O anecdotario: “Papel mollado, partido en balde”, por Óscar Carballo

Nesta vida hai que mollarse. Que llo digan ao noso protagonista...

Sería polo ano 2003 en Baleira, no Cádavo. Mes de xaneiro, con moito frío. Un partido deses complicados con moitas faltas e tarxetas. Non me lembro do número de expulsados nin do resultado.

Rematou o partido e xa comezaron os típicos menosprezos antes de entrar ao vestiario. Entrei e sentei para poñerme a escribir a acta. Que non era dixital como agora. Nin calcantes eran os papeis. Levara eu follas para calcar para darlle despois a cada equipo. Eu estaba xa preparado para redactar o acontecido mentres escoitaba alí sentado aos do equipo visitante. Non vou dicir o nome desde club, que eso xa da igual, pero o problema en cuestión foi con eles.

De súpeto, cando me dispoñía a apuntar as tarxetas, caeume un balde de auga cheo a tope. Criminal, destes caldeiros grandes que se usaban para o reto aquel de mollarse. Empapáronme. A min e aos papeis, que non valían para nada.

Non puiden facer a acta. Asustado non estaba pero si preocupado. Era un rapaz de dezasete ou dezaoito anos por aquelas. E só pensaba en ver como facer aquela acta ante semexante loucura. Chamei a Manolo Núñez, en paz descanse, que por aquelas era o noso delegado. Díxome que non me preocupase e que fose con el facer o anexo. Que marchase do campo e chamase á Garda Civil se tiña calquera problema. Non fixo falta. Funme de alí entre os insultos pertinentes e pouco máis. Iso si, daquelas eran outros tempos, outra tensión. Non como agora. Despois fixen o meu anexo e quedeime con esta anécdota. A molleira daquel día ao marchar para a casa aínda permanece no meu recordo.

Óscar Carballo Vázquez. Colexiado emigrado a Cataluña, con pé e medio en Galicia.

Imagen por defecto
Diego Díaz Martínez
Polivalente hiperactivo. Enfermo do "balompié". Só estás a un mal día de ser coma min.
Artículos: 755

Deja un comentario