Redactor - Diego Díaz Martínez

Palabra de… Javi Castro: «Lazos irrompibles sen sangue»

Javi Castro, na súa etapa no San Lázaro

Boas a todos! O primeiro que me gustaría facer antes de nada, é agradecer a oportunidade que se me brinda para expresarme nesta web que tanto fai polo noso querido fútbol da provincia. Sen dúbida merecen seguir moito tempo facendo este impagable labor. En particular tamén agradecer a Diego por contactar comigo para plantexarme a idea.

Como moitos de vós, o primeiro que se me veu a cabeza foron dúas cousas. Por que eu? E que contido podo ofrecer nestas liñas?  Ollo! A simple vista parecen dúas preguntas sinxelas, pero quizais foi mais fácil a primeira que a segunda. Esta última levoume varios días barruntado na cabeza. Quería facer algo que non fora escribir por escribir, así que despois de moito pensar creo que toca falar desa outra familia, da que dicimos que é a familia que se escolle.

No meu caso futbolísticamente crieime na canteira da ADC Sagrado Corazón, onde entrei en categoría benxamín. Alí co paso dos anos e das categorías vas facendo amizade cos teus compañeiros de vestiario e pouco a pouco con algúns deles comezas a quedar polas tardes nas pandillas para dar una volta ou naqueles tempos ir polos recreativos…

Quizais onde mais comecei a considerar a estes amigos xa familia, xa parte da miña vida, foi nos anos do sénior. Onde nos xuntamos unha morea de mozos da canteira do clube que xa nos coñeciamos, o día a día dos adestramentos e logo un grupo humano moi bo fixo o resto. Xa non só quedábamos entre semana para adestrar, quedábamos para cenar na casa dalgún entre semana, saiamos os findes de festa, viaxes e un largo etc de cousas. 

Creo que no deportivo esa unión de vestiario e esa amizade tamén traduciuse en bos resultados para equipo, quizais os dous mellores que tiven deportivamente no meu caso. E aínda que despois duns anos os nosos camiños separaranse sempre seguiámonos apoiándonos e acudindo os partidos dos outros sempre que os nosos nolo permitían. Volvémonos a xuntar no SDC San Lázaro onde algún novo incorporouse á familia e volvemos a desfrutar de bos anos de fútbol. Algúns aínda están por alí, e nada me alegraría máis que finalmente consigan este ano o ascenso a Primeira, polo que curran e traballan todos os do equipo, meréceno sen dúbida.

Un ascenso co Sagrado Corazón

Agora con máis anos e moitas aventuras entre nós nas nosas costas, creo que non está demais para aproveitar e agradecerlles que sexan parte da miña vida. Que sexan verdadeiros amigos, de eses que te ven ao chegar a un adestramento ou a tomar unha caña, e xa te notan na cara se vai ben ou mal a cousa. Ou que nalgún momento mándanche o whatsapp de turno cun “se necesitas algo xa sabes onde metes”. Encántame o fútbol, quen me coñece sabe que o vivo moitísimo mais como xogador que como adestrador, pero sempre intenso.

Axudoume a completar a miña formación e adquirín valores practicándoo. Pero sinceramente, creo que nunca poderei devolverlle a este deporte o que me regalou: a outra familia, a que non é de sangue, a que se escolle, e que sempre esta o meu lado, nos bós e nos malos momentos. Vós xa sabedes quenes sodes, non teño que dar nomes, pero considerade este un pequeno detalle por ser un afortunado de tervos o meu lado na miña vida. Xa para concluír reitero o agradecemento a Futbolinlugo por permitirme estas humildes liñas.

Javier Castro Corredoira. Todoterreo da Comercial, amigo dos seus amigos

Pistoletazo de saída para o I Ránking Futbolinlugo

Nova loucura que sae adiante para Futbolinlugo. Esta vez en colaboración con Lucus Padel. O I Ránking Futbolinlugo xa é unha realidade. O próximo luns dará comezo esta edición inaugural, con doce equipos en liza. Asociacións tan fermosas coma diferentes en equipos de 2-3 xogadores. Todos quixeron formar parte, dende os colexiados do noso fútbol (cun histórico e xa retirado incluido) ata adestradores e xogadores.

O nome dos diversos conxuntos corresponde ao nexo de unión entre os seus compoñentes. Ese lugar ou club onde se forxou esa amizade que os marcou. Polo tanto, non é unha representación oficial e actual desa institución.

Isto é o máis bonito desta iniciativa. Por iso temos o toque nostálxico en varios equipos. Coma o vello Polvorín, que representarán Álex González e David Díaz. Así como o Becerreá, con dous goleadores de renome na Montaña: Pablo Navia e Meko. Escoltados polo seu gran amigo Diego Sal. Caso parecido ao de Manu Miranda, que se uniu aos antigos técnicos do Castro Álex Vázquez e Brais Prados.

Noutros conxuntos, coma o do Outeiro de Rei, preocupáronse de integrar o máis rápido posible á nova fichaxe: Gonzalo Edrosa. O mediapunta da Pastoriza xogará con dous contricantes de posición como Álvaro e Dani Renda. Logo que digan que a competencia non é sa!

O formato de competición queda explicado no seguinte hipervínculo (SISTEMA DE COMPETICIÓN galego) A modo resumo, contará con tres fases. Unha inicial na que haberá dous grupos de seis equipos. Xogarán a doble volta. Os tres primeiros clasificados de cada grupo accederán por un lado á seguinte fase. E os tres últimos, polo outro. Unha rolda a unha única volta. Chegando todos a xuño, ao fin de festa que se resolverá nun intenso play off.

Aquí podedes ollar como quedou encadrada toda a primeira fase. Empeza o espectáculo nas Gándaras!

’90 minuti’ na Liga son molto longo

Non perdas os resumos dunha nova data na Primeira Galicia! Os Máxicos da xornada 22 son os seguintes:

*Castro-Pol (1-1): Un intenso Castro cheo de oficio estivo a piques de dar a campanada da xornada. Os de Marcos Veiga contiveron as acometidas dun Pol precipitado por momentos en ataque. E mesmo xeraron perigo coas segundas xogadas, que moitas veces perderon os de Fernando Corredoira. Os goles chegaron no tramo final. Yelko adiantou aos locais nunha contra formada nun saque dende o curruncho visitante. Rasilla salvou un punto para un Pol que tivo máis ocasións que o seu rival.

