na conversa cos equipos de Terceira. Con case total seguridade, a proposta da Real Federación Galega de Fútbol (RFGF) sairá adiante. Iso si, agora mesmo parece ser que se atopan buscando a fórmula legal para poder levala adiante.

O Viveiro sería novo equipo de Terceira

No día de onte, os corenta representantes da Preferente tiveron voz e voto. E segundo puido saber Futbolinlugo os resultados foron os seguintes:

-13 clubs pediron que a competición se declarase nula, sen ascensos nen descensos.

-12 clubs apostaron pola proposta da RFGF. Acabar a temporada con ascensos e sen descensos.

6 entidades solicitaron que ademais de ascensos existisen descensos.

-4 conxuntos pediron rematar, cando se puidera, a presente temporada.

O que semella claro é que o fútbol rematou ata polo menos este verán. Fontes cercanas ao ente federativo recoñecen a preocupación existente xa non só para a disputa das diversas promocións que teñan que xogarse senón de cara ao comezo da seguinte temporada. Por iso, a idea explicada polo noso compañeiro Manu Amor para a Terceira División de facer dous grupos (algo que tería que conceder a Real Federación Española de Fútbol) podería ter continuidade en categorías máis baixas. E dividir cada grupo de Preferente noutros dous (catro en total). Ou incluso a Primeira e Segunda Galicia en máis subgrupos. Parece coherente, xa que non tería moito sentido xogar 22-24 xornadas en Preferente e 34 na Primeira Galicia.

O Foz salvaría a categoría

De feito, ata se empeza a esbozar o que sería o agrupamento dos lucenses na Preferente a vindeira campaña. Estaría formado por doce equipos: Sarriana, Ribadeo, Residencia, Foz, Lemos, Atlético Escairón, Santaballés, Galicia Mugardos, Montañeros, Victoria, Betanzos (no caso de superar a suposta eliminatoria co Soneira) e San Tirso.

Este sería un dos catro grupos que quedarían na Preferente. Nos mentidoiros ata se empeza a falar de posibles ascensos e descensos. Subiría o primeiro de cada un deles a Terceira División e baixarían a Primeira Galicia os catro últimos clasificados de cada un dos grupos. Descenderían dezaseis equipos, oito deles ás Primeiras de Coruña e Lugo. Pola súa parte, os segundos de cada grupo promocionarían coas mesmas posibilidades que ata hoxe facían os terceiros e cuartos clasificados.

Por último, un par de apuntamentos. Un club lucense solicitou que se xogase o que resta da Copa. Semella que pola Deputación non existiría problema e a Federación o que pediría é que se xogase neste ano natural 2020. Ademais se a proposta federativa sae adiante os contratos entregados na mesma RFGF, poderían non rematar a data de xuño senón co fin da competición. O que abriría aínda máis o abano da incertidume, cunha posible apertura indirecta do ‘mercado’ de cara á vindeira campaña. Xa que repetimos, a día de hoxe empézase a ver a fórmula de saída pero todo segue no aire. Hoxe é o turno de reunión dos equipos lucenses da Primeira. Veremos que hai de novo!

Rubén Pena: «Non hai Preferente ningunha; eu vou para Xermade»

Tanta facilidade para marcar goles, como sentimento para manterse afín a unhas cores. Rubén Pena López (Xermade, 27-03-1977) iniciouse no fútbol no colexio, coma tantos outros pícar@s. No Monte Caxado das Pontes formouse un grupo de rapaces que pasarían do fútbol sala ao fútbol campo. Arriba había un equipo que daba que falar en toda España competindo na Segunda B. Foron épocas de bonanza que xa os máis novos non recordamos. A enerxía foi a menos e ao noso protagonista colleuno na transición. Chegou a debutar na Terceira Galega, pero o seu futuro pasaba por ser capitán dun pobo. No Xermade pasou medio século de vida. De máximo goleador a central. E debeu ser para evitar que o puxesen de porteiro, que decidiu parar. Na temporada pasada colgou as botas e nós tiñamos unha débeda pendente con el. A espiña cravada das catro finais de Copa Deputación perdidas. A satisfacción de dalo sempre todo sobre a herba.

Futbolinlugo: Bótase de menos o fútbol?

Rubén Pena: Moito. Desde os 8 anos que comecei no equipo do colexio nas Pontes ao fútbol sala… Agora con dous fillos dedícaste a outras cousas. Pero o gusanillo ese das fins de semana non se me vai da cabeza.

Fil: Ti chegaches a xogar en Terceira…

RP: Debutei nun derbi entre o Endesa e o Xove Lago no campo do Xove. Pero foi nunha segunda etapa. Eu con 17 anos funme do Endesa. Fixeran dous equipos de xuvenís; A e B. A min sentárame moi mal que me meteran no B. Collín e funme. Daquela meu irmao e os meus amigos estaban en Xermade e fun para alí. Fixen dúas ou tres campañas nas que destaquei bastante en número de goles e volvéronme chamar das Pontes.

«Milo Abelleira foi o mellor adestrador que tiven»

Nunca puido levantar un título de Copa, pero si o de Liga. Co Xermade conseguiu 4 ascensos e unha permanencia en Primeira

Fil: Aí si que debutas…

RP: Na temporada 2000/2001 con Milo Abelleira. O mellor adestrador que tiven. Non porque fora o que foi el en Terceira; senon polo que me ensinou e polo que mirou por min. Por un chaval que viña de Xermade. Aquel home chegou alí cobrando unha pasta como adestrador. De feito, o ano seguinte foise. Chegou a un equipo no que de figuras solo quedaban Lemos (o actual adestrador do Bergantiños) e Ramiro. A empresa daquela empezou a baixar pasta, o equipo acababa de descender,…contabamos con ser un equipo que loitase pola permanencia e chegamos case a volver xogar o play off á Segunda B.

Fil: E ti daquela eras un dianteiro goleador…

RP: Eu sempre xoguei diante. Coa idade e por necesidades do equipo en Xermade fun pasando ao medio campo. Pero eu sempre fun dianteiro. Tiña unha cousa moi boa. Velocidade non, pero dáballe cos dous pés e ía moi ben de cabeza. Nesas categorías tes moito ganado. Podía botar 90 minutos sen tocar un balón e chegaba unha e…pumba!. Iso era o que valía (risas).

Fil: E despois daquel ano na Terceira xa volviches para o Xermade. Por que?

