O anecdotario: “Media semana de honra”, por Dani Pérez

Cando abres o agasallo de cumpreanos e o que hai dentro non é tan bonito como o envoltorio
Dani, en acción

Ano 2013, finais de xaneiro. Era eu cadete de primeiro ano e xogaba no Polvorín. Citoume Julián Castaño, o coordinador do club. Pola tarde e que fose con meu pai.

Xusto antes ían dous compañeiros. Así que, obviamente, pensamos que fixéramos algunha trastada. E íamos ver as consecuencias, coincidindo os tempos co meu cumpreanos. Foi todo o contrario. Díxome que me quería fichar o CD Lugo. Penseino uns días e aceptei a oferta albivermella.

Fun adestrar uns días por alí. O primeiro, un mércores. Para estrearme tocaba ese día pasar probas físicas. Mal plan, a diferenza entre a Liga local e a División de Honra era unha auténtica salvaxada. Acabei morto. O venres xa tocou un adestramento normal. E o sábado ou domingo entrei na convocatoria, xa que só había dous porteiros. Daquelas eran Pablo Cacharrón e Manu Cedrón. E tiña que ir un terceiro por se pasaba algo.

Esa foi a miña aventura esa temporada no Lugo. O luns no recreo do instituto rompín a tibia e o peroné xogando ao fútbol. Estiven apartado uns sete meses dos terreos de xogo e un ano sen volver a competir. Ata o xaneiro seguinte non puiden estar na Liga. Pero puiden xogar en Honra e de albivermello despois da media semana da temporada anterior.

Dani Pérez Fernández. Porteiro do Guntín, dende cativo entre paus

Imagen por defecto
Diego Díaz Martínez
Polivalente hiperactivo. Enfermo do "balompié". Só estás a un mal día de ser coma min.
Artículos: 752

Deja un comentario