*Riotorto-Pastoricense (0-0): Duelo moi igualado, con alternativas no xogo, na Veiga. O Riotorto comezou e rematou mellor o encontro. Tentouno con dúas boas oportunidades ao inicio e con balóns colgados á área nas postrimerías. O Pastoricense tivo o seu momento tralo paso pola zona de vestiarios, cun tiro de Gandoy dende a frontal e o seu xa temido balón parado.

*Burela-Atlético Escairón (1-3): Disputado encontro na Marosa marcado polo vento e o balón parado. Así chegou o principal perigo dos visitantes na primeira metade, que se adiantaron no rexeite dun penalti. O Burela reclamou unha controvertida pena máxima, xa que existiron dúbidas entre o equipo arbitral en sinalar ou non os once metros. Finalmente decretouse falta fóra da área. Na reanudación, mantívose a tónica existente. E os de Montoto sentenciaron aos mariñáns, que marcaron o seu gol de falta.

*Chantada Atlético-Monterroso (2-3): Sensación de malestar a que lle quedou ao Chantada Atlético despois do derbi. Especialmente coa actuación arbitral. Os locais non conseguiron igualar a intensidade do Monterroso nunha primeira metade de claro dominio visitante. Reaccionaron os de Fran García e creceron cun penalti transformado por Adri. Chegaron a empatar pero a expulsión do propio Adri deixounos en inferioridade. Aínda así, arriscaron en busca dun maior premio. O que o atopou foi o equipo de Óscar Méndez, ao materializar David Quintá unha contra.

*Friol-San Roque (1-1): Moito en xogo na Reigosa. A igualdade foi a tónica dominante dun encontro no que os goles chegaron na primeira metade. Luis Alberto adiantou de falta directa aos capitalinos. Cinco minutos despois, Rafa Casanova respondeu coa mesma moeda. Houbo varias accións polémicas nas dúas áreas e pouco perigo na segunda metade. Esteban, Bustos e Núñez buscaron un premio maior para o San Roque nos últimos minutos. O marcador non se moveu máis.


*Folgueiro-Lourenzá (4-4): Espectacular derbi plagado de goles en Boavista. Aos seis minutos, o Lourenzá xa vencía por 0-2. E foise 1-4 ao descanso nunha primeira metade na que foi superior. Con doblete de Montxo incluido. Na reanudación, dous penaltis transformados por Oki puxeron o 3-4. Co tempo xa cumplido, o propio Oki aproveitou un rexeite para rescatar un empate cun auténtico golazo. E asinar o seu hat trick particular.

*Taboada-Guntín (2-1): Traballada remontada dun Taboada que dispuxo de moitas ocasións pero ao que lle custou facer entrar a pelota. O Guntín loitou ata o pitido final un partido no que empezou mandando, grazas a un gol de Iván a dez minutos do descanso. Os de Martín Rodríguez viron como lles anulaban dous goles e expulsaban a dous xogadores nunha segunda metade na que os de Manu Rodríguez fixeron os seus tantos. Os autores, dous clásicos: Poyán e David Potente.

*Xove Lago-Chantada (0-1): O vento fixo sufrir en exceso aos dous equipos e privou dun mellor espectáculo aos asistentes ao Municipal. Co aire en contra, o Chantada firmou o único gol do encontro na primeira metade. Obra de Diego Arias. Tralo paso pola zona de vestiarios, rexistráronse poucos remates perigosos. Diego Arias e Xende perdonaron o segundo dos visitantes. Aínda así, os de Juan Rodríguez confirmaron así tres puntos para seguir soñando.

*Santaballés-Outeiro de Rei (2-1): A última xogada do encontro deulle unha vitoria trascendental ao Santaballés na pelexa polo ascenso. Unha remontada exprés no último cuarto de hora para deixar ao Pol a tres puntos de distancia. O Outeiro controlou a primeira metade e adiantouse cun gol de Edrosa nun erro defensivo local. Os de Josito Jul perdonaron a sentencia ante un Santaballés que cambiou o debuxo. Os de Dani Moirón creceron co paso dos minutos e déronlle a volta ao marcador en dúas accións a balón parado, a última delas sobre a bucina.

Palabra de… Andrés Rodríguez: «O tempo pasa… pero non para todo»

Non é a primeira vez que me convocan os cracks de Futbolinlugo para escribir unas verbas sobre o fútbol lucense, ou se cadra, sobre as miñas experiencias persoais ao longo dos anos.

Fai pouco máis de 2 anos xuntei letras neste artigo para contar os meus últimos días como xogador e como se producir a miña conversión cara a outra parte, a de adestrador. Tras formarme na Escola Galega de Adestradores (na que aínda manteño certa vinculación, posto que nunca hai que deixar de adquirir novos coñecementos), comecei no San Lázaro, e agora cambiei de rumbo totalmente, formando parte do fútbol base lucense.

Andrés, na súa etapa con Merino no San Lázaro. ÁNGEL MERINO

Dende que fun nomeado seleccionador de alevíns, adiquei os últimos 4-5 meses a viaxar entre Lugo, Terra Chá e a Mariña, para ver a evolución dos nenos e coñecer de primeira man aqueles que destacan un chisco máis que o resto.

Mais este artigo non trata sobre isto explícitamente, senón que desexo enfocalo hacia certos comportamentos que pensaba que estaban xa desaparecidos, pero non é así. Se ben é certo que por norma xeral o nivel dos adestradores cambiou una barbaridade para ben, encontrando persoas cun alto nivel de experiencia e coñecemento á hora de ensinarlles aos rapaces e tratalos nun terreo de xogo, non estou a atopar esto fóra do tapete.

Xa cando eu era pequeno e xogaba naquel campo de area que era a antiga Polvoreira un podía darse conta de que fóra do campo ás veces as cousas non estaban a ir de todo ben, porque escoitábanse comentarios estilo “veña, dalle duro” nunha disputa de balón ou “que fas?” cando un xogador fallaba un pase ou un tiro a portería. Cos anos ves a realidade e pensas que esas cousas deberían cambiar cos anos, pero parece que non de todo.

Non foi nin a primeira nin a segunda vez que observo partidos pola provincia e, pegado ás barras metálicas da grada ou sentado nelas, sigo escoitando comentarios dos pais ou outras persoas adultas que están nos campos totalmente afastados do feito de animar aos rapaces a que se esforcen. Por non falar que en moitas ocasións directamente varios grupos de pais colócanse xusto detrás de cada portería e comezan a berrar, distraendo aos xogadores da súa tarefa principal nese momento, que é xogar (sobre isto poderia citar un par de sitios, pero creo que non merece a pena facelo).