RP: Marchou Milo e chegou Víctor Basadre. A maneira que tiña el de ver o fútbol era distinta a como a vía eu. Non miraba moito pola canteira e ía máis a base de fichaxes del; que é entendible. Entón eu díxenlle ao presidente Dasilva que marchaba. El comentoume que non me preocupase que había varios equipos que chamaran preguntando por min como o Laracha ou o Betanzos que estaban en Preferente.

«Non me arrepinto, sempre xoguei onde quixen»

Un goleador de área. O seu récord está en 31 goles na Segunda Rexional. E sendo suplente os últimos 6 partidos de liga

Fil: E que lle dixeches?

RP: Díxenlle: “non hai Preferente ningunha; eu vou pa Xermade”. Púxose tolo. Que para onde ía con 21 anos que aínda podía gañar algún carto… Pero eu volvía xogar o fútbol para desfrutar. Si que agora digo que igual se chegara a xogar varias temporadas en Preferente tiña a opción de volver á Terceira. Pero non me arrepinto, sempre xoguei onde quixen.

Fil: Que foi o que te fixo volver ao Xermade?

RP: Estaba meu irmao e meu pai na directiva. E tiña a todos os amigos da infancia alí. Saiamos xuntos as findes. Fun simplemente polo grupo de xente.

Fil: Daquela o Xermade estaba en Segunda Rexional…

RP: O ano seguinte ascendemos. Foi o primeiro ascenso. Con Paco de adestrador. Das veces que ascendimos era o peor equipo con diferenza. Pero era tanta a unión que tiñamos por fóra que se trasladou tamén ao campo. Aquel ano creo que non estabamos nin nos seis mellores conxuntos da categoría. De feito, viuse que en Primeira foi un desastre. Faltando sete xornadas xa estabamos descendidos. E aínda así, fun o segundo máximo goleador por detrás do Sergio Arias que estaba no Monterroso.

Fil: Houbo algunha opción de volverse mover de equipo?

RP: Tiven unha e nunca o dixen. Só o saben meu pai, meu irmao e eu. O ano do ascenso con Felipe Mieres fixeramos un temporadón. Marcara 31 goles en 30 partidos. E os seis útimos deixárame no banco (risas). Daquela chamoume Molo para o Viveiro en Preferente. Para levarme a min e a Fontao que está agora de adestrador no Mugardos. Houbo esa opción. Con 35 anos. Pero dixen que non.

«En Xermade só che deixaban xogar se petencías ao concello»

Fil: Con que te quedas de toda a túa traxectoria?

RP: A nivel deportivo o equipo que houbo con Felipe Mieres. Era superior ao resto. Se cando fomos a Primeira o equipo non se chega a desfacer, pelexariamos por ascender incluso de Primeira. Gañámoslle a Sarriana na Ribela e na casa, ao Lemos na Pinguela,… Eramos un equipo con xente veterana que se xuntou.

Sempre quixen xogar en Xermade. Que mira que non é un sitio de arraigo futbolístico. Tes aquí Santaballa que vas ao campo e dá gusto. Ti vas a Xermade e hai a xente de sempre. Cando eu empecei a xogar con 17 anos era curioso. En Xermade só che deixaban xogar se pertencías ao concello. Daquela o alcalde Manuel González dicía que tiñas que ser nacido no concello de Xermade. Había trinta e dúas fichas de trinta e dúas persoas de Xermade. Despois houbo que abrir o abano.

Fil: A día de hoxe sería imposible…

RP: Inviable totalmente. Aínda que rexuntaras aos de Xermade, Cabreiros e Roupar. Non tes xente de idade de xogar nacidos no concello. A proba está en Momán. Que ten equipo de veteráns e non de sénior.

Fil: E como levaches ese cambio de posición no terreo de xogo?

RP: Antes xogábase moito fútbol directo. Como para arriba sempre adoitaba haber xente, fun retrasando un pouco a posición. Ata que xa no último ano de Carlos como adestrador baixei e con Rebolo xoguei sempre de 6 por diante da defensa.

Fil: Por que decides parar?

RP: Polo tema físico non. Chega un momento que te ves cunha idade ao lado de xogadores que podían ser teus fillos e dis “ata aquí” (risas). A xente coa que tiña máis afinidade levan anos retirados e eu estaba xogando con chavales de vinte e pico anos. Non tiña sentido.

Fil: Temos unha pregunta para ti do teu compañeiro Fran García: Despois de estar marcando goles toda a vida é certo que te decidiches retirar o día que te viches xogando de central no derbi en Cabreiros?

RP: Foi un dos días si (risas). Xa estaba tomada. Pero aquel día por falta de xente Rebolo dixo se podía xogar central… Paseino mal. Ademais perderamos 3-1 ou así.

«O fútbol afeccionado ten data de caducidade»

Escucha «O soño de Rubén Pena» en Spreaker.

Fil: Como ves o fútbol afeccionado?

RP: Vexo que ten data de caducidade. Creo que non tardará moito tempo en que varios equipos desaparezan. A xente cambiou. Non é coma antes. Ti tiñas un xogador de Xermade e aínda que, por exemplo, viñera o Cabreiros ou o Roupar nunca irían xogar alí polo tema do orgullo. Hoxe venche un grupo de 3 ou 4 chavales e un ano xogan en Xermade, outro van para Cabreiros… Non hai o arraigo que había antes. Agora algún xogador se bota tres ou catro partidos sen xogar xa non che volve. Na miña época iso non pasaba. A xente comprometíase un ano e ata que se acababa. Se non xogaba a final de ano xa decidiría para onde ía. Dálles igual. A xente non é nada comprometida. O compromiso non é chegar e dicir vou adestrar. O compromiso é cando as cousas van ben todos unidos. E cando van mal, máis unidade aínda. A sociedade en si cambiou tamén. Todo o mundo quere xogar saíndo ao fútbol de Guardiola.

Fil: Fixo moito dano a televisión?

RP: A televisión fixo un dano moi grande. E nestas categorías Guardiola tamén (risas).

Fil: Segues pendente do Xermade?

RP: Si. Os partidos que lles fun ver vinos moi ben. A súa categoría por excelencia é a Segunda. Loxicamente cando compites falo por un obxectivo. E ten que ser quedar de primeiro ou gañar. Senon non tería sentido isto. Pero a día de hoxe a categoría é a Segunda.

