Redactor - Diego Díaz Martínez

Amor a dous toques: Fran Justo e Simón Lamas

Un día máis de confinamento. E un día máis de estrea. Esta vez de maneira simultánea cos amigos de www.futbolinourense.es

Da man de Manu Amor, poñemos en marcha un novo programa multimedia. No cal daremos conta cada semana de diferentes aspectos e entornos do noso fútbol. Sempre con protagonistas tanto da provincia de Lugo como de Ourense.

Nesta primeira entrega, falamos de fútbol con dous adestradores da nova fornada. Dos máis novos do fútbol semiprofesional: Simón Lamas, técnico do Rácing Villalbés; e Fran Justo, preparador do Ourense CF. Durante preto de 40 minutos analizarán a Terceira Galega, explicarán parte do seu traballo, comentarán vivencias varias. E por suposto, contaremos cun tempo de opinión. Agardemos que vos guste!

O formato FutbolIn chega a Ourense

FutbolIn move os marcos. Dende hai unhas semanas, contamos con novo socio na expansión e visualización do fútbol afeccionado.  Os amigos de www.futbolinourense.es xa están a pleno rendemento. Un equipo independente ao noso pero cun proxecto común. Camiñaremos da man pero sempre atendendo cada un a ao máximo á cobertura futbolística da súa provincia. Iso non quita que tendamos pontes e xuntemos sinerxias, como imos facer xa neste confinamento. Coa estrea simultánea da sección Amor a dous toques. Na que xuntaremos xente do balompé ourensán e lucense para debater co gran Manu Amor sobre diversos aspectos deste deporte e das distintas categorías.

Este espazo concreto non é o único elemento común de ámbolos dous proxectos. A base web parte dos mesmos argumentos. Dende a apariencia visual ata a existencia das seccións clásicas como o Palabra de…, as crónicas da Preferente, a axenda da fin de semana… E máis que se incorporarán progresivamente. Ademais, o multimedia e o tratamento dos distintos xéneros xornalísticos (entrevistas, reportaxes…) emerxe como unha constante para definir a liña principal de traballo deste novo medio na provincia ourensá. Non deixedes de velo! Longa vida a Futbolinourense!

Palabra de… Pepe Martín: «Como cambiou o conto»

Escribía hai uns días Canario (capitán do C.D. Foz): “Amamos o fútbol. Cal será o segredo de estar tan enganchado a este deporte? Se non o vives non o entendes”. Supoño que nos pasará a máis de un, pero eu levo uns anos tentando entender o fútbol dende un prisma un tanto complicado: como futbolista, como adestrador, como pai de futbolistas e como afeccionado.

Lonxe quedan aqueles emocionantes comenzos (mediados  dos 80) nos que tiven a gran oportunidade de aprender a ser futbolista por primeira vez na etapa infantil no Xove Lago da man de D. Silvestre Rúa, verdadeiro mecenas do fútbol lucense en A Mariña. Mais próximas, pero igualmente emocionantes, atópanse as posibilidades de seguir a desfrutar de doces xornadas de convivenza entre veteráns e amigos futboleiros cos que lembramos moitas das batallas deportivas nas que nalgunha tempada formamos parte dun mesmo clube.

Así pois, entre esas dúas épocas cabe incorporar a expresión: “como cambiou o conto”.  Tratarei deseguido de explicarvos o aprendido, de aportar unha mirada, se cabe non novedosa, pero si vivencial e persoal dos meus intentos de sumar a este noso fútbol.

Constatando a realidade de que vivimos na sociedade da présa, dos moitos frentes abertos, da de querer chegar xa, da de abarcar moito e apretar pouco… Todo iso tamén chega por extensión (si, tamén por contaxio) ao mundo fútbol. E, en que se traduce?, pois en expresións-desculpas do tipo: “pensei que xa cho dixera”, “con iso terías que contar”, “é que non xogamos a nada”, “é que non me gusta como adestramos”, “e que teño que …”, “e que non podo…”

O noso fútbol, sexa na base, na formación, na etapa sénior e incluso na veterán, necesita urxentemente contar con ferramentas que senten as bases ou os pilares que guien o camiño da necesaria colaboración de todas as partes actuantes en cada proxecto. Desafortunadamente moitos proxectos comenzan sen esas ferramentas e a desilusión, o desánimo, o desapego aparece moito antes do agardado. Independentemente de que a pelotiña entre ou non e os resultados deportivos escondan ou dinamiten ese ‘proxecto desexado’.

Enumerarei logo algunha desas ‘ferramentas base’ achegadas polas experiencias da área do coaching:

A primeira e necesaria: ‘Establecer un acordo-alianza’, no que se establezan, negocien e fixen os canles para crear un entorno de traballo óptimo no que cada integrante se sinta seguro e con confianza en sumar para avanzar. Por suposto require do compromiso individual para sumar, para explorar, para enfrontar erros, aceptalos e aprender deles con claras ansias de mellora. Ese acordo debe ser escrito, claro, breve e entendido claramente por todos os actuantes.

-‘Fixar un obxectivo e conseguir o compromiso’. É esa unha ferramenta básica, na que sempre collerán novas aportacións, novas ideas, novas motivacións e novos plans pero que sempre deberán cristalizar en compromisos concretos e realizables tanto de acción como de reflexión.

-‘Guiar a visualización’: a donde podemos chegar guiados por ese acordo-alianza e empurrados polo suma dos compromisos dos actuantes deste noso proxecto. Todos sumamos, todos temos moito que agradecernos.

-‘Proporcionar feedback efectivo’: Hai que achegarlle ao equipo a avaliación continua das accións realizadas e o nivel de execución de compromisos, para que cada quen poida deducir aprendizaxes. Ese feedback proporcionado pode ser de recoñecemento (xa o escribía a psicóloga Patricia Ramírez : “más zanahorias y menos palos”), aínda que tamén poder ser de petición de cambio ou de ánimo, pero en calquera caso este feedback será indispensable para manter a motivación e o enfoque cara aos obxectivos fixados.

-‘Renovación desa alianza’: tempada nova = alianza nova. Dar por feito que todo o realizado queda instaurado de por vida constitué un gran erro, polo tanto tocará unha vez mais requerir novamente ese compromiso para establecer este novo acordo-alianza.

Xove Lago infantil 1983-1985

Dende aqueles ‘emocionantes comenzos’ (dos anos 80) dos que falei nas primeiras liñas, ata a actualidade do noso fútbol, todo cambiou, e cambiou moito: verdade directiv@s?, verdade técnic@s?, verdade futbolist@s?, verdade soci@s?, verdade “xentiña futboleira”?

Pois ben, a experiencia dime unha cousa: “un pouco de cada un é un moito de todos”. Contade co “meu pouco”, dende logo que tentarei seguir sumando.

Moita forza e moito ánimo. Sairemos desta: “EU TAMÉN QUEDO NA CASA”. Grazas polo voso tempo. Grazas a Futbolinlugo.

 

Xosé Martínez Legaspi ‘Pepe Martín’. Técnico de sona, home reflexivo

Balón parado ofensivo por Andrés Rodríguez

Estreamos sección para seguirvos facendo máis ameno o confinamento. Un espazo denominado: ‘Píldoras Futbolinlugo’. No que diversos adestradores, técnicos, xogadores… da provincia nos ilustrarán coa súa sabeduría. A través dun curto clip de vídeo, buscaremos a faceta máis formativa e divulgativa da pelota. Continuando así coa nosa aposta polo multimedia e o audiovisual.

