Redactor - Diego Díaz Martínez

Miguel Sancosmed: “O mellor e o peor do fútbol son as directivas”

Miguel Sancosmed Dopico (Covas, 1979) é un dos adestradores de referencia da Mariña. Xa van dous anos desde que se afastou do verde da herba e do do Xove Lago. Pero non é capaz de deixar o fútbol. Un romántico deste deporte.

FUTBOLINLUGO: Boas Miguel! Afastarse do banquiño significa afastarse do fútbol?

MIGUEL SANCOSMED: Teño pouco tempo para el, entre o traballo a turnos e o meu cativo. Iso si, sempre estou vendo fútbol, infrmándome e falando coa xente deste deporte. Intento estar ao tanto do que me gusta. E na cabeza sempre está volver, non sei se o ano que vén ou nuns anos.

Na cabeza sempre está volver, non sei se o ano que vén ou nuns anos

FIL: Mentres tanto, recolles os frutos do teu traballo. Uriol, Roi, Pablo Louzao, Rolle, Arturo… Todos en Terceira División.

M. S: Se de algo estamos orgullosos, é de velos agora aí. De aportar o noso gran de area. Están participando de maneira bastante habitual e nunha categoría na que todos queríamos ver ao Viveiro. É unha alegría moi grande ver que todos polas nosas mans. Da valor ao traballo de canteira, ao fútbol base.

FIL: Falabas de valor. Un valor que os clubs rara vez lle dan aos ‘produtos’ da súa canteira…

M. S: Ás veces aos xogadores… cóstalles máis saír a uns que aos outros. Costa ter paciencia, podes saír antes ou despois. Por parte dos clubs é importante ter paciencia con eses rapaces. Darlles as oportunidades cando merecen.

Villares conseguiu chegar porque insistiu cando outros terían desistido

Miguel, no banquiño. LAVOZDEGALICIA

FIL: Ese pode ser o caso de Diego Villares, ao que tiveche na túa etapa en Vilalba. Tardou algo máis en despuntar pero mira, xa no Deportivo.

M. S: Pois si, cando eu estaba xa adestraba co primeiro equipo do Villalbés. Había expectativas dun gran futuro nel. É unha marabilla velo no primeiro equipo do Depor. Conseguiuno porque insistiu cando outros terían desistido. Vamos  a ver se ten sorte. É unha marabilla ver tan alto a xogadores que tiveche.

Unha Primeira Rexional dividida en dous grupos sería máis produtiva

FIL: Falando de Vilalba. Pode ser un dos sitios onde mellor se traballe coa base?

M. S: O ano que estiven eu non houbo moita sorte. Logo conseguiron o ascenso con Simón. Esa xeneración apuntaba alto, viuse nos anos seguintes. Simón e Ruíz tiveron unha labor moi importante en todo. O Villalbés é un dos clubs a seguir, aí vese o fruto da paciencia e apostar.

En Xove seguín un pouco obrigado e arrepíntome de ter comezado esa temporada alí

FIL: E de Vilalba a Xove. Cunha primeira temporada espectacular e a segunda na que marchas pola porta de atrás…

M. S: A última temporada no Xove é unha historia moi complicada. Eu non quería seguir esa temporada. A primeira fóra moi ben pero eu non estaba dacordo por moitas cousas. Seguín un pouco obrigado polos xogadores que me pediron que seguira. As miñas sensacions dende o principio e coa directiva non eran as idóneas. Eu vin situacións que non me gustaban nada e o mellor era deixalo. Arrepíntome de ter comezado esa temporada, ese foi o meu erro. Cousas que pasan no fútbol.

É importante que os clubs teñan paciencia cos seus xogadores

FIL: Vémoste moi reflexivo, falando de descontento con certas situacións. Onde están os problemas do noso fútbol?

M. S: Á marxe da situación complicada na que estamos, o mellor e o peor do fútbol nestas categorías son as directivas dos clubs. Os que traballan a esgalla todo o día no campo é para quitarse o sombreiro. Outras, no entanto, prometen e todo sen facer. Non cumpren co que dicen. Queremos o fútbol a toda costa ou ter un club ben feito? Hai xente que dirixe clubs sen ter idea.

FIL: Algo máis que engadir?