A Polvoreira. Formación en terra e barro

Comprendo que neste sentido os clubes non poden facer gran cousa, porque evidentemente non se lle pode negar o acceso a un recinto deportivo a ninguén por este motivo (algo que por suposto comparto). E ata certo punto tamén logro entender a moitos pais cuxa intención simplemente é axudar ao pequeno, sen darse conta que realmente o están a prexudicar por quitarlle atención ao que acontece no terreo de xogo.

Rogaría como futuro pai e afeccionado dende sempre que houbese un consenso entre equipos e pais para polo menos intentar limitar estas actitudes, porque realmente os nenos e nenas o que deben facer na hora e media máxima que están en mans dos adestradores é atender ao fútbol, para aprender e ser mellores xogadores.

Andrés Rodríguez Vázquez. Seleccionador lucense de fútbol-8. Xenio e figura

O partido da xornada… Residencia-Foz: o debutante Chinchón soña con salvar aos mariñáns

A Cheda será o escenario dun novo derbi provincial na Preferente Galicia Norte. A Residencia recibe este domingo a un Foz con novidades (16.30 horas). Xa que os mariñáns ademais de estrear o posto de pechacancelas, comparecen en tan impoñente feudo co seu novo adestrador. Jesús María Gayol dixo adeus para deixar paso a un vello coñecido do vestiario focego. Javi Chinchón, preparador dos xuvenís e ata o ano pasado compañeiro dos seus xogadores, ponse ao mando dun conxunto que cree e confía na permanencia.

Javi Chinchón, xogando un derbi o ano pasado

O seu primeiro escollo será unha Residencia, consciente das súas limitacións. E consciente de que a clave para a salvación está en sumar de tres en tres na Cheda. Os de Álvaro Meilán mostraron un crecemento nas últimas xornadas a pesares das baixas. Ausencias que parecen empezar a decrecer, xa que varios homes importantes volveron ao verde en pasadas datas.

Se nos atemos aos números, existe un claro favorito. O conxunto branquiazul firmou un inicio de 2020 espectacular, con 7 puntos de 9 posibles. Se ben, acumula dúas derrotas consecutivas. Unha cifra pequena en comparación coa do seu rival. Un Foz que non puntúa dende o pasado 1 de decembro en Boimorto. E que non gaña dende o 27 de outubro, cando superou por 2-0 ao Galicia Mugardos no histórico Martínez Otero.

O derradeiro encontro entre estes dous clásicos do fútbol provincial saldouse cun empate a 0-0 na vila mariñá, na cuarta xornada da actual campaña. Pero xa se sabe, os números non xogan. E veremos se pesa máis a necesidade de cortar de raíz a mala xeira local ou a ilusión dun xuvenil que presenta o novo técnico visitante. Polo de pronto, e para abrir boca para o domingo, conversamos con ambos adestradores sobre o derbi da semana.

 

QUE OPINAN OS PROTAGONISTAS?

Parte das opcións de permanencia da Residencia pasarán pola Cheda

ÁLVARO MEILÁN (RESIDENCIA)

  • As claves do derbi. «O equipo sabe que todos os partidos son difíciles e este non vai ser menos. Sabemos que para eles é moi importante. Co cambio de adestrador van querer cambiar a dinámica de resultados, pero o que máis me preocupa somos nós. E vexo que o equipo esta con moitas ganas».
  • O Foz. «Eles van vir moi motivados, teñen boas individualidades na parte ofensiva, que temos que ter controlados. Xogadores con talento e perigosos así como outros que lles aportan veteranía. Tiveron baixas importantes, que están recuperando. Pero nós temos que pensar en nós mesmos, xogamos na casa e temos que facernos fortes no noso campo!».
  • A permanencia. «As opcións pasan por gañar partidos e sumar puntos. Nós non nos plantexamos máis aló do partido de Foz. É unha liga onde é moi difícil gañar. Todos os rivais se están xogando algo, por arriba ou por abaixo. Co que temos que afrontar todos os partidos ao máximo para poder chegar aos puntos necesarios para lograr o obxectivo».

JAVI CHINCHÓN (FOZ)

  • Semana complicada. «O momento non é o idóneo. Chegamos despois de dúas derrotas na casa e un cambio de adestrador. Pero o cadro de xogadores está con ganas de darlle a volta á situación. Imos coa intención de facer un bo partido e tratar de empezar a sumar puntos».
  • O rival. «A dicir verdade o que máis me preocupa é o meu equipo. Temos que deixar de encaixar tantos goles para empezar a sumar puntos. A clave do domingo estará no equipo que cometa menos erros».
  • A salvación. «A permanencia pasa por recuperar a moral do cadro de xogadores e facer do Martínez Otero un fortín».

O Outeiro recupérase e Diego Arias comprime a zona alta

A xornada 21 na Primeira deixounos os seguintes resumos, cos seus correspondentes Máxicos:

*Pol-Chantada Atlético (1-0): O resultado foi o mellor para o Pol despois dunha xornada na que queda a un só punto da zona de ascenso. A precipitación xogoulle unha mala pasada aos de Fernando Corredoira nunha primeira metade na que lle anularon dous goles. Iso unido ao gran rival que se atopou, un Chantada Atlético que competiu de ti a ti. Os de Fran García tiveron os seus momentos en medio do ida e volta no que se convertiu o choque en determinadas fases do mesmo. De tódolos xeitos, o gol de Xavi ao comezo da segunda parte resultou decisivo. Sommariva debutou no Pol ao entrar polo mancado Lucas Basualdo.

*San Roque-Castro (1-1): Igualdade máxima e xogo directo en Montirón. Todos os goles chegaron na primeira metade. Begonte adiantou ao Castro cun gol dende a frontal, que chegou a tocar no pau. Xusto antes do descanso, Sebas igualaba de novo a contenda nun rexeite dun disparo de Emilio. O segundo tempo deixou ocasións para ambos equipos. Calquera se puido levar a vitoria, pero mantivéronse as táboas no marcador.

*Guntín-Friol (2-1): A inercia positiva do Guntín permitiulle sacar adiante un partido no que quizais mereceu menos. O Friol mostrouse mellor no cómputo xeral do partido. Aínda así, cedeu ante dous contragolpes dos de Martín. A primeira metade finalizou en táboas despois de que Buján igualase o tempraneiro gol de Elías. E Ivi logrou o 2-1 a dez minutos da conclusión.