O primeiro en inaugurala é o seleccionador lucense sub11 Andrés Rodríguez, cunha aposta polo balón parado ofensivo. En vindeiras datas teremos novas tarefas, dinámicas e reflexións sobre o traballo dos diversos aspectos do balompé. Agardamos que vos guste! Por certo se considerades que podedes aportar algo, por mínimo que sexa, a esta sección; estamos abertos a recibir os vosos vídeos. Só tedes que enviárnolos a futbolinlugo@gmail.com e nós xa facemos o resto. Aprendamos todos, aumentemos o noso coñecemento. Sigamos creando comunidade. Sigamos crecendo xuntos! Grazas.

Que facemos coa temporada?

Que pasará co noso fútbol? Esa é unha das preguntas que se fai a nosa cidadanía coa boca pequena. Xa que está claro, que a gran interrogante nestes días é outra. Por desgraza, non temos resposta para ningunha das dúas. Porén no relativo á pelota, contamos con múltiples visións e posibles escenarios. Que pretendemos analizar aquí polo miúdo.

Todo afeccionado mira de reollo cara o balompé profesional e a Real Federación Española de Fútbol. De aí poden saír as primeiras respostas. Ante a ausencia das mesmas, máis aló dunha suspensión indefenida das competicións e a intención pública de rematar os diferentes campionatos, só nos queda devorar as circulares puntuais da Real Federación Galega de fútbol.

Aínda así, dende Futbolinlugo quixemos continuar co noso labor informativo dende o entretemento. E marchamos de ruta virtual pola provincia, pola diversas categorías e escenarios. De norte a sur, da zona noble á máis baixa. Buscando cal sería a fórmula máis xusta. Ou máis ben, a menos inxusta para os verdadeiros protagonistas do noso fútbol.

REMATAR, NA DATA QUE SEXA

José Manuel, técnico do Iberia

Creo que todos os que amamos isto, queremos acabar coa temporada nalgún momento. Iso sí, o prezo a pagar e as datas non son un motivo de consenso na nosa comunidade. Unha opción é rematar sen importar o día nin o mes do punto final.

O ilustre Rafa Casanova, tan adestrador como directivo e xogador considera que a decisión que se tome vai ser sempre «complicada e perxudicará a algún». Por iso, ve «ben que se acabe aínda que sexa moi tarde porque sería o máis xusto. Aínda que se acabe no verán».

DAR VALOR AO CONQUERIDO ATA O DE AGORA

Despois duns sete meses de competición, co traballo realizado neles, debería terse en conta o mesmo. Os xogadores suaron a camiseta e os técnicos e directivos esforzáronse na procura dun obxectivo. De non ser así, sería deixarse a pel cada semana para nada.

O adestrador do Alfoz Suso Martínez pensa nesta liña. Desexa que «a competición se poda reanudar o máis cedo posible e se poidan xogar tódalas xornadas». Aínda así, «no hipotético caso de que non se puidese rematar, coido que despois de superados os dous terzos da competición, por regularidade» pensa que se fixeron «acreedores a ser un dos equipos que para o ano que vén compitan en primeira». En definitiva, respectar o seu posible ascenso.

Deses dous terzos tamén fala un lucense no exilio santiagués: Fiz Rodríguez, preparador do Zona Vella (filial do Compostela). «Falo do deportivo aínda que hai outras variables, como as económicas, a valorar. O máis xusto quizais sexa intentar finalizar a competición e despois adaptar aos tempos a tempada 20-21. De non ser así, posiblemente dar por finalizada a tempada como está agora, xa que van disputados máis de dous terzos da mesma. Aínda que anular a tempada 19/20 podería ser outra posibilidade, habería que analizar outros factores».

TEMPORADA NULA

Simón Lamas, adestrador do Rácing Villalbés

A campaña 19-20 non existiría. Sería todo un soño, como o final dos Serrano. E a vindeira temporada iniciaríase con todo e todos no mesmo lugar que este verán.

Así o explica o preparador do Rácing Villalbés Simón Lamas. «É unha situación que nunca se deu e o menos inxusto sería voltar a empezar cos equipos da 19-20 na 20-21 sen ascensos nin descensos».

Unha mesma postura que comparte José Ramón López ‘Cuchi’, o técnico do Meira. «En caso de non poder rematar a competición, o máis lóxico e que non houbera nin ascensos nin descensos. Volver empezar o campionato os mesmos equipos que empezaron esta temporada».

José Manuel, adestrador do Iberia, opina nunha liña similar. «Coincido coa tese de Fernando Vazquez… No caso de que non remate o máis xusto e probable e que dean a temporada por nula… Sen ascensos nin descensos xa que matematicamente ningun equipo estaría ascendido nin descendido. Calquera outra solución sería adulterar a competición».

PLAY OFF, A OPCIÓN MÁIS GALEGA

Din que os galegos imos e vimos. Que sempre tiramos pola rúa do medio. Así que malo será que algo non nos deixen xogar. E sendo así, unhas eliminatorias para dilucidar ascensos e descensos, non soan mal de todo.

Esta é unha postura que defende Joaquín, o adestrador do Lugo feminino. Así o explica:

«Semella imposible completar as competicións, por falta de tempo, aínda que sería o ideal. Pero tampouco declaralas desertas. Non é xusto nin se pode despreciar o traballo feito. Tampouco é xusto rematar as competicións como están agora: houbo fichaxes e cambios nos equipos, esforzos por cambiar cousas que non tiveron tempo a frutificar… Dependendo do tempo que poidésemos ter ao final, quizais se puidesen planear pequenas competicións tipo play offs para dilucidar ascensos, descensos, campeóns… Habría un aliciente para a afección despois deste encerro».

SOLUCIÓN SALOMÓNICA

As mentes creativas argallan posibles fórmulas para evitar o pico maior de inxustiza. Polo tanto, utilizar a matemática a vindeira campaña con base nunha ecuación 19-20; emerxe como un interesante punto de partida.

Filosofemos un rato co segundo adestrador do Iberia Carlos Devesa ‘Pelolo’. Canto menos, ler as súas liñas invita a unha profunda reflexión.

«Penso que isto vai para longo. E sen saber se os partidos serían a porta pechada ou con público… O estado de forma dos xogadores e xogadoras vai ser unha incógnita. Volveríamos suspender todo se na xornada inicial un xogador dera positivo polo virus? Así que se rematase así a temporada, a efectos de ascensos e descensos daría nula. Sen campeóns nin pechacancelas. O que faría para a tempada seguinte sería unha temporada completa pero sumándolle aos equipos ou ben os puntos desta campaña ou un coeficiente de puntos dependendo da posición na que tivesen rematado».

CONCLUSIÓN FINAL: 0 RISCOS

Joaquín, técnico do Lugo feminino

O que semella claro, e así o defenden a grandísima maioría dos nosos entrevistados, é que a saúde é o primeiro. E o seguinte, confiar en tentar voltar á competición na medida do posible. Iso si, sempre con garantías xa que os riscos son enormes. Así o especifica á perfección o xogador do Ferreira Adrián Enríquez.

«Non sei cando se reanudará a Liga. Cando remate o confinamento? Segundo os expertos contaxiarase un 60-70% da poboación. As medidas que se están levar a cabo pretenden reducir o pico de contaxios, a costa de prolongalos no tempo para non colapsar o sistema sanitario. Ben, cando se reanude se hai un positivo nun equipo… Imaxino que corentena de quince días. E quizais tamén para o conxunto que xogou contra el a semana anterior».

«Polo que un positivo provocaría como mínimo o aprazamento de mínimo catro partidos (dous do equipo local e dous do visitante. Tamén é posible que ao pasar os quince días apareza outro positivo no mesmo equipo. Se extrapolamos iso a todos os conxuntos da categoría, non o vexo viable. Ata que pase un tempo suficiente como para que se contaxie ese 60-70% da poboación, e os contaxios sexan residuais ou se atope unha solución, vexo complicado retomar a competición».