Fil: Seguirás ligado dende dentro ao fútbol?

RP: Nun futuro inmediato non. Sempre digo que me gustaría adestrar, pero nunca se sabe.

RUBÉN PENA EN CURTO…

Durante seis temporadas Rubén Pena foi o máximo goleador do grupo norte da Segunda Rexional. A media sempre superou aos 20 goles

Campo da provincia: se me teño que quedar cun, o Municipal de Xermade. Pero un campo no que sempre me gustou xogar foi o Acebreiro da Pastoriza.

Adestrador: sería inxusto dicir un nome, pero xa o comentei antes. Tiven 14 adestradores e de todos aprendín algo. Pero o que máis me marcou foi Milo Abelleira. No amplo sentido da palabra.

Un xogador: non sabería dicir un. Tamén sería inxusto. Se falamos de Xermade, por exemplo: Vilaboy, Fontao, Filgui e tamén Dani Bossa que veu con 40 anos a Xermade e deu unhas leccións de fútbol. Un tío que puido xogar en Primeira e veu a un equipo de Rexional con 40 anos… Impresionoume moito.

O partido da xornada… CD Cospeito – SD Muimenta: o derbi xógase na casa

É un deses partidos diferentes. Un auténtico duelo entre veciños. Un encontro cuxa rivalidade habería que buscala na prehistoria. Moito antes de que chegase o fútbol. Na raíz máis fonda das rivalidades locais que, para ben ou para mal, temos por estas terras. A envidia do veciño só lle falta ser deporte olímpico. En pleno corazón da Terra Chá. Un leva o nome do concello. O outro da parroquia máis prolífica.

Un partido dos que se anotan no almanaque. Aínda que os tempos xa non son os que eran. Como positivo, que a rivalidade en si vai a menos. Pero como negativo tamén é a perda de interese por parte da afección. Nesta temporada 2019/2020 os dous equipos do concello de Cospeito vólvense atopar na mesma categoría. Na primeira volta gañou o Cospeito no Pichón (0-3). Este domingo tería lugar o seu segundo derbi do curso. Correspondente a 21ª xornada da Segunda Rexional grupo norte. E como o maldito virus non nos deixa desfrutalo a pé de campo, propoñémosvos outro plan: desfrutar do derbi dende a vosa casa e seguindo o noso twitter.

Luis Rodríguez está ante a súa primeira temporada dirxindo a un equipo sénior. Xusto despois de colgar as botas no Cospeito

A idea parte da experiencia practicada a semana pasada polo CD Leganés. Vía twitter transmitiu o partido que se tiña que xogar en Butarque contra o Valladolid. Un xeito de concenciar a poboación da necesidade de quedarse na casa nestes días. Pero tamén de seguir divertíndose con esa cousa máis importante das menos importantes. Xuntando realidade e retranca, o Leganés fixo pasar un bo momento aos seus. Na medida do posible, nós tentaremos facelo mesmo. Este domingo ás 16:30 xogamos co Cospeito – Muimenta como se estiveramos na Fonte. E coidado con pasarse porque temos colexiado. Jésus López Fernández, deixa momentaneamente a Terceira Galega para asubiar este encontro de alto nivel. E para os que xoguen con nós haberá premio. Todos aqueles que participen cun retweet de calquera das publicacións relacionadas con esta transmisión, entrarán no sorteo de 4 entradas para o día de reapertura da Discoteca Hermo e de 4 camisolas do centro de ocio con sede en Muimenta.

O Muimenta regresou neste curso á Segunda despois do ascenso na campaña anterior

A situación clasificatoria de cada un é distinta. O Cospeito está asentado na zona media da táboa. Sufrindo moito menos ca o curso anterior. Non obstante, o número de equipos antecesores e a distancia de 10 puntos, fai que sexa complicado loitar polos postos de ascenso. Aínda así, unha vitoria este domingo podería reforzala moral dun grupo que aínda ten que recibir na Fonte o Sanci ou o Meira. En cambio, o Muimenta precisa os puntos para afastarse do descenso. Mantén seis de vantaxe co descenso directo. E cinco sobre o Goiriz, que ocupa unha praza que podería ser tamén de descenso no suposto caso de que houbera arrastres.

Analizamos a previa deste emocionante partido dende a casa con dous referentes do xogo de cadanseu club. Ademais teñen pasado nos dous equipos. Falamos con Manuel Lozano “Congui” que na súa taxectoria futbolística vestiu a celeste. Agora é un dos veteráns do CD Cospeito e mentor de que esta idea se puxese en marcha. E tamén conversamos con Jairo Gegunde. Por terceiro ano seguido é un dos líderes no campo da SD Muimenta, pero tamén conta no seu historial con temporadas nas que portou a camisola vermella. Tanto nos xuvenís como no primeiro equipo.

Jesu, Nano e Congui logo de gañar o Torneo Concello de Cospeito 2018

QUE OPINAN OS PROTAGONISTAS?

CONGUI (COSPEITO)

– A temporada: «Está sendo bastante máis tranquila que estas últimas, donde sempre estabamos preto dos postos de descenso. Somos un equipo cunha media de idade moi nova, a pesar de Nano, Lalo, eu…(risas). Pero con xente que xa leva anos competindo nesta categoría. Esa experiencia nótase. Esperamos poder engancharnos o máis arriba posible. Está todo moi igualado, aínda que os postos de ascenso xa se nos escaparon un pouco».

– O derbi: «Eu que son do Depor teño fácil a comparación. É un mini Depor-Celta (risas). Non é un partido máis, sempre hai ese pique sano e esa motivación extra dun partido especial».

Lembranzas: «Teño moitos recordos. Pero gustaríame destacar o cambio que deu o derbi desde fai anos a agora. Antes eran partidos con moitas discusións, moita trifulca, pelexas…Agora, a pesar desa motivación extra que sempre temos, penso que se levaron a un ambiente máis sano. Pique si, pero dentro duns límites».

SEGUINDO AS RECOMENDACIÓNS DO ESTADO DE ALARMA…

– Último compañeiro de equipo ao que tocaches?: «Seguramente a Xesu ou a Xoán, que sempre viaxamos xuntos aos adestramentos e aos partidos».

– Cando foi a última vez que saíches da casa e para que?: «Saín o mércores tirar o lixo. Toda unha experiencia (risas). E hoxe toca ir ó supermercado repoñer para dúas semanas máis. A ver se chego san e salvo».