*Atlético Escairón-Monterroso (2-0): O líder atopou un rival compricadísimo no Saviñao. De feito, o Monterroso tivo o control do encontro na primeira metade. E levou perigo a balón parado. Porén un erro defensivo, propiciou o gol do local Toti. No segundo tempo, os de Montoto melloraron as súas prestacións ante un rival que se foi diluindo co paso dos minutos. Rubén Díaz firmou a sentenza definitiva cun lanzamento de falta no tramo final.

*Folgueiro-Riotorto (1-2): Choque igualado plagado de disputas e segundas xogadas. Tamén fixo acto de presenza o vento, que condicionou o encontro. Adiantouse o Riotorto nun mal despexe local. Aurelio firmaba a igualada para o Folgueiro. Cando mellor estaban os de Jandri Rego, apareceu Alberte para darlle o triunfo aos de Ramallal, que viron como o colexiado lle anulaba dous goles neste partido.

*Pastoricense-Taboada (1-1): Novo empate do Pastoricense ante un Taboada que rozou a vitoria por momentos. Pouco ritmo e moito balón parado na primeira metade. Iso sí, sen goles. Animouse a cousa na reanudación. Gabri abriu a lata para os da Medela. O gol non lle sentou ben aos de Fran Veiga, que puideron encaixar algún máis (os branquiazuis tiveron dous longueiros no partido). Co paso dos minutos, o Pastoricense repúxose. Empatou a pelota detida por mediación de Rico. E ata tivo dúas oportunidades máis para tentar arañar o triunfo.

*Outeiro de Rei-Lourenzá (3-0): Encontro sen historia no Municipal. O Outeiro de Rei rompeu a súa mala xeira ante un Lourenzá irrecoñecible e con baixas importantes. Os de Josito Jul marcháronse ao descanso cun 3-0 ao seu favor, que deixaba o triunfo a punto de caramelo. Os azulóns souperon circular a pelota ao ritmo axeitado ante un rival replegado que non tivo o seu mellor día.

*Chantada-Santaballés (2-0): Golpe sobre a mesa dun Chantada que quere seguir comendo na mesa do ascenso. Despois dunha primeira metade na que os locais levaron a iniciativa e os visitantes o ‘Uy’ á grada, os de Juan Rodríguez impuxeron a súa lei. Máis ben Diego Arias. Fixo o primeiro nun pase atrás de Xende e matou o partido cunha xenialidade. Un golazo dende máis de trinta metros que comprime a pelexa por subir de categoría.

*Burela-Xove Lago (1-1): Un soberbio Xove Lago enmudeceu por momentos A Marosa. Os de Bruno Gómez firmaron unha gran primeira metade, na que Máikel puido abrir a lata. No entanto, un erro no saque de banda propiciou o 1-0 de Felipe Varela. Repetiuse a historia tralo descanso. Só que esta vez, o gol sí caería do lado visitante. Obra de Juanjo Coello. Nos últimos minutos, o Burela tivo dúas oportunidades de levar os tres puntos. Unha delas na derradeira xogada do encontro, na que Trullo solventou a difícil papeleta.

Palabra de… Martín Real: «O perigo do individualismo colectivo»

Atopámonos nunha sociedade na que o deporte se converteu nun complemento indispensable do día a día. Xa sexa sentado na casa ou de paseo pola rúa, a práctica deportiva absórbenos e envólvenos. Camiño de tres décadas despois do me debut, continuo a darme conta de cousas que naquel intre me pasaron desapercibidas. Máis non me causa mágoa, sinto ledicia de tódolos momentos compartidos. Pois de tódolos compañeiros, adestradores e demais persoas que me rodearon puiden aprender, non só fútbol senón tamén valores para a vida.

Hoxe en día estou menos ligado ao fútbol que noutras épocas pero sigo practicando deporte asiduamente. Correr, nadar ou bici, tanto me ten; o caso é facer oco para o xantar. E dende pequeno teño esa necesidade de exercitarme para estar relaxado. Algún dirá: «un profesional frustrado»… Pero só fun un neno ilusionado que chegou a adulto desinteresado. Pode que un rapaz non chegue a ser profesional, nin a ser una estrela; tal vez pode que non chegue a vivir deste deporte… Pero practicarao con todo o seu corazón porque para el representa o máis importante que está facendo durante a súa infancia.

O valor do grupo

Pode que calquera persoa xogue un partido, unha ‘pachanga’, un neutral ou (máis modernamente) unhas partidas na Play. Pero seguirá sendo parte da súa vida e o que faga será unha experiencia que recordará e que estará presente nas súas lembranzas.

Lembranzas… A iso quería chegar. Cantas anécdotas que contar, cantas vivencias, enfrontamentos, disputas e guerras… Que ao final nos unen a outras persoas que nin sequera o eran antes de comezar. Porque o fútbol une, o deporte une, calquera actividade física ten poder de unión. Ata os tenistas acaban sendo íntimos a pesares desa rede que os separa. Sexa nun campo, pista ou cancha; dando unha volta á muralla ou na piscina, onde eu mesmo o cheguei a sentir dunha maneira moi profunda, todos acabamos facendo amigos.

Mais fronte a este compañeirismo e amizade que pode transmitir o deporte, fóiseme aparecendo nos últimos anos unha sensación de individualismo colectivo. Pode ser que xa estivese e polo propio paso dos anos me dera conta da súa presenza pero parece que un xogador é máis importante que un só equipo. Que pesa máis un nome na camiseta que o escudo no teito dun estadio e que se premia e se alaba máis o mérito dun só xogador que o traballo dun grupo que coopera para gañar e que fai un sacrificio menos visible.

Creo que o fútbol de hoxe en día vai camiño de perder esa esencia grupal. Claro que haberá xogadores máis talentosos co balón nas súas botas última xeración. Pero desde logo tamén os haberá igual de talentosos no seu rigor táctico, na súa capacidade de ler unha xogada ou no seu liderado. Ante todo non debemos perder a idea principal do xogo: 11 contra 11, a vitoria e a derrota pertence a todo o equipo. Non menosprecemos o valor do grupo, pois non naceu ningún guerreiro que derrote a todo un exército.

Martín Real. O fillo, puro fútbol dende a barreira

Volveu Edrosa en medio da guerra aberta polo ascenso

Xa están aquí os resumos e os Máxicos da xornada 19:

*Chantada Atlético-San Roque (6-1): Un erro infantil estragou unha boa primeira metade dos capitalinos no Sangoñedo. O Chantada Atlético, desdibuxado na primeira metade, desatouse no segundo acto. Unha fermosa conducción de Anxo puxo o 2-0 nada máis saír de vestiarios. A partir de aí, os erros do San Roque sucedéronse ata completarse a goleada. Adri firmou un hat trick no día do regreso dos lesionados Ivi e Mico.

