Alberto ‘Trucha’: «Reengancheime ao fútbol grazas a Rubén Arce»

Nesta casa amamos as historias de superación. As da xente que busca día tras día sacar o mellor de sí mesmo. E dos demais. Vivir nunha aprendizaxe constante coma lema de vida. Hoxe traémosvos un fermoso cóctel con todos estes ingredientes. Todos aglutinados baixo un mesmo nome: Alberto Pérez Cabado (Lugo, 1989). Moito máis ca un dianteiro. Un home reflexivo que vive a súa merecida segunda xuventude no noso fútbol.

FUTBOLINLUGO: Boas Alberto! Empecemos polas túas orixes. Pola túa experiencia na base. Fálanos da túa Comercial e o que foi para ti!

ALBERTO: Aprendín moito sobre traballo e responsabilidade defensiva. A reagruparse en defensa, como orientar defensivamente, o traballo coa liña e as coberturas. Todo grazas a Castro.

Alberto, co Polvorín

FIL: Cambiou moito a Comercial actual con respecto á que ti disfrutaches en primeira persoa?

ALB: Daquelas era un clube dos grandes, dos que sacaban xogadores para arriba en Lugo. Agora é quizais un clube máis de barrio. Seguramente cambiou o nivel dos adestradores. Daquelas había mellores adestradores dos que hai agora.

A Comercial é quizais agora un equipo de barrio. Antes había mellores adestradores

FIL: Rematas nos xuvenís da Comercial e aparece a oportunidade do Polvorín na Primeira Galicia…

ALB: Cando cheguei ao Polvorín aprendín a desmarcarme. Ensinoume o meu primeiro adestrador, que foi Julián Castaño. Cando xogo só de punta xúntome ao segundo central… Beneficiábame que xogabamos en replegado e así tiña espazo para ter ese ‘timing’ e arrincar. Aprendín a temporizar, a facer o desmarque en horizontal e romper á espalda do primeiro central. Así marquei moitos goles. A pena é que eramos poucos xogadores ese ano e ao final descendimos. Foi o meu mellor ano a nivel de amateur.

O ano que cheguei ao Polvorín foi o mellor a nivel amateur

FIL: Dicías que foi o teu mellor ano. Porque logo chegaron as lesións, verdade?

ALB: Efectivamente, primeiro ligamento cruzado e menisco. Despois volvín romper menisco cando ía volver… E chegados a este punto debo destacar que na Milagrosa tamén fixen un bon ano en Primeira. Eramos un equipo de xente moi currante. Faltando seis xornadas comezaramos a perder partidos, cando estabamos a un só punto do ascenso… Pero ese ano non marquei moitos goles.

Alberto, atento aos seus pupilos nunha sesión. CDLUCamp

FIL: Semellaba que as lesións te retiraran, pero non…

ALB: Cando apareceron as lesións, saquei os carnets de adestrador. Reengancheime ao fútbol, en concreto ao fútbol base. E foi todo grazas a Rubén Arce -coordinador de adestradores do porteiros da base do CD Lugo-. Él animoume a sacar os títulos e acompañoume. Aí comecei a ver o fútbol dende unha perspectiva que me gusta máis. Entendoo máis coma deporte global e non só na visión dos dianteiros. Aí vin que o fútbol é moi rico e engancheime a él.

Como adestrador entendo o fútbol coma deporte global e non só coma dianteiro

FIL: E no Lugo poderiamos dicir que nace o interés do Pol. Ou non?

ALB: Unha vez reenganchado ao fútbol, un compañeiro do Lugo comeza a adestrar no Pol. Chámase Castro. Él díxome de ir para alí. Xa me adestrara na Comercial.

FIL: É compatible a faceta de xogador coa de técnico?

ALB: Sí, pero prefiro a de adestrador. A base do Lugo –Alberto dirixe ao Benxamín A albivermello- apórtame non pensar só no resultado, en formar ao xogador e ver a súa melloría en cada adestramento. Marcarlle obxectivos para que mellore. É moi satisfactorio porque son chavales que lles gusta o fútbol e observas que melloran en cada sesión. O fútbol base faiche sentir cada día que eres mellor formador. Cada día traes un concepto ou tarefa nova e ves o entusiasmo dos chavales. Debo dicir que eu agora mesmo son formador, adestrador aínda non son. O día de mañá gustaríame ser adestrador.

Prefiro a faceta de adestrador. Aínda que agora mesmo son formador, non adestrador

FIL: Antes de despedirnos, un par de apuntes. O primeiro: faláronnos dunha ‘pastilla’ debaixo da lingua…

Alberto, defendendo a elástica da Milagrosa

ALB: Tómoa tódolos días antes dos adestramentos pero non me sirve para nada -bromea-. No fútbol base debemos ir moi tranquilos. Teño que trasmitirlle tranquilidade aos meus xogadores, é algo co que teño que aprender a vivir. O da ‘pastilla’ vén dunhas semifinais de Copa co Polvorín. Recomendouma Julián porque eu estaba moi acelerado e caía seguido en fóra de xogo. Ao final como é rendemento, quedámonos co resultado e pasamos á final! Pero hai que recordar que na base o importante é formar ao xogador. O resultado danos igual.

No fútbol base debemos ir moi tranquilos. O importante é formar ao xogador, o resultado danos igual

FIL: Para rematar. De onde vén ese apodo de ‘Trucha’

ALB: Eu comecei na Comercial como Alberto. Logo tiña un amigo que lle chamaban o ‘besugo’ e a min chamáronme o ‘sardina’. Cando cheguei á Milagrosa, Madriles púxome ‘trucha’ porque ‘sardina’ eran tres sílabas e así era máis doado. Agora volvo ser Alberto.

FIL: Grazas Alberto. Un pracer!

ALB: A vós!

 

Luca´s Grill
Moreno´s Pizza
Imagen por defecto
Diego Díaz Martínez

Un enfermo do fútbol lucense. Adestrador Nivel-3 UEFA PRO

Artículos: 861

Deja un comentario

Los datos que proporciones mediante este formulario serán tratados por Futbolinlugo como responsable de esta web. La finalidad de la recogida de estos datos se realiza solamente para responder y moderar los comentarios. Estos datos estarán almacenados en los servidores de PROFESIONAL HOSTING, situados en la Unión Europea (política de privacidad de Profesional Hosting). Puedes ejercer tus derechos de acceso, rectificación, limitación y supresión enviando un correo electrónico a diegopolc8@gmail.com.