Sanitarios de ouro. Capítulo 1

Segue sen moverse a pelota. E así continuará por un tempo. Pero o fútbol non deixa de ter espazo na nosa web. Iso si, consideramos que na actualidade debe compartir protagonismo cos verdadeiros heroes do día a día. Por esta mesma razón, durante esta crise sanitaria ofreceremos un serial de xente do noso fútbol que se mantén na competición. Nesa primeira liña de batalla contra o temido Coronavirus COVID-19. Con todos vós, Sanitarios de Ouro. O premio do balompé lucense aos loitadores do ano.

Para abrir esta sección, eliximos dous enfermeiros. Un home e unha muller. Roberto Lens, defensa do Santa Comba, traballa no Hospital Universitario Lucus Augusti (HULA). Eva Piñeiro, centrocampista do Chantada, desempeña a súa función na área sanitaria de Ourense. Ambos téñeno moi claro: semella moi difícil voltar á competición esta tempada.

Roberto Lens, terceiro pola dereita na fila superior, posa co seu equipo

FAMILIAR E DEPORTIVO. Roberto Lens

«Lévase o mellor que se pode. Fago cousas que antes, quizais por falta de tempo, non podía facer ou facía menos. Sobre todo, estou aproveitando para estar en familia. Intento cuidarme e seguir facendo deporte. Agora toca iso na casa… Debido ao meu traballo, teño a oportunidade de aportar o meu gran de area ante esta situación que nos toca vivir. Situación que imos superar se todos nos involucramos e cumplimos cos consellos/normas de prevención que nos dan os profesionais. #quédatenacasa».

«A día de hoxe non creo que se poida voltar á competición. Ogallá me equivoque… Agardo que esta situación se resolva pronto e volver facer vida normal». 

EVITAR O BUCLE. Eva Piñeiro

«Actualmente estou facendo o EIR (enfermeira interna residente) de saúde mental. No meu día a día procuro seguir unha rutina fora do horario laboral. Fago deporte, toco a pandeireta, estudo, vexo películas ca miña familia e xogamos a diferentes actividades como o trivial ou o tabú. Intentamos estar ocupadas o máximo número de horas e limitámonos a escoitar as noticias unha vez o día para non caer en bucle…».

«Volver á competición non o vexo viable nun tempo. É mellor retomalo en vistas á temporada vindeira. Con isto evitamos contaxios e reinfeccións. O obxectivo fundamental e rematar esta situación co menor número de vítimas posibles e poder voltar á normalidade».

Palabra de… Roberto Rielo: «A tolemia no fútbol base e afeccionado»

Rielo, nun partido na Medela. CANTI

Levo unha temporadiña tratando de poñer terra de por medio e apartado temporalmente do mundo do fútbol (igual por unha cura persoal). O que me está permitindo cuestionar desde fóra moitos dos valores e comportamentos que transmitimos e temos asimilados como propios deste deporte.  

Custa entender como o fútbol profesional serve de espello onde se miren clubs modestos e clubs de formación, cando en nada se deberían parecer. Custa entender como moitas persoas pretenden artellar a súa vida a través da profesionalización no fútbol, perdendo de vista o desfrute que supón a súa práctica. Custa entender como moitas das persoas vinculadas a el asimilamos todo isto e non nos cuestionamos o que estamos a facer, algo que sinto que non ocorre desta forma noutras modalidades deportivas. Seguramente os euros que move e o prestixio social que, neste momento, lle damos ás persoas que practican profesionalmente este deporte estean detrás de todo isto.

Só quero deixar neste artigo unha series de breves reflexións sobre o mundo do fútbol. Aí van:

Partindo da cúspide aparecen os equipos profesionais, que hoxe funcionan como empresas, e nos que pouco ou nada conta a decisión ou interese das persoas socias, como acontecía hai uns poucos anos. Senón as do accionariado, empresariado que mira unicamente o interese económico e non o social, que mira a súa posición particular de poder e o seu ‘prestixio’ sendo presidente dun club.

Roberto, na súa etapa no Pol. ENDIE DOARÚA

Por que, entón, facerse seguidor de ningún equipo? Que nos motiva se poucos hai que coiden os seus, como fai, por poñer un exemplo visible, e desde a miña perspectiva distante, o Athletic Club de Bilbao, con xogadores de proximidade en todas as categorías e un achegamento diferente a moitos outros no ámbito social? Por que deixar os nosos euros e o noso tempo en seguir a un equipo que non está moi lonxe de como funcionan as franquías na NBA? Unicamente polo espectáculo?

Vemos equipos afeccionados que pagan a futbolistas ‘foráneos’ en categorías provinciais que nin de lonxe chegarán a semiprofesionais, nin os futbolistas nin os clubs (simplemente por unha cuestión de lóxica poboacional e social). E que o fan polo feito, penso eu, de conseguir unha posición de poder na ‘clasificación do sen sentido’, co agravante de que moitos destes clubs contan co apoio de administracións que pagamos entre todas nós. E as persoas do contorno que queren xogar ao fútbol de maneira afeccionada? As que o queren facer quitando un anaco do tempo destinado a outras opcións de ocio para reunirse e relacionarse cos compañeiros/as e/ou veciños/as?

Pol 98-99. ELPROGRESO

Equipos de fútbol base, corpos técnicos, familias, que xa orientamos á formación dos nenos e nenas cara unha ‘posible saída laboral’. Posición condicionada polos euros e o prestixio social, xa desde os 4 anos, e non na procura do desfrute do xogo, no pracer de facer deporte, no compartir actividade e relacionarse con outras persoas, compañeiras, adestradoras, directivas, afeccionadas… Que han facer estes e estas futbolistas cando esa saída se escape? Frustrarse? Non practicar máis este deporte? 

E para todas nós…. as que nos queixamos do pouco compromiso da xuventude co fútbol. As que dicimos mil veces a frase “a estes non lles gusta o fútbol como nos gustaba a nós”, as que culpamos ás Plays, ao Netflix, …  As que non asumimos que a forma do seu ocio e as súas relacións mudaron infinitamente desde que nós xogabamos… Podemos facer algo para que desfruten? Para que volvan relacións máis sans e de proximidade no mundo do fútbol? Podemos, en definitiva, facer algo para construír unha sociedade mellor e que o deporte sexa unha peza importante nesta? 

A min gustaríame soñar que algo neste mundo pode cambiar e non ter que escapar deste sen sentido.

Roberto Rielo Iglesias. Adestrador. Patrimonio do noso fútbol

Como afecta o Coronavirus ao noso fútbol?

Como é a vida sen fútbol? Cal é o impacto do Coronavirus no noso balompé? Son dúas preguntas que calquera tolo do balón se pode facer nestes momentos de incertidume. Dende Futbolinlugo propuxémonos darlles resposta. Non é unha tarefa sinxela. E polo tanto, consideramos que precisa un enfoque pluriangular.

Unha visión dende os distintos axentes principais que compoñen todo este fermoso circo. Así que, despois de poñernos mans á obra, aquí temos o testimonio e as achegas dun directivo, un adestrador, un xogador e un fiel seguidor.

SOFÁ PRESIDENCIAL

Antonio Feijoo é un home máis que coñecido no panorama provincial. Actualmente ostenta o cargo de presidente do Incio, un dos conxuntos revelación da Segunda Galicia Sur. Amosa unha visión moi clara:

«Ao club aféctalle ao 100%. Ao ser un club pequeno, o impacto principalmente afecta a un tema meramente de actividade deportiva. A nivel económico supoño que as axudas igual se retrasan. Pero o importante agora e a saúde de todos e non queda outra que aportar o pouco que podemos».

UN BANCO QUE SORRÍ

José Antonio López Lolo vén de conquerir o único ascenso ata esta data no noso fútbol. O técnico do Lucense non puido nin gozar dun só corredor de xogadores despois de firmar o salto de categoría na última xornada. Agora valora a situación a distintos niveis, eso sí vendo os toros dende a barreira.