– A que compañeiro poderías sacar a pasear?: «A Xesu. A parte de que sempre o levamos a adestramentos e partidos, para pasear necesitamos un can, non? Pois iso (risas)».

Jairo Gegunde recollendo o trofeo de subcampión do Muimenta no Torneo Concello de Cospeito 2018

– A temporada: «É bastante complicada porque os resultados non chegan. En moitos partidos fomos superiores ao rival, pero fáltanos gol. Seguro que neste tramo final da liga os resultados chegarán. Aínda que non esteamos en descenso non nos podemos descoidar polos arrastres».

– O derbi: «Cos anos foise perdendo algo a rivalidade. Hai varios compañeiros cos que xoguei en Cospeito. Iso fai que a rivalidade non sexa tanta. Aínda que no vestiario moitos compañeiros teñan gana de xogar eses partidos».

Lembranzas: «O mellor recordo que teño foi coa camisola do Cospeito. Era xuvenil de segundo ano e era a primeira vez que me chamara Iván Lamas para ir co primeiro equipo. Entrei dende o banco cando perdiamos 0-1. Provoquei un pensalti que dera o gol da remontada. Acabamos gañando».

SEGUINDO AS RECOMENDACIÓNS DO ESTADO DE ALARMA…

– Último compañeiro de equipo ao que tocaches?: «Hugo»

– Cando foi a última vez que saíches da casa e para que?: «Ao campo de fútbol para ir correr con Miguel Morán».

– A que compañeiro poderías sacar a pasear?: «A Cancio porque coa idade que ten pódelle subir o colesterol. Aínda que sempre da exemplo como persoa e como xogador».

Un ascenso pendente do que poda pasar

Estamos nunha situación de incerteza constante. Preocupados polo que poda pasar, pero coa obriga de mantela calma. O fútbol pasa a un segundo plano sempre. E máis aínda cando a saúde está polo medio. Iso non quita de que siga sendo un xeito de vida. Por iso, moit@s nos preguntamos que pasará agora coas competicións. Por se aínda houbera opción de que esta temporada seguise adiante, hai un equipo no fútbol provincial que xa ten os deberes feitos. O único que pode presumir de cumprir o obxectivo nunha campaña sen precedentes. Porque antes de que chegara a primavera, o Sporting Lucense xa ascendera.

O 9 de agosto nas Rapadas o equipo que viste camisola azul turquesa xogou o seu primeiro partido da pretemporada. Igualou a cinco goles ante o Páramo. Quedaba moito por pulir, pero as pedras estaban postas. E non foi fácil, porque un mes antes mesmo se sopesou a posible retirada da competición do club. A falta de catro xornadas para que remate a Terceira Rexional, o Sporting Lucense acaba de ascender á categoría que perdeu hai dez meses.

Lolo: «Costoume moito montar o equipo»

“Traballo, traballo e traballo” salienta José Antonio “Lolo”, o adestrador. “Levamos adestrando tres días desde finais de xullo case todas as semanas. Agás no parón polo Nadal. Destaco o compromiso por parte dos xogadores”. No maio pasado a situación pintaba mal para o equipo turquesa. Chegaron a última xornada con posibilidades de salvación. Baixaron de categoría polo gol average en contra con respecto á SD Becerreá. Tocaba reconstrución. “Costoume moito montar o equipo. A primeiros de xullo sempre empezan a chamar a xogadores para levalos. Incluso se sopesou a posibilidade de non saír. Estabamos xustos. Pero quedaron oito futbolistas. Os que quedaron foron exemplares e os que viñeron fixérono con gana e enerxía”, salienta Lolo.

A xuventude é a característica principal do cadro de futbolistas. Bastoulles con xogar dezaseis partidos para subir de categoría. Ben é certo que só perderon dous. Non empataron ningún. Catorce vitorias colocáronos na Segunda. “Eu en pretemporada vía que había cousiñas. Había xente con potencial e vía marxe de mellora. Non contaba con ascender a estas alturas, pero si que se podía facer unha boa temporada”, comenta o míster. Un dos que reúne experiencia e xuventude é o capitán Alberto Caloto. Foi un dos que se mantivo no equipo a pesar de ter algunha que outra oferta para cambiar de camisola. Agora presome de ascenso: “É moi bonito volver ascender; sobre todo despois de que a temporada pasada descenderamos na última xornada”. Coincide co adestrador no que foi a chave principal desta exitosa campaña: “A unión do grupo. Todos estabamos moi centrados no obxectivo. Houbo moito compromiso para vir adestrar tres días á semana”.

Caloto: «Quixen quedar. Quería deixar ao club onde estaba»

Caloto formou parte do I All Star Futbolinlugo formando parte do equipo de 1ª e 2ª Rexional

“Sabiamos que tiñamos moitas oportunidades, pero queriamos facelo canto antes. Contra o Lemos B empezamos gañando e marcamos o segundo, cando eles macaron o penalti metéronnos máis presión. Pero termamos do resultado”, apunta Caloto que non se arrepinte de sumar unha tempada máis no cadro turquesa: “Quixen quedar. Quería deixar ao club onde estaba. Estou moi a gusto co adestrador e co grupo”. Ademais amósase contento co que supón levar o brazal de capitán: “Aumenta un pouco a responsabilidade porque es a persoa visible. Dáche un plus”. Aínda que poda resultar pouco efectivo facer unha valoración do que virá nos tempos que corren, Caloto ten claro o que debe facer o equipo se finalmente se aproba este ascenso á Segunda. “Con manter o cadro de xogadores creo que a salvación sería moi factible. Incluso intentar estar nos postos altos. E sobre todo, pasalo ben”, finaliza.

A Terceira Sur vista por Lolo

Pero outra das chaves da boa marcha do Lucense tamén pode ser o de ter a Lolo no banco. Mantén a esixencia ao máximo a pesar de competir na última categoría do fútbol sénior. “A pesar de que sexa a Terceira Rexional, a nivel adestrador si que me gusta traballar ben”, apunta o adestrador que non está demasiado contento con como se programa esta división: “Fas unha planificación en xullo. Logo resulta que sae o calendario a mediados de agosto. Atópaste con paróns que te rebentan. Tes que replanificar. Non podes planificar unhas cargas de traballo”. Aínda así, Lolo amósase sorprendido co nivel que viu esta campaña na 3ª Rexional sur: “sinceramente sorprendeume para ben. Vendo o día o día de cada equipo calquera podería estar metido no play off; tamén os que agora teñen unha gran distancia. Tanto tecnicamente como estruturados no campo, pódense chamar equipos. Non é aquilo de 8-0 ou 9-0”.

