Palabra de… Juan Davila: Regresión no ‘Deporte rei’

Son árbitro. Árbitro dende fai seis anos, aínda que é certo que xa antes había un colexiado en min. En min e en cada dos que amamos este paradóxico deporte chamado fútbol. Porque moitas veces nos damos conta do pouco que sabemos.

Tiven a sorte de “medrar” rápido no fútbol, o que me permitiu afastarme dos chanzos máis baixos deste deporte, onde se forman os rapaces e onde o fútbol pódese chamar fútbol, pero ca vantaxe e, sobre todo, a seguridade de ve-los touros dende a barreira, porque tamén é nestas categorías onde estamos máis desprotexidos.

Neste senso xorden numerosas paradoxas, unha delas o papel que exercen os pais dos nenos sobre eles. Un rol contraproducente, se esta expresión non é o suficientemente feble. No deporte, os rapaces atopan unha forma máis de educación e os exemplos que observan nas bancadas, sen dúbida, está moi lonxe de ter un tinte

Juan Davila, cos seus asistentes, nun encontro

didáctico. Nunha idade na que a competitividade non é un valor nato aínda nos rapaces e na que debería primar por riba de todo o benestar deportivo dos nenos, estes actúan nunha atmosfera cargada de agresividade e de estímulos externos negativos.

Nunha sociedade que tenta avanzar por momentos, o ‘deporte rei’ mantense distante de calquera tipo de evolución. Xa non no fútbol base, senón na profesionalidade, onde tamén é complicado encontrar un bo exemplo para os máis pequenos. Ao fin e ao cabo a base é un reflexo do que se observa na elite e podemos estar ben seguros de que queda moito camiño por facer.

Juan Davila, colexiado vigués da Terceira División

Imagen por defecto
Diego Díaz Martínez
Polivalente hiperactivo. Enfermo do "balompié". Só estás a un mal día de ser coma min.
Artículos: 754

Deja un comentario