«O feito de non adestrar provócame unha sensación de baleiro a nivel persoal. Agradezo o descanso e aproveito o tempo para adicarllo a certos aspectos deixados por falta de tempo: descanso, estudar fútbol, reciclarme… A nivel adestrador, a situación é diferente xa que planificas a temporada en función dalgunhas variables. E no fútbol afeccionado, cos condicionantes que ten a maiores…».

«A nivel de club a situación é pouco agradecida. O que debía ser unha semana de alegría converteuse nunha etapa de dúbidas. Non saber cando se reanuda a competición, a falta de relación grupal a nivel equipo… Non podemos celebrar o ascenso conquerido de maneira brillante. É o que menos agardabamos. Temos a satisfacción do traballo ben feito, tanto a nivel grupal como individual. Iso ninguén nolo podrá sacar».

O BRAZAL DUN POBO

Óscar Reigosa é unha institución en Foz. Polas súas mans pasaron a metade da xuventude do pobo. ‘Canario’ leva anos portando orgulloso o brazal do cadro do Martínez Otero. Sendo o seu mellor embaixador posible.

«Despois de 23 anos xogando, non concibo o meu día a día sen perseguir ou ter nos pés un balón. É raro non facer a mochila, elixir as botas axeitadas para o campo… Fáiseme moi raro non disfrutar dos meus compañeiros cada día, porque me fan feliz. Estou ben e protexido con eles. Paga a pena o esforzo, é unha vía de escape. Amamos o fútbol. Cal será o segredo de estar tan enganchado a un deporte? Si non o vives, non o entendes…»

«O Coronavirus aféctame porque temos que aparcar costumes por un tempo. Un cambio de chip polo noso ben. No tocante ao Foz, quizais temos que darnos conta de que hai cousas máis importantes que gañar. Cada domino expoñémonos a riscos físicos e psicolóxicos, que non se valoran o suficiente. Merece a pena loitar por un escudo, o teu pobo e a túa xente pero hai cousas máis valiosas e importantes. Coa saúde non se xoga».

O AMOR MÁIS PURO Á PELOTA

Quen non coñece a Víctor Valiño ‘Valigol’? Leva máis kilómetros de fútbol nas pernas que a maioría de nós na súa vida diaria. Un home que trona, chova ou neve, percorre a provincia vestido de vermello. A definición de fiel seguidor feita persoa. Sempre animando ao seu ben querido Monterroso, no que tamén xoga no filial.

«Non sei que se fai un sábado sen fútbol. E un domingo sen ir ver ao equipo do teu pobo. Agardemos que pronto se recupere a calma e volvamos a facer vida normal. Para min agora é como cando a un neno lle quitan un xoguete e se sinte mal. Quitáronme o meu fútbol. Non dou estado case tres días sen el e agora… Fáiseme duro, xa que como din por aí: «nacín cun balón debaixo do brazo». Ademais miña nai métese comigo pola pouca roupa que traio para lavar. Pero xa lle dixen que pronto lle volvo dar traballo e ela rise».

«O fútbol é a miña vida. Quítache todos os problemas que tes. Bótanse de menos as charlas de Omar e Iago. Tamén as broncas que caen ás veces. Pero pronto voltaremos máis fortes que nunca».

O camiño cara o All Star na Primeira

Non se trata do Camiño de Santiago. É un moito mellor, o de Chantada. O da ruta cara o II All Star Futbolinlugo que, se o COVID-19 o permite, se celebrará o próximo 13 de xuño no Sangoñedo.

Que non haxa fútbol no campo, non nos impide ter contidos cada día. E hoxe mostrámosvos como está a pelexa por entrar no elenco de xogadores da Primeira no II All Star desta casa. Despois de 25 xornadas disputadas, e contando cada aparición nos Máxicos con un punto, así está o Top18 da categoría.

  1. AURELIO (Folgueiro): 17 puntos
  2. ANXO (Chantada Atlético): 16 puntos
  3. IVÁN GONZÁLEZ (Pol): 11 puntos
  4. RECALDE (Lourenzá): 11 puntos
  5. ÁLEX NOVÁS (Santaballés): 10 puntos
  6. JAIRO CAMPO (Burela): 10 puntos
  7. MOSKI (Taboada): 10 puntos
  8. LORENZO (Monterroso): 9 puntos
  9. BORJA (San Roque): 9 puntos
  10. MARZÁN (Atlético Escairón): 7 puntos
  11. DANI RENDA (Outeiro de Rei): 7 puntos
  12. FELIPE VARELA (Burela): 7 puntos
  13. JUANJO COELLO (Xove Lago): 7 puntos
  14. SANTI (Friol): 7 puntos
  15. ALAMI (Atlético Escairón): 6 puntos
  16. SAMU (Xove Lago): 6 puntos
  17. MÁIKEL (Xove Lago): 6 puntos
  18. DIEGO FERNÁNDEZ (Guntín): 6 puntos

Palabra de… Alberto del Río: «Non lle apuntamos a un cesto»

En primeiro lugar, quero agradecer a Futbolinlugo a oportunidade de dar a miña visión sobre o fútbol modesto. E darvos os parabéns por darlle visibilidade ao fútbol provincial da maneira que o estades a facer. 

Esta é a miña 13ª temporada como membro da S.D.Monterroso, na que pasei por todos os estamentos do club: xogador, adestrador e directivo. Tres formas de ver e vivir o fútbol dentro dun mesmo club.

A función do directivo no fútbol rexional é a menos valorada das tres dende o meu punto de vista. Persoas que perden tempo, saúde e cartos en moitos casos, por ver xogar o equipo do pobo. A directiva intenta darlle as facilidades todas a adestradores e xogadores, busca financiamento, prepara a roupa e instalacións para o fin de seman… E despois de todo isto, en ocasións, non poden nin ver o partido xa que teñen que atender a bar do campo.

En segundo lugar, estamos os adestradores, os máis criticados normalmente. Preparamos adestramentos, para os que veñen ó campo e para os que por estudos están fóra e piden traballo semanal. Preparamos os partidos e resolvemos calquera problema que lle xurda os xogadores para que podan vir adestrar e xogar, entre outras moitas funcións.

E por último, están os xogadores, os que non lle apuntamos a un cesto, que somos a gran maioría nestas categorías. Dentro deste grupo hai dous tipos de xogadores, os que poñen o fútbol por diante de moitas outras cousas e os xogadores de Instagram.

Dentro do primeiro grupo, están os xogadores que ao longo do ano non fallan a un adestramento, os que sempre están nas boas e nas menos boas. Que a súa idea é desfrutar cos amigos do seu deporte favorito durante os tres ou catro días da semana que nos xuntamos para xogar a pelota. E no segundo, os que lle fan un favor a directivos e adestradores indo xogar e adestrar. Por desgraza cada vez vemos máis dos segundos ca dos primeiros nestas categorías.

Para o que escribe, non hai cousa máis fermosa que ver cada 15 días o campo do pobo cheo de amigos, familiares e veciños que veñen apoiar o equipo da vila.

Alberto del Río Otero. Todoterreo vermello, de Monterroso e do Monterroso.

O partido en imaxes: Sporting Lucense-Lemos B (2-1)

Fotógrafa: Mariluz Fagín

 

‘Penedessi’, o gol do ano no fútbol provincial

A Xornada 25 na Primeira deixou os seguintes resumos e Máxicos:

*Guntín-Santaballés (2-2): Duelo de conxuntos correosos no Ladairo. Os dous goles da primeira metade naceron do balón parado, virtude de ámbolos dous equipos. Adiantouse o Santaballés na continuación dunha falta lonxana. Empatou o Guntín tras un saque de banda. Os de Dani Moirón impuxeron o seu xogo na segunda metade ante un rival perigoso á contra. Despois de varias oportunidades marradas, Álex Novás situou o 1-2 de penalti. Non foi definitivo, xa que Omar igualou nun lanzamento con parábola. De aí ao final, os visitantes tiveron un par de ocasións para levar o choque, que rematou en táboas.