O Sporting Lucense culminou o ascenso cunha vitoria ante o Lemos B. Foto: Mariluz Fagín

O futuro do Sporting Lucense

O ano pasado tivemos moi mala sorte. Pero de compromiso de sentir do equipo e por ganas; infinitamente mellor este ano”, salienta Lolo. Á falta do que pase coa competición cando rematen estas consecuencias polo Covid 19, a intención para o ano que vén é poder manter o grupo feito este curso. “A idea sería manter o núcleo de futbolistas. Outra cousa é que chegue o mes de xullo é empece o que xa sabemos. 200€ aquí; 300€ alá… Contra iso non podemos facer nada. O Sporting non vai competir con cartos”, matiza o preparador. En todo caso, semella que el continuaría á fronte: “En principio si. É un pouco excepcional. Teño o título de entrenador nacional, pero non podo permitirme viaxar fóra. Entre o traballo e a familia non podo permitirme outras cousas. Xa me chegou o de adestrar tres días esta campaña. Pero aquí estou moi a gusto”, conclúe.

Un ascenso conseguido de xeito exprés. Un ascenso logrado xusto antes dun periodo sen precedentes no fútbol nin no país. Un ascenso a espera do futuro da competición futbolística lucense, galega, española e internacional. Un ascenso pendente do que poda pasar.

O Sporting Lucense ascende e o Fonsagrada perde o seu primeiro partido

Foto de portada: Mariluz Fagín

O Covid – 19 marca tamén a axenda do noso fútbol. A suspensión da competición nas dúas próximas xornadas provoca parón en todas as categorías. Xusto cando a Terceira Rexional se atopa no seu tramo final. Esta suspensión pilla ao Sporting Lucense con todos os víveres. Porque xa volve ser equipo da Segunda Rexional. O equipo adestrado por Lolo non deixou escapar a súa primeira posibilidade de ascenso. Quedouse ás portas a Milagrosa. Namentres no grupo norte, o Fonsagrada perdeu o primeiro encontro en toda a temporada. O Matela e a SD Viveiro apertan. O Cazás e o Sober foron os equipos que descansaron nesta fin de semana. Repasamos máis detalles no Tres en Raia da 17ª xornada da Terceira.

No grupo norte o Fonsagrada segue líder, pero por primeira vez no curso rematou o partido con inferioridade no resultado. Foi a gran sorpresa da xornada. Caeu pola mínima ante o Lugo Unión. O técnico do conxunto fonsagradino, Nico Longhini recoñeceu que foran os peores noventa minutos dos seus en todo o campionato. A diferenza co segundo e o terceiro clasificado é de dous e tres puntos, respectivamente. O triunfo dálle algunha opción aínda o Lugo Unión de loitar ata o final por entrar nos postos de promoción. Pola súa banda, o Matela confirma que é o mellor equipo da categoría nestes momentos. Nove vitorias seguidas. A última ante unha Comercial que tamén viña á alza. A suspensión da seguinte xornada déixanos polo de agora sen o Fonsagrada – Matela que podía ter unha gran repercusión clasificatoria. Logo de dúas derrotas, a SD Viveiro volveu gañar e segue metida no allo. Derrotou ao Friol B na Reigosa. Nun cuarto de hora o cadro viveirense xa levaba tres goles. Disminuíu o rtimo na segunda metade, pero os locais xa quedaran cun xogador menos. No tramo final, os visitantes aínda marcarían dous tantos máis.

Á sexta posición volveu nesta xornada o Rioaveso. A súa vitoria na Canteira no derbi ante o Catro Roldas alimenta as esperanzas do club de Paraños de xogar a fase de ascenso. Tres puntos axustados nun encontro con cinco goles. Moha marcou o primeiro na súa conta particular da temporada no Catro Roldas. A pelexa por entrar na fase semella que vai ter punto de atención ata o final. O Celeiro tamén quere ter algo que dicir. A catro puntos queda despois desta xornada. O Nausti aguantou do empate ata o segundo tempo en Trasvías. Gran papel do gardamallas Guillermo. No segundo acto o Celeiro conseguiu batir a portería rival e levar os tres puntos.

No grupo sur, o Sporting Lucense subiu de categoría a falta de catro partidos por xogar. Era a primeira oportunidade que tiña para facelo e non a desaproveitou. Venceu pola mínima ao Lemos B, outro dos equipos da zona alta. Aquí pódense ver algunhas das imaxes do encontro grazas a Mariluz Fagín. “A chave foi o traballo e o compromiso dos xogadores. Levamos adestrando tres días desde finais de xullo case todas as semanas”, afirmou Lolo. Máis declaracións poderanse ler proximamente en Futbolinlugo nun especial sobre o ascenso do Sporting Lucense.

Á beira quedou na pasada finde a Milagrosa. Pasou a depender de si mesma coa vitoria do Sp. Lucense. Pero o equipo capitalino non fixo todos os deberes na Veiga do Olmo. Empatou a un gol ante o Castroverde cando necesitaba a vitoria para ascender. O único que podería alcanzalo sería o Antas que vai terceiro. A diferenza é de 8 puntos cando ao equipo da Ulloa só lle quedan 9 por desputar. Mentres que a Mila aínda ten 12 puntos en xogo. Se por algún casual, a situación chega sen resolverse ata a última xornada haberá un enfrontamento directo entre os dous. O Antas recurtou dous puntos na pasada xornada porque venceu na súa visita ao Taboada B. Non afectou o Palabra de… Melendo no devir do equipo. Aínda que comezaron con dificultades, despois de marcalo primeiro todo foi máis fácil. Aitor cun bo gol dende a frontal da área e Andrés cun dobrete foron protagonistas. Cinco partidos despois volveu gañar o Carballedo. Foi ante o Rubián. Tres puntos que lle permiten seguir en promoción de ascenso. Estivo ao tanto en gañar porque doutro xeito quedaría igualado a puntos co Relámpago. O cadro taboadense enlazou a súa terceira vitoria seguida ante o Monterroso B e está moi metido na pelexa. Aínda que o Castroverde e o Taboada B mateñen algunha posibilidade remota, semella que a loita pola sexta praza será cousa do Carballedo e do Relámpago. Dous dos equipos máis novos en creación da provincia.