*Lourenzá-Chantada (1-3): O Chantada sobrepúxose á boa posta en escea do Lourenzá. Dende a orde e o pragmatismo, os visitantes conqueriron unha vantaxe de dous goles ao descanso. Merced a un doblete de Xende. Na reanudación, os de Diego Rego deron un paso adiante. Aínda que se atoparon cunha obra de arte nunha falta de Diego Arias, para case matar o partido. No tramo final, o cadro laurentino fixo o gol da honra.

*Xove Lago-Atlético Escairón (0-1): A falta de profundidade e ocasións lastrou a un bo Xove Lago con balón. O Atlético Escairón levouse pola mínima un duelo disputado e condicionado polo vento. Un solitario gol de Iván antes do ecuador da primeira metade provocou que o líder volvese a gañar despois de dúas semanas sen facelo.

*Friol-Pastoricense (1-1): Choque de poder a poder na Reigosa. Na primeira metade, apenas se rexistraron ocasións. Iso sí, Rumbera evitou unha moi clara do Friol. Mellorou o Pastoricense tralo tempo de lecer. Os de Fran Veiga adiantáronse nunha boa acción combinativa. E pudieron aumentar a súa renda. Pero o Friol firmou o definitivo 1-1 despois dunha boa acción por banda de Santi e Rafa Casanova.

*Castro-Guntín (3-4): Festival goleador no maltreito céspede do Arturo Pereiro. Un soberbio Castro na presión adiantouse por dúas veces na primeira metade. Elías igualou de penalti xa na reanudación. Quiñones puxo por terceira vez en vantaxe aos vermellos, que chegaron co marcador a favor ata o minuto 89. Aí, o Guntín nun gran arreón final deulle a volta á tortilla e levouse os tres puntos con doblete de Oski.

Recorda, o 31 remata o prazo para inscribirse no I Ránking Futbolinlugo. Ponte en contacto connosco para calquera dúbida

*Taboada-Folgueiro (5-0): Cómodo triunfo do Taboada entre dous rivais por evitar a zona baixa. Os de Manu amosáronse letais ante un irrecoñecible Folgueiro na primeira metade. Ao descanso, os locais xa mandaban por 4-0, con doblete de Guerreiro incluido. Os mariñáns buscaron facer o primeiro tralo paso pola zona de vestiarios. E así gañar confianza. Porén, o que chegou foi o quinto e definitivo tanto do Taboada contra o remate.

*Monterroso-Pol (0-2): Completo encontro dun Pol que vai a por todas nesta segunda volta. Os de Fernando Corredoira mostráronse superiores nas diversas facetas do xogo durante a meirande parte do partido. Pola súa banda, o Monterroso apenas xerou perigo máis alá dalgún balón parado co selo de Lorenzo. Iván González marcou un gol en cada parte para un conxunto que fixo debutar unha cara nova: Xavi.

*Riotorto-Outeiro de Rei (0-0): Duelo de estilos na Veiga no día do debut do novo ‘dez’ do Outeiro: Gonzalo Edrosa. Baixo a súa batuta e a de Dani Renda, o Outeiro levou o peso do partido. Creou xogo e ocasións ante un Riotorto ben colocado e perigoso nas transicións. Os de Josito Jul desperdiciaron dúas oportunidades moi claras para levar o triunfo mentres que os locais tiveron un pau de Dani Roca.

*Santaballés-Burela (2-0): Un Santaballés lanzado superou ao Burela na Liga despois de noventa minutos moi disputados. O cadro de Dani Moirón abriu a lata nunha primeira metade pechada e na que viu como lle anulaban un gol a Dani San. No segundo acto, o Burela apretou na busca do empate. O bo exercicio defensivo local e o golazo de Óscar, cos mariñáns xa volcados; sentenciaron a un rival que deixou unha gran imaxe.

Palabra de… Josiño: «O fútbol tamén se volveu millennial»

Josiño regresou a casa. Na foto, o Pastoricense 2011-2012

Moi boas, futboleiros e futboleiras lucenses. Unha ledicia a chamada de Futbolinlugo para compartir unhas verbas convosco da miña perspectiva do fútbol en 360º coa miña experiencia como afeccionado, xogador, árbitro e adestrador de porteiros nestas case catro décadas da miña vida. 

Fai xa sete tempadas, tras unha lesión de xeonllo e por motivos laborais, que decidín colgar as botas. A chamada fai un par de xornadas dun club ao que lle gardo moito cariño, a UD Pastoricense, tróuxome de novo aos campos da provincia.

A paixón por este deporte venme do berce, xa que meu pai José Yáñez ‘Pepiño’, porteiro a finais dos anos 50, de equipos coma o CD Avenida, a AD Ferroviaria, a SG Comercial, ou a SCD Milagrosa inculcoume dende ben pequeno o bo facer dos porteiros da vella escola. Xa nesas primeiras aprendizaxes mamei o fútbol de antes, aquel que dicía que o fundamento dun bo porteiro era a colocación e amarrar ben os balóns. As botas engraxadas e ben atadas antes de saír ao campo, a camisola por dentro dos pantalóns e nada de subir as mangas daquelas elásticas que hoxe consideraríanse vintage.

Recorda, o 31 deste mes remata o prazo para inscribirse no I Ránking Futbolinlugo. Ponte en contacto connosco para calquera dúbida

A influencia de adestradores dese fútbol de campos embarrados, de arrecendo a herba mollada, de carácter e garra, de expresións que ben podía ter citado o mesmísimo David Vidal; como Avelino ligado aos meus comezos na SCD Milagrosa, Kubala no CD Lugo, Camilo Perol na SD Flavia ou Luisito no Cidade de Santiago. As súas ensinanzas empaparon aos xogadores da nosa quinta dunha competitividade, espírito de sacrificio e orgullo, que hoxe en día parece escasear entre os novos xogadores da xeración Z.

Os sociólogos refírense aos nados na década dos 80 como millennial, que absorberon do analóxico e do dixital. Do mesmo xeito no fútbol tamén aprendiamos de técnicos cunha visión máis moderna do fútbol, no meu caso algúns como Javi López e Miguel García no CD Lugo, Javier Oreiro na SD Compostela, Pepe Martín na SD Sarriana ou Fiz Rodríguez na UD Pastoricense.