*San Roque-Lourenzá (1-3): Complícase a vida o San Roque despois de caer ante un Lourenzá que ben merecía unha alegría deste tipo. Nunha primeira metade sen apenas ocasións, os laurentinos abriron a lata cun tanto en propia meta. Puxeron terra de por medio cun golazo de falta de Yago Cruña á volta dos vestiarios. A partires de aí, o San Roque intentouno. Recurtou diferenzas. Pero no desconto, os de Diego Rego sentenciaron co definitivo 1-3.

*Pastoricense-Xove Lago (3-0): Todo se decidiu na primeira metade, onde chegaron os tres goles. A seriedade, o balón parado e xogo directo local tumbaron a un Xove Lago desaparecido. Ademais houbo tempo a ver un dos mellores goles do ano. O de Manu Penedo, en plan Messi. Regateando ata cinco contrarios dende campo propio e tumbando ao meta rival previa asociación con Iago e Dani. No segundo tempo os mariñáns tiveron varias ocasións claras, cun pau e un longueiro entre elas. Pero sobre todo moitas mellores sensacións a pesares da expulsión de Samu. Iso si, xa era tarde para remontar. Tara debutou cos de Bruno Gómez.

*Folgueiro-Burela (2-4): O Burela asaltou Boavista nun partido de xogo directo. Adiantáronse os de Jaime Méndez por dúas veces na primeira metade. E empataron outras tantas os locais, con goles dos dous de sempre: Oki e Aurelio. Na reanudación, a expulsión de Felipe Varela non impediu a vitoria visitante. Galifaron Diego Chao e Jairo, de novo. E incluso o cadro verde se permitiu o luxo de fallar unha pena máxima.

*Chantada Atlético-Friol A (5-1): O viño deu forza a un Chantada Atlético superior no Sangoñedo. E especialmente a Adri, autor dun hat trick. Os de Fran García impuxéronse con claridade nun encontro no que xa vencían por 3-1 pasada a media hora de xogo. Decretáronse ata tres penaltis durante os noventa minutos. O Friol non marrou o seu. Mentres que os locais viron a cara e a cruz dende os once metros. As numerosas baixas lastraron aos de Rafa Casanova, que seguen en perigo.

*Atlético Escairón-Castro (2-0): Tres puntos máis para un líder que non falla. Nun partido frouxo, os locais fixeron bo o tempraneiro gol de Pandiani para marchar con vantaxe ao descanso. O Castro tivo as súas opcións a balón parado e a través do xogo directo. O dominio dos de Marcos Veiga mantívose tralo paso pola zona de vestiarios. Iso sí, co segundo gol do Atlético Escairón e o paso dos minutos; foise diluindo no maltreito céspede do Saviñao.

*Monterroso-Taboada (1-2): Típico derbi nun Cerdeiriños ateigado de xente. Emoción, polémica e pouco fútbol na Ulloa. A primeira metade rematou sen goles nun periodo no que o Monterroso foi de máis a menos, desperdiciando varias oportunidades para adiantarse no marcador. Na reanudación, David Quintá fixo o 1-0 para os de Óscar Méndez. Pouco durou a alegría, xa que un Taboada moi serio nas transicións remontou cun doblete de Moski. De aí ao final, os locais tentárono. Incluso cun balón á madeira. Os de Manu defenderon a súa renda e os puntos viaxaron a Taboada.

*Chantada-Outeiro de Rei (2-1): Non defraudou o gran aperitivo da Feira do Viño. Sufrida e traballada vitoria dun Chantada debilitado polas baixas na parcela central. O Outeiro desplegou un gran fútbol no Sangoñedo pero a pegada dos da Vila do Asma decidiu na segunda metade. Diego Arias, nun rexeite e Javi Ramos, nunha vaselina; puxeron o 2-0 no marcador. Os de Josito Jul non se foron do encontro. Recurtaron diferenzas e mesmo tiveron algunha oportunidade máis para empatar. Non foi así. A mellor noticia, a volta á portería do Mago no cuarto de hora final.

*Pol-Riotorto (1-2): O Pol cedeu terreo na súa loita polo ascenso. No regreso de Ferreirós ao Manuel Luna, o cadro de Ramallal viviu un idilio co balón parado na primeira metade. Marcou nun par de saques dende o curruncho e viu como Iván González perdonaba un penalti. Soamente Carlitos, ao aproveitar un erro infantil, empañou a gran primeira metade visitante. No segundo tempo, o dominio correspondeu ao Pol, que buscou o empate de tódolos xeitos posibles. A pelota non quixo entrar. De feito, en dúas ocasións o Riotorto salvou o empate sobre a mesma liña de gol.

Palabra de… Melendo: «Os invisibles do fútbol»

Antes de nada, quero agradecer a Futbolinlugo, a oportunidade de compartir unhas verbas con todos vós. E espero que despois desta reflexión/memoria da miña vida futbolística (concretamente, dunha etapa bonita e difícil), sirva para recordarnos de todos aqueles que nos axudaron na nosa formación futbolística… Chamarémoslles ‘Os invisibles do fútbol’.

Primeiro gustaríame poñervos en contexto: Era un porteiro que xogaba no equipo da súa vila (na SD Monterroso) co seu grupo de amigos de 14 e 15 anos (categoría cadete) e adestrados por dous pais de dous xogadores, de dous amigos nosos, que conseguen gañar a Liga e a Copa Deputación. Como porterios non hai moitos, e cada vez parece que hai menos (sobretodo nas ‘aldeas’), recibo a chamada do CD Lugo. Despois dunha pequena reunión cos responsables daquelas, que queren formarme como porteiro, acepto o reto de cambiar o xogar cos meu amigos, a xogar nun clube de categoría semiprofesional (daquelas o equipo sénior estaba en 3º División).

E é aquí onde entran en escena, aqueles que lles imos chamar ‘Os invisibles do fútbol’. Con 16 anos, tiña que percorrer cada día 40kms ida e 40kms volta, e evidentemente non tiña carnet de conducir… Como lograba isto? Pois resulta que era o meu avó (o meu 2º pai polas circunstancias persoais) quen era o que me levaba e traía tódalas veces que fixera falta. Na pretempada, adestrábamos entre 4 e 5 días, sen contar o partido amigable que tocase, e durante a tempada eran 4 días máis o partido.

Melendo, defendendo a portería do Lemos. MELANIE DE LA FUENTE

Aquí fago unha pequena paréntese, xa que pensando na miña situación, rapaz estudando 1º de Bacherelato, 4 días á semana mais o partido (que ás veces era Madrid, Valladolid, Santander…) Recordo un día que xogamos en Salamanca e chegamos ás 4 da maña a Lugo e ao día seguinte había instituto e as 8 había que estar en pé. Non se podía faltar adestrar por o ‘teño que estudar’… E aínda así conseguía aprobar as asignaturas con ‘nota’. No meu beneficio, daquelas non había nin Instagram, nin Facebook, nin WhatsApp… E acórdome que ata me daba tempo de estar cos meus amigos tamén… O tempo aproveitábase máis e mellor.

Retomando a situación, era meu avó quen cada día collía o coche e facía 1000 kms semanais para levarme adestrar a Lugo e volver. E que probablemente desfrutaba él máis ca min. Xa fose véndome adestrar ou falando con outros ‘invisibles’ que facían o mesmo ca él,etc.

