Palabra de… Rive, Cristian e Brais: “A sorte de compartir”

E tocounos… Que lle vamos facer? Pois contar a nosa experiencia a todos os seguidores deste gran medio que aporta voz ás nosas humildes ligas.

Botando un ollo atrás parámonos a pensar en como chegamos a ser amigos tendo tan poucas cousas en común, pero unha delas moi importante. O tempo pasa moi rápido, tanto que parece que foi onte cando comezábamos a nosa andadura xuntos. Con catorce anos chegou a Foz un neno dun pobo do interior de Lugo que deixaba atrás amigos e todo o que coñecía para comezar unha nova etapa dende cero. Por todos é sabido que estas idades nas que comezas a construír o teu círculo son moi difíciles, e máis se vés de fóra. Integrarse nunha clase e nunha vila non é doado, pero no seu caso tivo algo da súa parte co que non contaba, o fútbol. A xente cando pensa no fútbol adoita quedarse coas metas, cos resultados, cos partidos, coas derrotas e vitorias. Pero para un neno todo isto é secundario, a perspectiva do seu fútbol é outra.

Para o noso rapaz ter algo en común con outros nenos da vila, aos que non coñecía, significaba sentirse un máis. O feito de participar nesta actividade facilitoulle a súa integración, pois para el os mellores días eran os que había adestramento ou partido. Pasaba toda a semana desexando que chegaran estes momentos para poder acudir ao lugar onde máis a gusto se sentía, no campo de fútbol compartindo a súa paixón.

Pasan as tempadas e noso neno vaille ganando cousas ao fútbol. Non falamos de táctica, nin técnica, senón que nos referimos aos valores, aos momentos, aos compañeiros, e sobre todo, aos amigos. Porque se hai algo que mereza a pena deste o “noso” fútbol é iso, a amizade que se chega a forxar entre compañeiros por defender un mesmo escudo.

E ata aquí nos leva a nosa historia, máis ben a dese neno que agora se senta diante nosa catorce anos despois con algo tremendamente importante, a nosa amizade de por vida. Por iso gustaríame que toda a xente comprendese que o fútbol non só é un xogo e que o máis importante non é o profesional. Que a verdadeira esencia é a do noso, a do rexional, a de adestrar en condicións mínimas, ventando e chovendo, e aínda así saír cun sorriso simplemente porque o fas cos teus, desexando dende xa que chegue o seguinte. Coñecer persoas que realmente valen a pena e que pasan de ser compañeiros a amigos de verdade, sufrindo xuntos por algo que a xente pensa que no paga a pena pero que a nós nos leva a vida. E esta é a nosa historia, a de tres rapaces sen aparentemente nada en común, de idades dispares, de pobos distintos e de colexios diferentes, pero que a pesares diso convertéronse case en familia, simplemente por “darlle patadas a un balón” xuntos.

Adrián Álvarez Fernández ‘Rive’. Xogador do CD Foz

Cristian Domínguez Fernández. Xogador do CD Foz

Brais Carrascal Incera. Xogador do Mondoñedo FC

Imagen por defecto
Diego Díaz Martínez
Polivalente hiperactivo. Enfermo do "balompié". Só estás a un mal día de ser coma min.
Artículos: 755

Deja un comentario