As xeracións pasan e o fútbol cambia con elas. Un fútbol hoxe, con mellores instalacións e material a esgalla, respecto daquel da miña infancia de balóns pelados e campos de terra (os porteiros faciámonos duros naqueles campos de adestramento como o Emilio Núñez Torrón, actual aparcamento do Anxo Carro, onde adestrabamos as categorías inferiores do CD Lugo). 

O noso protagonista, na súa época de adestrador de porteiros, no histórico Ciudad de Santiago (2007-2008)

A sociedade actual e o fútbol moderno fabrica xogadores aos que lles falta esa pinga de competitividade, de casta, de amar o que fan. Quizais deberiámonos facer unha pregunta:  Somos felices coa forma de vida que levamos? Vivimos ás présas sen desfrutar o momento, o importante é publicar a nosa vida no Instagram, rodearnos dun excedente de bens materiais carentes de sentido. 

Cada vez é máis difícil ver a nen@s xogando ao fútbol na rúa, adestrar converteuse nunha obriga e non nunha escusa para desfrutar do deporte e xuntarse cos amigos. Hoxe os rapaces prefiren quedarse na casa inmersos nunha burbulla de sobre-protección dos pais mesturada cunha alta dose de mundo virtual.

Hoxe os pais dos pequenos crean grupos de wasap para saber cando teñen que xogar, a onde teñen que ir, que deben vestir. Nós colliámolo bus para subir as Gándaras, faciámola mochila, e incluso algúns lavámola roupa embarrada: palabras textuais da miña nai: “eu métoa na lavadora pero ti quítaslle toda esa terra”.

Onde quedaron as viaxes no bus escoitando o Galicia en goles?, agora cada quen camuflase co seu dispositivo móbil para seguir no seu pequeno mundo virtual.

Vivimos nunha sociedade viciada polo ter e non polo ser, e quizais esta forma de vivir trasladouse ao fútbol.

Unha aperta.

Jose Yáñez García ‘Josiño’. Puro fútbol lucense dende tódolos frentes

O Pol manda un aviso a navegantes ao gañar no Saviñao

A Xornada 18 deixou os seguintes resumos, cos seus correspondentes Máxicos:

*Folgueiro-Friol (5-3): Fallos defensivos, fútbol directo e moitos goles en Boavista. O Folgueiro firmou un triunfo importantísimo na súa loita pola permanencia nun partido empañado pola lesión de nocello de Kike. Os de Jandri Rego certificaron a súa superioridade antes do descanso, ao que se chegou cun resultado de 3-1. O Friol tivo o seu momento á volta de vestiarios pero os mariñáns remataron goleando.

*Outeiro de Rei-Taboada (1-1): Quizais mereceu mellor sorte o Taboada na súa visita ao Municipal. O Outeiro realizou un dos seus peores partidos esta campaña e viu como os da Medela, moi serios, se adiantaban preto do descanso. Josito Jul cambiou o debuxo no tempo de lecer. As sensacións non remataban de ser boas ante un Taboada intenso e que se topou cos paus. Aínda así, Jorge Pereira salvou un punto no tramo final.

*Xove Lago-Santaballés (2-2): Gran encontro no Municipal. O Santaballés realizou unha gran posta en escena e colocou pronto o 0-2 en dous balóns parados. Os de Bruno Gómez metéronse no encontro de novo cun disparo de Chile. E igualaron cun gol de Máikel no límite do primeiro tempo. Na reanudación, os tres puntos puideron caer para calquera lado. Igualdade manifesta e unha clara ocasión por barba. Iso sí, o marcador non se moveu. No Xove Lago regresou Xesús despois da lesión e xogou coma titular o xuvenil Diego, de só 15 anos.

*Burela-Lourenzá (0-0): As defensas impuxéronse aos ataques no maltreito céspede da Marosa. O Lourenzá tivo varios momentos no encontro para tentar arañar os tres puntos, especialmente na primeira metade e no remate. Pola súa banda, o Burela asumiu o peso do partido durante boa parte del. Pero faltoulle algo de profundidade. Na segunda metade, tivo preto o triunfo. Con varios achegamentos e un gol anulado.

*Guntín-Chantada Atlético (2-0): O Guntín segue a facerse forte en Ladairo. Aguantou as acometidas dun bo Chantada Atlético na primeira metade, que xerou bastante perigo. E matou ao seu rival ao contragolpe na reanudación. Dous zarpazos de Elías e Rubén Pena nos últimos vinte minutos de encontro, deixaron os tres puntos no feudo dos locais.

*Pastoricense-Castro (1-1): Un puntiño no regreso de Vitín a casa. O Pastoricense comezou a tarde da mellor maneira posible, cun gol de Dani á saída dun saque de esquina. O Castro tiña o balón e os de Fran Veiga, o seu característico perigo á contra. Despois do paso de vestiarios, Niko Edrosa igualou nun tiro libre. Poucas oportunidades máis se viron. Cuarta xornada sen perder para os do Acebreiro, terceira para os do Arturo Pereiro.

*San Roque-Monterroso (0-3): Un sólido e organizado Monterroso encarrilou o choque antes da media hora de xogo. Sacou tallada de dous erros infantís dun San Roque, que non se atopa no seu mellor momento. O encontro quedou visto para sentencia na segunda metade, xusto no momento en que Gontá asinou un fermoso tanto de córner olímpico.

*Chantada-Riotorto (1-1): Duelo de estilos no Sangoñedo. A iniciativa co balón pertenceu ao Chantada, que perdonou unha boa ocasión de Barrio no primeiro tempo. Un ordenado e perigoso Riotorto ás contras non se quedou atrás. E Alberte topouse coa madeira nesa mesma primeira metade. Na reanudación, os de Ramallal abriron a lata nun fermoso contragolpe. O Chantada arriscou ao máximo e conseguiu o empate a un minuto do remate.

*Atlético Escairón-Pol (0-2): O Pol métese de cheo na pelexa polo ascenso despois de dar un golpe de autoridade no Saviñao. O encontro estivo condicionado pola expulsión do meta local Macía antes do cuarto de hora. Os de Fernando Corredoira amosáronse moi serios desde o pitido inicial. Maduraron o partido e levaron o preciado botín grazas a un doblete de Iván González a comezos da segunda metade.

