Palabra de… Diego Díaz: «Promesas que non valen nada»

Véxome na obriga de escribir unhas liñas. Agardo que ninguén se sinta ofendido. Porén sí molesto. E se o consigo e porque isto vai proer (‘escocer’). Xa se sabe que moitas veces as verdades fan más dano que as mentiras

Hoxe o nome da sección vaime ao pouco pelo que teño. Esta reflexión vai de PALABRA, vai de valores… Nun mundo tan fermoso coma o noso, é triste que tódolos anos algúns se empeñen en contaminalo. O balón está cheo de amizade, de compañeirismo, de sacrificio, de superación. O balompé son valores. E o lucense, non é menos. No entanto, sigue habendo xente nel que torpedea, que mancha e tira por terra o gran traballo altruista de moitos.

Dende que iniciamos esta locura, fumos crecendo pouco a pouco. Tratando de axudar, de visibilizar todo aquelo que vos preocupa. Que nos preocupa. A pasada semana chegáronnos, por distintas vías, situacións delicadas. Peliaguadas. E que condenamos firmemente. Non imos dar nomes. Non somos xuices, nin queremos sentenciar a ninguén. Simplemente queremos sacar á palestra un escenario lamentable. Unha experiencia dura que algúns dos nosos están a vivir. E que aínda por riba, gardan no silencio por medo a que a poida empeorar máis.

Por desgraza, non é algo novo. Falamos de falla de palabra, de ‘xogar’ con sentimentos e economías. De «Promesas que no valen nada», como dirían Los Piratas. Porque realmente é iso. E ese maldito título non se me vai da cabeza. Porque é perfecto. Porque describe algo inconcebible. Non pode ser que no verán se lle prometa a un xogador (amateur pero de mentalidade e traballo profesional) unhas cantidades e condicións. Que logo nin cheira. A ningún o vai quitar de pobre, pero nalgúns casos sí lles pode dar para vivir. E aínda que sexan catro duros, falamos de valores. Dun compromiso mutuo. Da palabra de dous homes unidos por un mesmo soño: o dun ascenso ou o dunha permanencia. E cos sentimentos non se xoga. Coas persoas menos…

Cando emerxen estos problemas, moitos abandonan os barcos. Sempre calificados coma ratas. Non serei eu quen o faga. Nin moito menos. Igual son héroes. Buscavidas, que teñen que reiventarse ante a ausencia da resposta estipulada. Merecen tanto respecto coma os que se quedan. Coma eses que seguen ao pé do cañón, e aínda por riba axudando a algún soñador. A ese que se lanzou para facer digno a un escudo e que como recompensa recibe un mísero billete de limosna. A aquel que igual deu un paso atrás na súa carreira para dar dous adiante nun proxecto falsamente ilusionante.

Por favor, que cada un aspire ao que poida. Quizais, o que nos dicía o bon de Juan sexa a solución, non o sei. Pero recordade sempre, que antes dos goles e os ascensos están as persoas. Elas son as que se xogan o corpo cada fin de semana por dignificar un escudo que moitos semellan non saben facelo fóra do céspede. Non convirtamos algo tan grande como o fútbol afeccionado na asquerosa merda do fútbol moderno. Ao final vai haber que firmar contratos para ocupar o espazo que deixan as verbas que se leva o aire… Que tristeza…

Luca´s Grill
Moreno´s Pizza
Imagen por defecto
Diego Díaz Martínez

Un enfermo do fútbol lucense. Adestrador Nivel-3 UEFA PRO

Artículos: 860

Deja un comentario

Los datos que proporciones mediante este formulario serán tratados por Futbolinlugo como responsable de esta web. La finalidad de la recogida de estos datos se realiza solamente para responder y moderar los comentarios. Estos datos estarán almacenados en los servidores de PROFESIONAL HOSTING, situados en la Unión Europea (política de privacidad de Profesional Hosting). Puedes ejercer tus derechos de acceso, rectificación, limitación y supresión enviando un correo electrónico a diegopolc8@gmail.com.