Sempre estaba aí para levarme a onde fose. Acórdome unha vez, un luns de xaneiro creo. Eu tiña instituto pola tarde, e no intercambio de clase vexo no teléfono que teño unha chamada perdida de Juan Peón… Chamoo nese mesmo momento e coméntame se podo ir adestrar ese mismo día cos de Terceira División. Eu sen pensar moito dígolle que si, pero que probablemente chegase tarde. Foi tocar o timbre de saída, e xa me vedes correndo ata o Bar García, comentarlle a meu avó o que me pasara, deixar a partida de dominó sen rematar, levarme á casa para coller a roupa e arrincar para Lugo sen tempo a nada máis. Todo por verme desfrutar do fútbol, que o fin e o cabo ‘só é un xogo’.

Con todo isto, espero que vos axude a reflexionar, a pensar en todas aquelas persoas que só vós coñecedes, que tanto vos axudaron e sacrificaron para poder desfrutar deste gran deporte. Que son as que verdaderamente fan que o fútbol siga medrando e hoxe estén as cousas como están. Moito mellor que hai 15 anos cando eu empecei a xogar no equipo dos meus amigos.

Espero que con esta ‘entrevista’ lle deamos sentido a todo o esforzo que fai a xente que non se ve, e a seguir mellorando o fútbol, o noso deporte, o noso modo de vida. Saúdos e moitas Grazas

Jesús Melendo López. Adestrador do Antas. Porteiro de referencia

Pura casta con dez e golpe sobre a mesa do líder

A Xornada 24 deixounos os seguintes resumos, cos seus correspondentes Máxicos:

*Lourenzá-Guntín (1-1): Dúas partes diferenciadas en Santa Cruz. Mandou o Lourenzá na primeira metade e Recalde abriu o marcador cun bo gol. Tralo paso pola zona de vestiarios, o Guntín fíxose co centro do campo e firmou o empate pasada a hora de xogo. No tramo final, ambos equipos tiveron as súas oportunidades para levar os tres puntos. A falla de acerto deixou o encontro en táboas.

*Friol-Monterroso (1-1): Meritorio empate do Friol na Reigosa. O encontro estivo marcado pola expulsión do local Brais aos seis minutos de xogo. Na falta posterior ao cartón vermello, Lorenzo adiantou aos monterrosinos. A pesares da inferioridade numérica, os de Abad nunca se foron do partido. E atoparon o seu premio xa no tempo de desconto, cando conqueriron o definitivo gol da igualada.

*Santaballés-Pastoricense (3-0): Dous goles no cuarto de hora inicial foron unha vantaxe moi xugosa para o Santaballés. O Pastoricense tivo a oportunidade de meterse de novo na pelexa polos puntos na reanudación. Errou as súas oportunidades. O que non fallou foi Palomo, que sentenciou nas postrimerías nun bo servizo de Pelao. Vitoria importante para seguir soñando na Liga.

*Burela-Outeiro de Rei (0-1): Interesante duelo na Marosa, que decidiu Adrián Román cun solitario gol na primeira metade. O Outeiro de Rei creou perigo cos seus carrileiros no acto inicial. O Burela axustou no descanso e gañou en control de xogo na segunda parte con tres centrais. Iso sí, non conseguiu xerar demasiadas ocasións sobre o marco defendido por Dieguiño. Os de Josito Jul perdonaron a sentencia ao contragolpe. O mago Charly regresou a unha convocatoria do Outeiro. Non tivo minutos.

*Xove Lago-Folgueiro (4-2): Derbi cheo de argumentos con recordatorio para os lesionados locais. Aurelio fixo das súas durante todo o encontro. E nel naceu o 0-1 ao pouco do pitido inicial. O Xove Lago foi madurando o encontro e remontou antes do descanso. Na segunda metade, a expulsión de Miguel facilitou a tarefa dos verdes. E os de Bruno Gómez sentenciaron con dous goles de Samu. Aínda así, houbo tempo para que Aurelio galifara unha xornada máis.
*Castro-Chantada Atlético (1-1): Partido importante na loita por evitar o descenso. O Chantada Atlético tivo máis balón nunha primeira metade na que xogou co aire a favor. Ocasións, poucas se viron. Na reanudación, os visitantes chegaron con perigo polas bandas ante un rival que apenas se prodigou en ataque. Nos vinte minutos finais apareceron os goles. Fede adiantou aos de Fran García. Pouco durou a alegría. Lois, un ex do Chantada Atlético, marcaba á saída dun córner e establecía o empate definitivo.

*Riotorto-San Roque (3-0): Plácido triunfo do Riotorto labrado nunha excepcional primeira metade na que os visitantes nunca se atoparon cómodos. Coedo abriu a lata nada máis comezar e Fran Pastor aumentou as diferenzas no ecuador do primeiro tempo. Mellorou o San Roque no segundo acto. Pero foi insuficiente. E Lourido puxo a puntilla para un conxunto de Ramallal que ten moi claro ao que xoga.

*Chantada-Atlético Escairón (2-3): Non defraudou o duelo de aspirantes no Sangoñedo. Alternativas e ocasións nunha primeira metade sen goles. Quedaron todos para a volta de vestiarios. Rubén Díaz adiantou ao Atlético Escairón nunha controvertida falta ao borde da área. Iván González puxo terra de por medio ante un Chantada que nunca se rendeu. E que, con dous goles de Diego Arias, chegou vivo ao tempo de desconto. Iso sí, os puntos fuxiron para a saca do líder.

*Taboada-Pol (0-2): Ninguén dixo que fose a ser fácil. E menos nun campo como A Medela. O Pol tivo que agardar aos vinte minutos finais para superar a un Taboada que vendeu moi cara a derrota. Os de Manu competiron de ti a ti durante a primeira metade e tiveron o seu momento no segundo tempo. No entanto, un gol de Nico Madero nun rexeitamento dun saque dende o curruncho, e outro de Iván González nun pase da morte; déronlle os tres puntos aos de Fernando Corredoira.

Palabra de… Ruchi: «O respecto e a promoción en zonas de difícil acceso»

Aproveitando esta gran oportunidade de poder escribir este artigo, quería falar e dar a miña opinión principalmente sobre dous temas.

O  primeiro do que me gustaría falar é da gran importancia que teñen os clubes que se encargan de promover o fútbol en zonas nas que o acceso a este deporte é máis difícil para os nenos e nenas. Estes equipos fan unha gran labor na nosa zona, xa que sen eles moitos xogadores/as non terían a posibilidade de poder disfrutar do fútbol.

Eu falo desde a miña propia experiencia, xa que se non fora grazas á SD Becerreá; o máis seguro e que non tivera a sorte de poder xogar a este marabilloso deporte, e igual que eu todos os nenos da zona de Becerreá, Baralla, Navia, Cervantes, etc. 

Por eso, quería adicar unha parte do artigo a agradecerlles a estes clubes o gran esforzo que fan e para que saiban o importantes que son para os nenos que nos encontramos nesta situación. 

Ruchi, un capitán con maiúsculas en Becerreá

Agora vamos polo segundo tema do que me gustaría falar: A importancia do respecto nos campos de fútbol. Levo disfrutando bastantes anos como xogador e dende o ano pasado tamén como adestrador. E cada vez que vou a un partido de fútbol, da igual a categoría que sexa, hai algo que me fai disfrutar un pouco menos, sempre están esos desagradables comentarios, insultos, desprezos… Por parte de afeccionados  xogadores, adestradores, árbitros, pais, nais… É unha pena que esto sexa así, pois un partido de fútbol debería ser un momento onde toda a xente disfrutara do xogo. E non é así por estas situacións. 

Tamén teño que dicir que dende que empecei a xogar ata o día de hoxe este tema mellorou un pouco, pero non o suficiente. Con esto quero comentar que todas as persoas vinculadas a este mundo deberíamos de facer o posible para reducir estas situacións ó mínimo.

Temos aínda moito traballo por diante para que isto non ocurra. Creo que o máis importante é que os nenos e nenas que empezan a vincularse a este deporte teñan un bo exemplo por parte dos que estamos día a día nos campos. Para así contribuir a crear ese ambiente de respecto para o futuro do fútbol.