Palabra de… Brais Prieto: «Só é fútbol, din…»

Cando me ofreceron realizar o seguinte artigo, non sabía de que ía falar unha persoa coma min, alguén que leva pouco máis de dez anos xogando ao fútbol e aínda non dous de sénior. Así que o que decidin é contarvos a miña curta experiencia e reflexionar sobre algunhas pequenas cousiñas nas que penso de vez en cando.

Dende que debutei como chamaba fai catro días, coma quen dice, cos «maiores»; vivín tres etapas que sen duda ningunha volvería a repetir e que quero compartir con vós. Comezo dende fai pouco máis de catro anos, no Foz, no que estiven prácticamente toda a miña vida futbolística nas categorías inferiores. Dende aquel máxico debut cos sénior en Segunda Rexional que nunca olvidarei, metendo o gol que nos daba vitoria sobre a bucina; gardo unha gran cantidade de bos recordos e risas. Asistir aos adestramentos naquela época, que coincidía coa miña etapa no bacharelato, era un momento de liberación, de pasarme toda a tarde metido na habitación estudando, que como dice meu pai sempre é o primeiro; esperando que chegara a hora do adestramento para poder saír de alí e arrancar desde Ferreira na moto para Foz facer o que máis me gustaba. Acórdome do Canario que sempre me decía que me estaba rindo e como non me ía rir co ben que o pasábamos con Bruzos, con Cayón, con Gayol, con Nacho e moitos outros máis. Nesta época foi cando verdadeiramente descubrin o bonito que podía chegar a ser o fútbol e da que gardo unha gran cantidade de recordos incribles que non chegaría a poder contarvos completamente neste escrito.

Antes de seguir, gustaríame facer unha pequena opinión persoal acerca de por qué creo que me gusta tanto asistir aos adestramentos. Que tamén ten relación cos pequenos e pequenas que comezan a xogar ao fútbol por decisión de seus pais por encima deles. Creo que o verdadeiro amor por practicar este deporte, por ‘perder’ fins de semana enteiros adicados ao fútbol, por querer asistir aos adestramentos chova, neve ou haxa temporal; é algo que sae de dentro de nós e pode que algúns nenos o sintan dende pequenos. Outros comecen a sentilo máis maiores e outro nunca cheguen a sentilo. O importante é que este sentimento salga de cada un e non sexa forzado en ningún caso, xa que nesas situacións é cando os rapaces, chegados a unha idade na que eles mesmos poden decidir que facer coa súa vida, deixan o fútbol por non querer asistir aos adestramentos nos que nunca o pasaron ben, poñendo fáciles excusas como que teñen que estudar. Unha persoa que ame o que fai sacará tempo de onde sexa para poder facer o que lle gusta, e se non é asi, é que realmente non está enamorado do que fai. Esta é un pequena opinión propia que considero que pode servos útil para calquer aspecto da vida e que sempre admirei da educación que meus pais me deron. O poder decidir que facer sen ningún tipo de obligación, facelo polo meu propio interese.

Seguindo onde quedaramos, despois dun bonito aínda que curto ano e medio no Foz, no que logramos o ascenso a Primeira, fixemos unha boa temporada nesta categoría e compartín vestiario con bos amigos; tiven a gran oportunidade de poder unirme ás filas do Lugo División de honra xuvenil. Ese ano, que tamén era o meu primeiro ano vivindo fóra da casa, foi o que máis aprendín e o que máis disfrutei xogando sobre un campo de fútbol. Facíamos viaxes longos para xogar contra equipos míticos cos que nunca me enfrentara como o Depor, Celta, Sporting, Racing de Santander… E adestrabamos todos os días a un nivel altísimo. Desta etapa gardo uns recordos incribles, que sen dúbida nunca olvidarei, e un montón de amigos tanto dos compañeiros do campo como do corpo técnico.

Inscríbete aquí

Unha vez rematada a competición coa que pola miña parte quedei especialmente satisfeito, volvín preto do remate da tempada ao Foz para poder botar unha man para lograr o ascenso a Preferente. Xogando o primeiro partido en Monforte contra o agora tamén equipo de Preferente Lemos e logrando o ascenso.

Rematada a temporada, tomei unhas das mellores decisións que teño tomado, uníndome ao cadro de xogadores do Ribadeo. Adapteime facilmente a un cadro de xogadores dos que podo dicir que todos os seus integrantes son bos amigos meus e coñecín mesmo algunhas persoas que considero como irmáns. Coma Lucky, Aitor, Javi Prieto entre outros. Ao igual que se di cos amigos (que son a familia que se escolle)  creo que en Ribadeo formei unha segunda familia incrible e que seguimos mantendo pese a algunhas baixas importantes que se botan moito en falta. A temporada pasada foi unha temporada inesquecible, tanto no futbolístico, facéndonos coa copa, como no persoal, e esta parece que está a ir polo mesmo camiño.

No fútbol podo decir que aprendín máis cousas fóra do campo que incluso no campo, que xa é decir e por eso me fastidia cando oigo a algunhas persoas decir a popular frase de «solo é fútbol». Claro que solo é un deporte e que hai cousas máis importantes na vida, pero tamén é o deporte que me ten feito chorar, o deporte polo que levo estado toda unha semana molesto por ter perdido o domingo anterior, que me ten dado unha infinidade de marabillosas anécdotas. E que, sobre todo e máis importante, me ten feito coñecer unha infinidade de persoas e amigos que comparten a mesma paixón ca min. Así que, se para min, para unha persoa que leva catro días nesto, non é solo fútbol, imaxínate o que será cando leve toda unha vida.

Para ir remantando teño que expresar que, sen ningunha dúbida, as etapas que vos contei son os mellores anos que levo vividos no fútbol. Aínda que non poido poñer a máis mínima pega de ningún dos outros, e que me fixeron poder saber apreciar este deporte que tanto amo e poder chegar a contarvos a miña curta aínda que intensa experiencia. Que seguro seguirá aumentándose nos vindeiros anos aos que soamente lles pido unha cousa, que señan tan bos como os xa pasados.

Por último, quería darlle as grazas á xente de Futbolinlugo por darme a oportunidade de poder escribir este texto e polo traballo que realizan semana tras semana no noso querido fútbol.

Un saúdo.

Brais Prieto Cobas. Mariñán e futboleiro. Xogador do Ribadeo.