O Portomarín chega aos postos de ascenso e o Sp. Pontenova queda a un paso

Viñamos dicindo nas últimas xornadas que estaban a espera dos rivais. E foi a pasada fin de semana cando o Ferreira fallou e o Portomarín aproveitou. Tamén fallou o Sanci no grupo norte, pero non lle chegou ao Sporting Pontenova para asaltar o segundo posto. Ambos equipos están igualados a puntos. Sabemos máis detalles nos Onces Futbolinlugo da 21ª xornada da Segunda Rexional.

No grupo norte, ningún dos dous equipos que ocupan praza de ascenso gañaron. Os dous empataron. Dixo o Alfoz que fora un encontro a cara de can. Poucas ocasións nun Municpal de Xermade que non viu goles dos seus nin dos visitantes. Os locais seguen pagando cara a súa escaseza goleadora. E dato a destacar: primeiro encontro do curso no que o Alfoz non marca gol. A pesar de todo mantense na cabeza. Sete puntos de marxe sobre os seus dous perseguidores máis próximos. E 27 puntos son os que quedan en xogo. O Sanci mantén a segunda praza no limbo. Empatou a un gol no seu duelo ante a Candelaria. O partido coa Pontenova na Mina dentro de catro xornadas pode resultar decisivo para desfacela igualada. Polo momento, o equipo de Leiro ten a partida gañada no tocante ao gol average co 4-0 da primeira volta. E que o conxunto da Pontenova continúa medrando na clasificación. Terceira vitoria seguida logo de derrotar con claridade ao Muimenta.

 

Da parte alta o único equipo que tamén saíu beneficiado foi o Meira. Ademais venceu na Lomba a un rival directo como é o Celta Barreiros. O cadro meirego sitúase a cinco puntos dos postos de ascenso. Con duelos co Sanci e co Sporting Pontenova aínda pendentes. Na zona media, o Guitiriz e o Cospeito aínda poden soñar cunha arroutada final. Os dous suman 30 puntos despois dos seus respectivos triunfos. O equipo guitiricense volveu ao camiño da vitoria na súa visita a Goiriz. O cadro local queda con só un punto de diferenza con respecto ao descenso directo. Pola súa banda, o Cospeito derrotou a un dos de arriba, o Cabreiros. Foi pola mínima vantaxe pero no encontro houbo cinco goles. O Cospeito marcou os seus na primeira e o conxunto xermadino na segunda. Tamén se consolida na zona media o Mondoñedo. Venceu cun gol ao Abadín no Municipal. As oito vitorias que leva o club mindoniense no que vai de competición foron conseguidas nos últimos 12 partidos. Quen pode presumir dos últimos doce encontros tamén é o Roupar. Porque é exactamente o número de encontros que levan sen perder os xogadores adestrados por Borja Bouza. Nesta última xornada empataron nas Valgas ante un necesitado Iberia. Foi o único que puntou da zona baixa.

No grupo sur, o San Lázaro amplía a súa distancia co terceiro clasificado. Once puntos de vantaxe logo de superar ao Corgo. O que cambiou foi a súa compañía na zona de ascenso. O Portomarín aproveitou a derrota do Ferreira para colocarse no segundo posto. Os pupilos preparados por Fernandito venceron a domicilio ao Chantada B. A xeira de nove encontros sen perder levounos a regresar a un posto no que non estaba dende a cuarta xornada de liga. O Ferreira levaba en posicións de ascenso de xeito ininterrumpido dende a xornada 5.

A seis puntos do segundo clasificado queda agora o Río Sil. Isma remontou cun dobrete o tanto inicial do Oural. Houbo catro goles máis no encontro para rematar 5-2. Na próxima xornada asoma no almanaque un Portomarín – Río Sil que pode traer consecuencias clasificatorias. Volveu ao camiño da vitoria o Becerreá nun dos seus mellores partidos do curso. Superaron no Municipal ao Paradela. Marcharon por diante ao descanso e sentenciaron no segundo acto. 10 puntos separan o conxunto adestrado por Antón da zona de ascenso. Un máis é a distancia que ten o Incio. O cadro amarelo venceu ao Bóveda nun encontro no que lles costou máis do agardado. Os locais non entraron ben no partido. A chispa coa que saíron no segundo tempo serviulles para marcar tres goles. Dobrete de Hugo. Practicamente no único tiro a porta do Bóveda, o cadro adestrado por Sergio Cabanelas marcou o gol da honra. O Páramo, tamén situado na zona media, foi quen derrotou ao Ferreira. Na zona baixa, o Palas e o Brollón igualaron a tres goles. Un punto que significa tamén un punto máis de diferenza cos postos de descenso directo. De aí saíu nesta xornada o Quiroga. A súa vitoria en Santa Comba permítelle coller aire e meter ao seu rival en problemas.

O Matela entra en ascenso e o Sporting Lucense e a Mila téñeno máis preto

A SD Viveiro descansou e o Matela aproveitou para meterse na segunda praza. O Fonsagrada continúa invicto na cabeza. Hai máis igualdada no norte ca no sur, onde o Sporting Lucense e a Milagrosa seguen coa súa xeira de vitorias. De feito, se os dous gañan os seus partidos ascenderían xa esta finde. O Rubián foi a quen lle tocou descansar no sur. Repasamos como está a situación no Tres en Raia da 16ª xornada da Terceira Rexional.

No grupo norte, podemos dicir que a loita polo ascenso directo é cousa de tres. Aínda que matematicamente o Friol B e a Comercial terían algunha opción remota. Non obstante, ao filial friolés reducíronselle esas oportunidades de xeito drástico ao caer no campo do líder. O Fonsagrada continúa coa súa peregrinación intratable. Sumou a 12ª vitoria do curso e segue sen perder. O gol de Javi Freijo posibilitou tres novos puntos. A cinco puntos do conxunto fonsagradino colocouse agora o Matela. O cadro de Outeiro de Rei aproveitou a xornada de descanso da SD Viveiro para adiantalo na clasificación. Todo grazas a oitava vitoria consecutiva. Produciuse en Paraños ante o Rioaveso.