Rubén López García ‘Ruchi’. Xogador do Somozas, adestrador do Becerreá. Corazón da Montaña

Os penaltis, claves no acceso a semifinais

Os Máxicos dos cuartos de final de Copa xa están aquí á espera do encontro entre Atlético Escairón e Residencia. O cal se disputará o próximo 19 de marzo e decidirá o último semifinalista.

*Santaballés-Sarriana (0-3): O cadro de Juan Peón avanza de rolda despois de castigar en exceso a un Santaballés que plantou cara durante 80 minutos. Omar abriu a lata na reanudación despois dunha primeira metade sen apenas ocasións. Aos de Dani Moirón non lles quedou máis que arriscar e a Sarriana aproveitou os espazos. Os visitantes mataron o encontro con dous goles no tramo final e seguen adiante na Copa.

*Chantada Atlético-Taboada (0-0): Anxo Sampayo, xuvenil de primeiro ano, é o gran culpable do pase do Chantada Atlético á seguinte rolda. Os locais tiveron máis balón ante un serio Taboada que buscou a contra e reclamou ata tres posibles penaltis. Ambos conxuntos tiveron a súa opción de levar o partido na segunda metade. Fallou a puntería e todo se decidiu na lotaría dos once metros, onde Anxo Sampayo tivo moitos máis boletos gañadores que os demais.

*Chantada-Ribadeo (1-1): O Ribadeo levouse o gato á auga nos lanzamentos dende os once metros. Adiantouse o Chantada en medio da igualdade reinante, ao culminar Javi Ramos unha boa acción colectiva. A partires de aí, os mariñáns asumiron a iniciativa ante un rival ben posicionado. Os de Rafa Casanova non foron quen de romper a orde defensiva local ata o tramo final, cando Aitor empatou o choque de novo.

Ademais, neste domingo de Entroido disputouse un encontro aprazado da competición doméstica:

*Folgueiro-Monterroso (4-3): Emoción e goles en Boa Vista cun Folgueiro que segue moi forte na casa. Aos vinte minutos, Aurelio xa marcara dous goles. O Monterroso non se foi do partido e igualou tras o descanso. Un erro defensivo e un penalti terminaron de encarrilar o encontro a favor dos de Jandri Rego. Diego Fente maquillou o resultado co derradeiro 4-3. Aurelio brillou no Folgueiro e Diego Fente no Monterroso.

Palabra de… Koeman: «O fútbol, fábrica de amizades»

Antes de comezar quería darlle as grazas aos rapaces de Futbolinlugo pola oportunidade que me deron de compartir unhas verbas nesta gran páxina dedicada ao fútbol máis modesto. Despois de moitos anos xogando no fútbol rexional e xa case ás portas de rematar esta viaxe marabillosa, quero transmitirvos o que significou na miña vida este deporte. Facendo especial fincapé nunha das mellores cousas que me deixou: os AMIGOS; e si, no que a min respecta podo confirmar que o fútbol me deixou os mellores amigos, os cales aínda conservo na miña vida fóra del.

Ao longo destes anos este deporte permitiume levar moitas alegrías en forma de ascensos, pero tamén algunha que outra decepción, sobre todo nos momentos de descenso… Sen embargo, iso non importa cando te sentes querido alá onde vas, e eu podo dicir que tiven moita sorte en calquera dos clubs nos que xoguei. Quizais tamén me axude ser dese tipo de persoas que se adapta ao grupo con facilidade e que se anima a calquera actividade tamén fóra do terreo de xogo (viaxes, ceas, etc..)

Coma calquera rapaz nado nos anos 80 comecei a dar patadas a un balón na rúa, berrando aquilo de “Cocheee” cada pouco tempo para apartar do medio. Sen darte conta, nesa época, cando aínda es un cativo, o fútbol comeza a darche esas primeiras amizades e probablemente as que serán para toda a vida. Un comeza na rúa e acaba, normalmente, no club local do pobo, pasando iso si por xogar os torneos de verán de fútbol sala cos rapaces do pobo e con aqueles ‘extra-comunitarios’ que viñan de Bilbao e Barcelona cos que sigo mantendo relación hoxe en día e recordando vellos tempos.

Esta foi a miña orixe no fútbol, ca cal se identificarán unha chea de xogadores. Pouco despois desas primeiras patadas ao esférico, comecei no fútbol base do meu querido Palas, onde pasei por todas e cada unha das súas categorías, pero non foi ata o 2005 cando eu cheguei aos séniors e acadamos o ascenso. Seguramente nese momento non foramos os mellores se falamos a nivel de xogo, pero si o mellor grupo, mesturando xuventude e veteranía, sendo, seguramente, un dos anos nos que máis aprendín.

Pasei case toda unha vida no equipo do meu pobo pero aos 26 anos decidín saír a vivir unha nova experiencia, da que saco unha valoración moi positiva, pois o meu abano de amigos volveuse máis grande cunha mesma causa en común: o fútbol. 

En Melide as cousas non foron fáciles, descendimos o primeiro ano e tivemos que coller impulso para ascender ao ano seguinte e conseguímolo, como? Grazas ao esforzo do pedazo de grupo que se xuntou e que formaba o equipo.

Tras un par de anos xogando por terras melidenses, voltei a casa para gañar unha Copa Deputación. Da que podo dicir que éramos merecedores pola ilusión e as ganas que 11 valentes séniors, ou amigos que diso trata este texto, co apoio dos xuvenís; puxeron para voltar coa copa nas mans. A pesar do mal ano que pasara o club en canto a resultados.

Un título moi especial para todos, sobre todo para min, por poderllo adicar ao meu pai, falecido uns meses antes. Permitídeme aquí facer un a parte sobre o meu ‘vello’ que nos paseou pobo por pobo na súa ‘Furgo’, cantas aventuras!, para poder facer o que máis nos gustaba, e que chegou a perder domingos de monte para botar sempre unha man nos Chacotes.

Nesta última etapa e xa indo ‘maior’, tócame desfrutar na vila veciña, Antas, onde de novo me volveron revivir as ganas de fútbol e onde, como sempre, me recibiron cos brazos abertos e con grandes esperanzas para cumprir os obxectivos marcados para este ano. Son xa 22 anos danzando polos campos de fútbol de Lugo. 22 anos que se din pronto, nos que non só deixo amigos nos clubs nos que tiven a oportunidade de xogar, senón que me levo a ‘grandes colegas’ en xogadores, directivos e incluso afeccionados rivais.

Para rematar, gustaríame facer unha última reflexión, vendo aos rapaces de hoxe en día só podo dicir humildemente, que deberían xogar máis na rúa e menos coas ‘maquinitas’. Un saúdo e moitas grazas.

Koeman. O mito de Palas, a maxia do Antas.

O Folgueiro incendia unha zona alta na que o Chantada se consolida

A Xornada 23 deixou os seguintes resumos e Máxicos nesta emocionante Primeira Galicia

*Monterroso-Castro (1-0): Encontro pouco vistoso, entre dous equipos que se mostraron un tanto espesos e ata pouco intensos por momentos. Un gol postreiro de Lorenzo, nun barullo, deixou os tres puntos en Cerdeiriños. Triunfo importante para un Monterroso que xogou máis dunha hora en inferioridade numérica pola expulsión de Gontá. O cadro de Óscar Méndez xogará esta semana o seu choque adiado contra o Folgueiro.

*Guntín-Riotorto (0-1): Traballado triunfo dun Riotorto que firmou unha gran primeira metade. O gol de Alberte, pasada a media hora de xogo, convertiuse na xogada máis polémica do partido. Un tanto que o colexiado deu por válido despois de ser advertido polo seu linier ante protestas de xogadores e afeccionados. Na reanudación o Guntín, lonxe da súa mellor versión, mellorou algo. Pero de xeito insuficiente e a vitoria marchou cara A Mariña.