Un derbi tolo e a confirmación dun serio aspirante

*Monterroso-Guntín (2-1): Volveu saborear un triunfo o Monterroso. Os de Óscar Méndez encarrilaron o encontro na primeira metade, cos goles de Melchor e Basi. E complicáronse a vida no segundo tempo, ante un Guntín que mellorou as súas prestacións. Os de Martín recurtaron diferenzas no marcador e apretaron ata o pitido final. Iso sí, os tres puntos quedaron en Cerdeiriños.

*Castro-Folgueiro (1-1): Pouco fútbol se viu sobre o maltreito céspede do Arturo Pereiro. Ambos equipos dispuxeron de ocasións suficientes para levar a vitoria. Niko Edrosa fallou un penalti nada máis comenzar. Play adiantou aos de Vitín xusto antes do descanso. Na reanudación, puido pasar de todo. Oki salvou un punto a cinco minutos do remate nun balón parado. O Folgueiro, que rematou con dez, rozou os tres puntos nas postrimerías en sendas ocasións de Mora e Aurelio.

*Lourenzá-Xove Lago (1-1): Un soberbio Lourenzá impuxo a súa lei na primeira metade. E certificou a súa superioridade cun gol de Yago Cruña. Bruno Gómez corrixiu e moito durante o tempo de lecer. E viuse outro Xove no segundo tempo. O cadro verde empatou nuns bos primeiros vinte minutos da reanudación. Logo, o partido igualouse de novo. Con oportunidades e imprecisións para ambos conxuntos. Iso sí, ninguén foi capaz de marcar de novo.

*Outeiro de Rei-Friol (1-1): A polémica arbitral marcou un encontro no que o Outeiro mandou co balón e o Friol nunca se deu por vencido. Diego Redondo e Dani Renda perdonaron nunha primeira metade sen goles. Na reanudación, Jorge Pereira adiantou aos visitantes nun dubidoso penalti, que rematou co local Brais expulsado. Cando o triunfo semellaba viaxar cara o Municipal, Isaac aproveitou un rexeite de Dieguiño; no que moitos reclamaron falta sobre o meta dos de Josito Jul.

*Chantada Atlético-Pastoricense (1-1): Novo empate a domicilio dun Pastoricense que meteu en serios apuros ao seu rival no inicio do partido. Os de Fran Veiga fixeron arte do seu fútbol directo pero foron os de Fran García os que se adiantaron no marcador. O Chantada Atlético creceu co paso dos minutos. Aínda que recibiu o empate nun saque de falta. Na reanudación, o balón pertenceu aos do Sangoñedo ante un Pastoricense que buscou a contra. O combate rematou en táboas.

*Riotorto-Burela (2-0): Samu desfixo a igualdade nunha primeira metade de poder a poder. Tralo paso pola zona de vestiarios, o conxunto do debutante Ramallal convertiuse no amo e señor do encontro. Impuxo o seu xogo directo e levou as segundas xogadas. Manu Carreira materializou o segundo e definitivo gol ao comezo da reanudación e o partido non tivo máis historia.

*Pol-San Roque (3-0): Completo encontro do Pol ante un San Roque ordenado pero que apenas xerou perigo. Esta vez sí, os de Fernando Corredoira realizaron unha boa posta en escena. E á media hora xa mandaban por 2-0 grazas a dous fermosos disparos de Rasilla e Kevin Pierre. A sentencia quedou para a segunda metade, cando Ibai fixo o terceiro e definitivo tanto ao culminar unha boa acción colectiva.

*Taboada-Chantada (2-4): Derbi dos que fan afección. Especialmente unha primeira metade que tivo de todo. O Chantada sobrepúxose ao ímpeto inicial local a base de efectividade e pegada. E colocou o 0-3 a dez minutos do descanso. Iso sí, xusto antes do tempo de lecer tirou todo pola borda. O Taboada situouse a tan só un gol e viu como ía xogar toda a segunda parte en superioridade numérica pola expulsión de Álex Delgado. No entanto, a reanudación mostrou a un Chantada espectacular en tarefas defensivas. Os de Juan Rodríguez afogaron o intento de remontada branquiazul e certificaron os tres puntos nun saque dende o curruncho.

*Santaballés-Atlético Escairón (2-1): Era o partido da xornada, entre primeiro e segundo clasificado. Non defraudou. O balón parado chairego mandou nunha primeira metade na que o Atlético Escairón tivo máis balón. Un penalti transformado por Dani San e un lanzamento de falta de Pelao puxeron o 2-0 ao descanso. Montoto deu entrada a Toti, que regresou da lesión ao grande. O seu equipo xerou máis perigo tralo tempo de lecer e mesmo se permitiu o luxo de marcar un tanto de cabeza. Nos últimos minutos a tensión foi a tónica dominante. De feito, Alami rematou expulsado. E os de Dani Moirón pecharon o triunfo sen grandes apuros.

Palabra de… Kevin Pierre: «A verdadeira salsa dos partidos»

Kevin Pierre nos seus anos en Riotorto

Antes de nada quería dar a noraboa a Futbolinlugo polo que está a facer polo fútbol da provincia e grazas por deixarme aportar un graniño de area participando nesta sección. Eu quería centrarme no tema de hoxe na afección que vén vernos aos partidos finde tras finde. Desde os familiares, parellas, amigos… Ata os patróns do pobo que levan indo ver ao seu clube de toda a vida 50 anos.

Hoxe en día un partido de fútbol, xa sexa de Terceira, Preferente ou Rexional; conta con estes afeccionados que lles temos que dar as grazas, porque… Que sería de nós sen eses comentarios desde a banda gritando: “novee, este non che é o Bernabéu”, “va veña 20, saca tranquilo, esta vai dentro” ou “Lourido, retírate que te vai retirar o fútbol a ti” (guiño ao meu amigo Lou, que sabe que o quero moito).

Tamén cando acaba o partido todo se queda no campo e cando saes da ducha xa somos todos amigos e conocidos. Despois de xogar uns cantos anos xa vas conocendo e eles a ti. Todos eses berros, insultos e piques que ao fin ao cabo fai que se xogue con máis ganas e intensidade nos partidos.

Levo poucos anos xogando por estes campos pero teño que decir que sen eses afeccionados, sen esas ‘críticas’, sen esas opinións do partido de familiares e amigos que te van ver despois do partido.. Sen todas esas cousas hoxe en día o fútbol sería moito máis monótono e incluso diría que aburrido.

Por esto todo moitas grazas a toda esa xente por ir vernos xogar pasando frío, mollándose e desplázandose cada fin de semana. Que sería de nós sen vós! Grazas.

Kevin Pierre Prado Brun. Talento ofensivo ao servizo do Pol.