A Comercial atravesa un bo momento de resultados e consolida a súa praza na promoción de ascenso. Derrotou con claridade ao Lugo Unión. O cadro capitalino é quinto con tres puntos máis ca o sexto. Posición á que regresou o Cazás. Chegoulle cun empate sen goles ante o Celeiro. A vitoria do Catro Roldas ante o Nausti volve enganchar ao equipo de David Lorenzo á pelexa por entrar na promoción. Queda agora a dous puntos. O dianteiro Soto vestiuse as luvas para colocarse baixo paus. Realizou unha boa parada, aínda que non tivo excesivo traballo.

No grupo sur, o Sporting Lucense e a Milagrosa manteñen o pulso na loita polo liderado cun punto de diferenza entre os dous. O cadro adestrado por Lolo deu un novo golpe en riba da mesa ao vencer ao Antas no Castro Seoane. Os locais realizaron un gran partido e tiveron varias ocasións que petaron nos paus. Os visitantes marcaron un bo gol de falta directa que acabaría decidindo o resultado. Pola súa banda, a Milagrosa goleou no Luis Gorgoso ao Monterroso B. Joel foi un dos protagonistas cun dobrete. Aínda que o Lemos B tamén gañou a pasada finde, o Sporting Lucense e a Mila achéganse ao ascenso matemático. Nove puntos separan ao filial monfortino do conxunto de Frigsa. Ademais ao equipo lemista só lle quedan catro partidos por xogar; a diferenza dos seus antecesores aos que lles faltan cinco encontros por disputar. Un deses partidos é o que o enfrontará este sábado co Sporting Lucense. Unha vitoria dos xogadores adestrados por Lolo asegura o ascenso. De gañar o Sporting, unha vitoria da Milagrosa o domingo tamén provocaría o seu regreso á Segunda. Ao Sporting incluso lle podería valer o empate. Nunha situación similar están o Antas e o Sober. Tamén só lles quedan catro citas para rematar a competición. Piky e Joel marcaron para o Lemos B na vitoria pola mínima ante o Castroverde. O gol de Joel chegou nos últimos intres e de penalti. Os dous goles cos que o Sober venceu ao Taboada foron autoría de Martín. Primeiro de penalti e logo sentenciou na recta final. O cadro soberino ten a praza de promoción case que confirmada. Tentará colocarse o mellor posible para os emparellamentos.

Semella que a pelexa máis interesante no que resta de liga vai estar na loita pola sexta praza. Nestes momentos é ocupada polo Carballedo. Pero os pupilos adestrados por Txiki non están sendo quen de volver ao camiño da vitoria. En cambio, o Relámpago Taboada acumula dúas seguidas. A última precisamente foi no seu duelo directo co Carballedo ao que venceron pola mínima. O equipo taboadense colócase a tres puntos do seu rival cun partido menos. O Castroverde ou o Taboada B aínda poderían ter algunha opción.

O Chantada B sae do descenso directo 8 xornadas despois

Todo se mantén igual na cabeza de cadansúa clasificación da Segunda Rexional. Porque os catro equipos situados nos postos de ascenso gañaron os seus respectivos encontros. Non obstante, semella que se reduce o número de perseguidores. Sobre todo no grupo sur, onde só o Portomarín e o Río Sil tentan seguir o ritmo. O resto de rivais situánse a máis de dez puntos do Ferreira. Pola contra, no sur é onde hai máis equipos implicados na loita pola salvación. O Chantada B saíu dos postos de descenso directo ao empatar ante un rival directo. Repasamos a situación nos Onces Futbolinlugo da 20ª xornada.

No grupo norte, ao Alfoz costoulle sumar a terceira vitoria seguida nesta nova xeira que parece que comeza. O Goiriz termou do empate ata o minuto 80 no Municipal. De feito, o equipo vilalbés foi quen se adiantou no marcador. Finalmente o líder conseguiría a remontada. Xenxo desfixo a igualada. A diferenza co Sanci é de sete puntos. Que tampouco o tivo doado na súa visita ao Muimenta no Pichón. Venceron pola mínima cun gol de Dani López. Á terceira posición ascende o Sporting Pontenova. Despois de vencer con claridade no Cascabeiro ao Celta Barreiros. O equipo aurinegro marcou seis tantos por dous dos locais. Iso si, o de Celeiro en forma de gol olímpico.

 

O Sporting Pontenova é terceiro porque o Cabreiros empatou nun dos duelos directos da xornada. Houbo táboas na Cea entre os locais e o Meira. Ambos seguen no tren de cabeza. No medio deles o Xermade. Que tamén sumou un punto a pasada fin de semana. Foi no derbi ante o Roupar onde non houbo goles. Os pupilos adestrados por Borja Bouza levan once encontros sen perder. O mal inicio de liga lastrou ao cadro verde que está asentado na zona media da táboa clasificatoria. Está empatado a puntos co Guitiriz e co Cospeito que tamén igualaron no seu enfrontamento no Suso Cruz. Quen tamén se achega xa a zona media e afástase do descenso son a Candelaria e o Mondoñedo. O cadro da Rúa derrotou pola mínima ao Abadín. E o conxunto mindoniense fixo o mesmo ante o Iberia. Venceron aos dous equipos que ocupan postos de descenso directo.

No grupo sur, o San Lázaro só permitiu que fose unha xornada de resultado negativo. Despois da derrota co Portomarín volveu á senda do triunfo no San Martiño ante o Quiroga. Julito marcou os dous goles para os seus. E o equipo da Ponte chega a unha cifra redonda a falta de dez xornadas para que finalice a competición: 50 puntos. Borja ‘Pipita’ mantense como o porteiro menos batido do grupo. A distancia co Ferreira mantense nos 8 puntos. O cadro de Pantón viuse apurado no Baliño. O Becerreá vendeu cara a derrota. Os visitantes adiantáronse por medio dun penalti. Antes do descanso os locais igualaron. Na recta final o Ferreira marcou o tanto da vitoria. A espera do fallo segue o Portomarín na terceira posición. Oito partidos sen perder. No último venceu con tres goles ao Santa Comba no Chao da Poza. A sete puntos do segundo posto atópase o Río Sil. Os xogadores preparados por Juan Diéguez tamén están nun gran momento. Acumulan nove xornadas sen perder. E na última venceron a un rival directo ao que lle minimizaron as súas opcións de poder estar nos postos altos na recta final da tempada. O equipo soberino venceu no Gandarón ao Paradela por un axustado 2-3.