*Atlético Escairón-Chantada Atlético (3-0): O líder sigue ao seu. Novo triunfo dos homes de Montoto ante un Chantada Atlético que deu máis guerra do que reflicte o marcador final. O Atlético Escairón adiantouse na primeira metade nunha boa xogada culminada por Julito. E sentenciou ao seu rival tralo descanso, mostrándose letal nas transicións defensa-ataque e impecable en defensa. Os de Fran García tiveron as súas oportunidades e xeraron perigo co balón parado, pero a pelotiña non quixo entrar.

*San Roque-Taboada (1-1): Empate nun disputado choque na Polvoreira. O Taboada adiantouse de penalti nunha primeira metade na que os capitalinos tiveron ocasións suficientes como para conquerir algún gol. Os de Manolo García mostráronse superiores ao inicio da reanudación e empataron a contenda cun tanto de Núñez. Uns minutos despois, Luis Alberto viu o cartón vermello e deixou aos verdibrancos en inferioridade. A pesares desta circunstancia, mantívose a igualdade. Iso sí, o marcador non se moveu máis.

*Pol-Friol (1-0): O Pol alcanzou ao Santaballés grazas a un agónico triunfo ante o Friol. O solitario gol de Rubeis, nun erro defensivo visitante, decidiu no Manuel Luna. Os de Fernando Corredoira asumiron a iniciativa na primeira metade e dispuxeron de ocasións para firmar algún tanto máis. No entanto, os nervos xogáronlle unha mala pasada na segunda metade. O feito de non ter sentenciado o encontro e a competitividade dos de Abad, propiciaron a incertidume ata o pitido final.

*Pastoricense-Lourenzá (1-1): Un punto por barba nun encontro de necesidades. O Lourenzá tivo máis balón nunha primeira metade con escasas ocasións. Mellorou a súa imaxe o Pastoricense tralo descanso, pero Luis Santamarina adiantaba aos laurentinos ao comezo da segunda metade. O gol sentoulle ben aos de Fran Veiga, que buscaron portería con insistencia. Igualaron nun rexeite dun saque dende o curruncho e contaron con oportunidades claras como para conquerir algún tanto máis. Tamén hai que dicir, que os visitantes tiveron as súas. Faltou puntería no Acebreiro.

*Folgueiro-Santaballés (3-2): Boavista foi un pesadelo para o Santaballés. Nunha primeira metade de fútbol directo e escasas ocasións, primou o balón parado. E un home por enriba de todos: Oki. El marcou o primeiro de penalti e o 2-0 nun soberbio lanzamento de falta. Polos visitantes, un discutido gol anulado por fóra de xogo e perigo a pelota detida. Soto recurtou diferenzas tralo paso polos vestiarios. Pero os locais encarrilaron o choque nun saque dende o curruncho. Na prolongación, Martín fixo o 3-2 nun libre indirecto.

*Outeiro de Rei-Xove Lago (2-0): Un encomiable Xove Lago cedeu no complicado Municipal de Outeiro sobre a bucina. Os goles de Edrosa e Jorge Pereira no desconto déronlle tres puntos máis que traballados aos de Josito Jul. O cadro local dominou a posesión pero non foi todo o profundo que lle gustaría. En parte, grazas ao soberbio exercicio defensivo dos mariñáns. Un cadro plagado de baixas e no que saíron dous xuvenís e un cadete de inicio. Juanjo Coello rematou no hospital cun golpe nas costelas. Xa se atopa na casa recuperándose do golpe.

*Chantada-Burela (3-2): Señoras e señores, o Chantada rematou de pechar a súa candidatura oficial ao ascenso. Superou ao Burela pola mínima nun duelo trepidante. Os de Juan Rodríguez adiantáronse nunha gran posta en escena. Jairo Campo empatou de penalti no ecuador da primeira metade. Pero dous goles ao borde do descanso, puxeron o 3-1 ao remate da primeira metade. Na reanudación, o Burela meteuse de cheo no partido cun soberbio tanto de Jairo López. E buscou a igualada, sen sorte, na media hora final, ante un cadro local que non pasou grandes apuros. O peor do encontro, a lesión muscular do mariñán Cris.

Palabra de… Javi Castro: «Lazos irrompibles sen sangue»

Javi Castro, na súa etapa no San Lázaro

Boas a todos! O primeiro que me gustaría facer antes de nada, é agradecer a oportunidade que se me brinda para expresarme nesta web que tanto fai polo noso querido fútbol da provincia. Sen dúbida merecen seguir moito tempo facendo este impagable labor. En particular tamén agradecer a Diego por contactar comigo para plantexarme a idea.

Como moitos de vós, o primeiro que se me veu a cabeza foron dúas cousas. Por que eu? E que contido podo ofrecer nestas liñas?  Ollo! A simple vista parecen dúas preguntas sinxelas, pero quizais foi mais fácil a primeira que a segunda. Esta última levoume varios días barruntado na cabeza. Quería facer algo que non fora escribir por escribir, así que despois de moito pensar creo que toca falar desa outra familia, da que dicimos que é a familia que se escolle.

No meu caso futbolísticamente crieime na canteira da ADC Sagrado Corazón, onde entrei en categoría benxamín. Alí co paso dos anos e das categorías vas facendo amizade cos teus compañeiros de vestiario e pouco a pouco con algúns deles comezas a quedar polas tardes nas pandillas para dar una volta ou naqueles tempos ir polos recreativos…

Quizais onde mais comecei a considerar a estes amigos xa familia, xa parte da miña vida, foi nos anos do sénior. Onde nos xuntamos unha morea de mozos da canteira do clube que xa nos coñeciamos, o día a día dos adestramentos e logo un grupo humano moi bo fixo o resto. Xa non só quedábamos entre semana para adestrar, quedábamos para cenar na casa dalgún entre semana, saiamos os findes de festa, viaxes e un largo etc de cousas. 

Creo que no deportivo esa unión de vestiario e esa amizade tamén traduciuse en bos resultados para equipo, quizais os dous mellores que tiven deportivamente no meu caso. E aínda que despois duns anos os nosos camiños separaranse sempre seguiámonos apoiándonos e acudindo os partidos dos outros sempre que os nosos nolo permitían. Volvémonos a xuntar no SDC San Lázaro onde algún novo incorporouse á familia e volvemos a desfrutar de bos anos de fútbol. Algúns aínda están por alí, e nada me alegraría máis que finalmente consigan este ano o ascenso a Primeira, polo que curran e traballan todos os do equipo, meréceno sen dúbida.

Un ascenso co Sagrado Corazón

Agora con máis anos e moitas aventuras entre nós nas nosas costas, creo que non está demais para aproveitar e agradecerlles que sexan parte da miña vida. Que sexan verdadeiros amigos, de eses que te ven ao chegar a un adestramento ou a tomar unha caña, e xa te notan na cara se vai ben ou mal a cousa. Ou que nalgún momento mándanche o whatsapp de turno cun “se necesitas algo xa sabes onde metes”. Encántame o fútbol, quen me coñece sabe que o vivo moitísimo mais como xogador que como adestrador, pero sempre intenso.

Axudoume a completar a miña formación e adquirín valores practicándoo. Pero sinceramente, creo que nunca poderei devolverlle a este deporte o que me regalou: a outra familia, a que non é de sangue, a que se escolle, e que sempre esta o meu lado, nos bós e nos malos momentos. Vós xa sabedes quenes sodes, non teño que dar nomes, pero considerade este un pequeno detalle por ser un afortunado de tervos o meu lado na miña vida. Xa para concluír reitero o agradecemento a Futbolinlugo por permitirme estas humildes liñas.

Javier Castro Corredoira. Todoterreo da Comercial, amigo dos seus amigos