Palabra de… Pepe Martín: «Como cambiou o conto»

Aquí están as ferramentas base para sobrevivir á evolución continua

Escribía hai uns días Canario (capitán do C.D. Foz): “Amamos o fútbol. Cal será o segredo de estar tan enganchado a este deporte? Se non o vives non o entendes”. Supoño que nos pasará a máis de un, pero eu levo uns anos tentando entender o fútbol dende un prisma un tanto complicado: como futbolista, como adestrador, como pai de futbolistas e como afeccionado.

Lonxe quedan aqueles emocionantes comenzos (mediados  dos 80) nos que tiven a gran oportunidade de aprender a ser futbolista por primeira vez na etapa infantil no Xove Lago da man de D. Silvestre Rúa, verdadeiro mecenas do fútbol lucense en A Mariña. Mais próximas, pero igualmente emocionantes, atópanse as posibilidades de seguir a desfrutar de doces xornadas de convivenza entre veteráns e amigos futboleiros cos que lembramos moitas das batallas deportivas nas que nalgunha tempada formamos parte dun mesmo clube.

Así pois, entre esas dúas épocas cabe incorporar a expresión: “como cambiou o conto”.  Tratarei deseguido de explicarvos o aprendido, de aportar unha mirada, se cabe non novedosa, pero si vivencial e persoal dos meus intentos de sumar a este noso fútbol.

Constatando a realidade de que vivimos na sociedade da présa, dos moitos frentes abertos, da de querer chegar xa, da de abarcar moito e apretar pouco… Todo iso tamén chega por extensión (si, tamén por contaxio) ao mundo fútbol. E, en que se traduce?, pois en expresións-desculpas do tipo: “pensei que xa cho dixera”, “con iso terías que contar”, “é que non xogamos a nada”, “é que non me gusta como adestramos”, “e que teño que …”, “e que non podo…”

O noso fútbol, sexa na base, na formación, na etapa sénior e incluso na veterán, necesita urxentemente contar con ferramentas que senten as bases ou os pilares que guien o camiño da necesaria colaboración de todas as partes actuantes en cada proxecto. Desafortunadamente moitos proxectos comenzan sen esas ferramentas e a desilusión, o desánimo, o desapego aparece moito antes do agardado. Independentemente de que a pelotiña entre ou non e os resultados deportivos escondan ou dinamiten ese ‘proxecto desexado’.

Enumerarei logo algunha desas ‘ferramentas base’ achegadas polas experiencias da área do coaching:

A primeira e necesaria: ‘Establecer un acordo-alianza’, no que se establezan, negocien e fixen os canles para crear un entorno de traballo óptimo no que cada integrante se sinta seguro e con confianza en sumar para avanzar. Por suposto require do compromiso individual para sumar, para explorar, para enfrontar erros, aceptalos e aprender deles con claras ansias de mellora. Ese acordo debe ser escrito, claro, breve e entendido claramente por todos os actuantes.

-‘Fixar un obxectivo e conseguir o compromiso’. É esa unha ferramenta básica, na que sempre collerán novas aportacións, novas ideas, novas motivacións e novos plans pero que sempre deberán cristalizar en compromisos concretos e realizables tanto de acción como de reflexión.

-‘Guiar a visualización’: a donde podemos chegar guiados por ese acordo-alianza e empurrados polo suma dos compromisos dos actuantes deste noso proxecto. Todos sumamos, todos temos moito que agradecernos.

-‘Proporcionar feedback efectivo’: Hai que achegarlle ao equipo a avaliación continua das accións realizadas e o nivel de execución de compromisos, para que cada quen poida deducir aprendizaxes. Ese feedback proporcionado pode ser de recoñecemento (xa o escribía a psicóloga Patricia Ramírez : “más zanahorias y menos palos”), aínda que tamén poder ser de petición de cambio ou de ánimo, pero en calquera caso este feedback será indispensable para manter a motivación e o enfoque cara aos obxectivos fixados.

-‘Renovación desa alianza’: tempada nova = alianza nova. Dar por feito que todo o realizado queda instaurado de por vida constitué un gran erro, polo tanto tocará unha vez mais requerir novamente ese compromiso para establecer este novo acordo-alianza.

Xove Lago infantil 1983-1985

Dende aqueles ‘emocionantes comenzos’ (dos anos 80) dos que falei nas primeiras liñas, ata a actualidade do noso fútbol, todo cambiou, e cambiou moito: verdade directiv@s?, verdade técnic@s?, verdade futbolist@s?, verdade soci@s?, verdade “xentiña futboleira”?

Pois ben, a experiencia dime unha cousa: “un pouco de cada un é un moito de todos”. Contade co “meu pouco”, dende logo que tentarei seguir sumando.

Moita forza e moito ánimo. Sairemos desta: “EU TAMÉN QUEDO NA CASA”. Grazas polo voso tempo. Grazas a Futbolinlugo.

 

Xosé Martínez Legaspi ‘Pepe Martín’. Técnico de sona, home reflexivo

Luca´s Grill
Moreno´s Pizza
Imagen por defecto
Diego Díaz Martínez

Un enfermo do fútbol lucense. Adestrador Nivel-3 UEFA PRO

Artículos: 861

Deja un comentario

Los datos que proporciones mediante este formulario serán tratados por Futbolinlugo como responsable de esta web. La finalidad de la recogida de estos datos se realiza solamente para responder y moderar los comentarios. Estos datos estarán almacenados en los servidores de PROFESIONAL HOSTING, situados en la Unión Europea (política de privacidad de Profesional Hosting). Puedes ejercer tus derechos de acceso, rectificación, limitación y supresión enviando un correo electrónico a diegopolc8@gmail.com.