Na zona media, o Incio volveu gañar catro partidos despois. Derrotou pola mínima ao Corgo. O gol foi autoría de Chivas a saída dun saque dende o recanto. Na segunda o Corgo apretou máis pero non estivo acertado de cara o gol para equilibrar a balanza no marcador. A permanencia está moito máis cara no grupo sur. O Palas venceu ao Bóveda cun hat-trick de Tenerife. É a segunda vitoria seguida do cadro da Ulloa e a súa diferenza co descenso directo é de sete puntos. De cinco é a marxe que ten o Oural que empatou ante o equipo que agora marca a zona de salvación. O Oural e o Chantada B empataron nun encontro no que estivo no recordo Luis Pallín. Gardouse un minuto de silencio polo pasamento hai unhas semanas do presidente de honra do equipo sarriano. O campo leva o seu nome. O punto que sacou o filial chantadino permítelle saír dos postos de descenso directo. Entra no seu canto o Quiroga. A catro puntos do cadro quirogués tamén esta metido na pelexa o Brollón. O equipo dos Medos sacou tres puntos importantes do seu partido ante o Páramo. Aquí pódense ver algunhas das imaxes do encontro cortesía de Mariluz Fagín.

A SD Viveiro e o Lemos B, representantes da 3ª nas semifinais da Copa

As semifinais da Copa Deputación 2020 da 2ª e da 3ª van ter equilibrio nos equipos representantes de cada categoría. A SD Viveiro e o Lemos B pelexan por ascender a 2ª Rexional e tamén van intentar meterse na final do torneo copeiro. Deron a sorpresa nunha finde de Entroido na que o Guitiriz e o San Lázaro non fallaron. En maio decidirase que equipos xogarán a final. O que xa sabemos é que non se vai repetir o partido da tempada pasada.

O Roupar non vai poder repetir presenza na final. O cadro verde quedou eliminado na súa visita ao Marcos Gómez ante a SD Viveiro. Os locais pasaron nos penaltis. Realizaron unha boa primeira metade con presenza en campo contrario. No segundo acto perderon en dominio do xogo, pero foron quen de xerar oportunidades de gol. O seu rival nas semifinais será o Guitiriz. O conxunto guitiricense botou fóra da competición ao Abadín no Suso Cruz. A Copa pode convertirse no gran obxectivo do conxunto chairego ao non acabar de engancharse polo momento á zona alta do grupo norte da Segunda Rexional.

 

Na zona sur, a proposta do Lemos B serviulle para meterse nas semifinais da Copa. Eliminou na súa casa a SD Becerreá. Na primeira metade o encontro estivo igualado. Os locais adiantáronse xa na segunda e aumentaron a súa confianza. Colocáronse 2-0 e o Becerreá conseguiu volver meterse no partido cun gol. Pero ao momento os locais reaccionaron e sentenciaron definitivamente a eliminatoria. No Luis Gorgoso tamén houbo duelo entre un equipo de 3ª e outro de 2ª. Pero o vixente campión e líder da Segunda Rexional grupo sur derrotou aos seus veciños da Milagrosa. O San Lázaro impúxose con dous goles no primeiro tempo e mantén as opcións de volver gañar a Copa Deputación por segundo ano consecutivo.

O Fonsagrada dá un golpe na mesa e o Relámpago mantén esperanzas

Os dous líderes coinciden en puntuación. O Fonsagrada e o Sporting Lucense encabeza a clasificación con 36 puntos en cadanseu grupo. O equipo fonsagradino sacou rendemento nun dos duelos relevantes da finde. O Celeiro e Taboada B descansaron nesta xornada. Esta finde paran todos agás a SD Viveiro, a Milagrosa e o Lemos B que teñen os cuartos de final da Copa Deputación 2020. Máis detalles no Tres en Raia da 15ª xornada da Terceira Rexional.

No grupo norte xogouse un partido que pode significar moito de cara ao tramo final de liga. Porque xogaron o primeiro contra o segundo. Chegaban empatados a puntos. Pero o Fonsagrada mantivo o seu posto no Marcos Gómez ante a SD Viveiro. Lucas marcou por partida dobre. Os locais tentárono pero só conseguiron un gol no segundo tempo. O triunfo permítelle ao cadro fonsagradino seguir no máis salto, pero en solitario. Ademais continúa invicto no que vai de liga. Na terceira posición o Matela colócase a dous puntos do cadro viveirense. Recurtoulle seis nas últimas dúas fins de semana. A sétima vitoria seguida do curso chegou con claridade ante o Nausti. O equipo de Outeiro é o conxunto máis en forma a nivel de resultados da competición.

 

A Comercial vai cara arriba en serio. Sitouse na quinta posición ao derrotar a un Friol B que mantén a cuarta praza. Aínda así, sepáranos seis puntos na táboa clasificatoria. A postos de promoción volveu o Rioaveso. Levaba catro xornadas sen gañar. Os pupilos adestrados por Veiga recuperaron sensacións ante o Lugo Unión. Quen saíu da zona foi o Cazás. No seu duelo directo co Catro Roldas na Canteira empataron a un gol.

No grupo sur, os dous primeiros clasificados venceron. E amplían as súas diferenzas co terceiro posto. O Sporting Lucense continúa na cabeza ao vencer na casa ao Sober. Cuarto triunfo consecutivo. Mesma xeira de vitorias seguidas levan os vecimos da Milagrosa. Nesta última xornada superaron a domicilio ao Carballedo. Pero o Antas non foi quen de seguir o rtimo. Mantén a terceira praza. Unha parte para cada equipo no duelo ante o Castroverde. Encontro condicionado polo forte vento que petaba na Veiga do Olmo.

Á cuarta posición regresou o Lemos B. O equipo lemista superou nun encontro con polémica (marcada principalmente polas expulsións) ao Monterroso B no duelo de filiais. Da zona baixa foi una xornada aproveitada polo Relámpago Taboada. Quere manter a esperanza de ter opcións de loitar por algo máis. Queda a seis puntos da promoción de ascenso. Venceu ao Rubián no Poste. Alí produciuse a estrea de Vicente coa camisola do club taboadense. Chega procedente do Antas. Debut e gol a saínda un saque dende o recanto. Tamén marcou Sergio. Un dianteiro que vén dunha lesión e está tentando recuperar a súa mellor versión física.