M. S: Que volte a Preferente tal e como está a Terceira División… Non lle vexo moito sentido a xogar partido si, partido non. Non sei se merece a pena. É unha boa oportunidade para replantearse unha remodelación do fútbol afeccionado.

Hai xente que dirixe sen ter idea. Queremos fútbol a toda costa ou ter un club ben feito?

FIL: Que cambios farías? Que é necesario modificar?

M. S: Eu creo que dividir a Primeira Rexional en dous grupos sería produtivo para os xogadores a nivel zonal. Habería menos viaxes, máis derbis. A nivel económico saen beneficiados os clubs. Traeríase máis xente ao campo. E despois xa se faría un play off a final de Liga. Dubido moito que os que mandan nisto deixen facer algo así.

Ten sentido que volva a Preferente? É unha boa oportunidade de replantear todo

EN CURTO

Un xogador: Arturo, do Viveiro.

Un adestrador: Bruno Gómez, Manuel Vicente e Andrés Bustelo. Tres amigos cos que compartín parcela técnica, das mellores cousas que me deu o fútbol.

Un campo: Cantarrana.

Un desexo: Que todo isto mellore, que volva a normalidade. Que a xente que dirixe o fútbol se poña as botas para traballar por un futuro mellor para o fútbol base e afeccionado.

O anecdotario: “Picoume o bicho da Xira”, por Vérez

Hoxe vouvos contar como perderse sutilmente o primeiro partido do ano. O que sempre coincide coa Xira de Vilalba. Xa sabedes da importancia que isto ten para os vilalbeses. Isto pasoume o primeiro ano de sénior. Xornada inicial. O típico partido que todo o mundo elixiría no ano para non ir convocado. E quedar no monte toda a fin de semana.

Remontámonos ao principio desa semana. Estábamos adestrando e os máis veteráns vacilando:

-“Vaste perder a primeira Xira da túa vida. Non vas poder saír ao ter que xogar…“.

“É o que toca”, respostaba resignado. Pero ao mesmo tempo tampouco me importaba tanto. No fondo quería xogar.

Sería xoves xa. Rematei de adestrar e marchei para casa. Todo iso despois de levar a semana enteira montando o caseto da Xira no monte. Non sei se isto tivo algo que ver co que pasou despois. O mesmo xoves á noite comezou a picarme un xemelgo. Rasquei, como podedes imaxinar. Sentíao duro, cada vez máis grande, duro como unha pedra.

Fun ao ambulatorio. Alí dixeron que me picara un bicho. Puxéronme unha inxección e todo. A pregunta era obrigada:

“Poderei xogar a adestrar?”

-“Complicado” -dixo o sanitario.

Avisei no equipo e fun adestrar ao día seguinte. Pero nada. Xa todos ríndose. E saltaron os López e Make de turno:

-“Collíchelo a propósito. Picáchete con el. Tiráchete alí no prado e claro…”.

Así foi como non tiven que ir xogar a fin de semana da Xira e aproveitei alí a ‘finde’ completa. Despois diso, o luns xa estaba perfecto. Non sei se sería o tratamento…

 

David Vérez Ramil. O central do pobo, defensa de garantías no Rácing Villalbés

Formatos exprés para a Preferente, feminino e Ligas Galegas

Futbolinlugo xa sabe como será o final deste curso futbolístico tan atípico. Despois de conversar co vicepresidente da Real Federación Galega de Fútbol Carlos Negrín, estas son as principais e importantes novidades:

SITUACIÓN ACTUAL

  • A excepción das categorías nacionais, só se permite adestrar aos residentes no propio Concello seguindo os protocolos acordados. “Por exemplo, o Sagrado Corazón teno máis doado na base que o Castro. Os rapaces que non son do Concello de Castro non poden ir adestrar. O certificado de mobilidade vale só se hai calendario fixado”, comentou Negrín.
  • A idea é que esta problemática de mobilidade entre Concellos se solucione na vindeira semana para poder adestrar coa ‘nova normalidade’.

PREFERENTE

  • Abrirase de xeito inminente un prazo de 10 días de inscrición.
  • Xogarase unha Liga exprés, de xeito voluntario.
  • Só haberá ascensos e nunca descensos.
  • Os equipos que decidan competir manterán as axudas presentadas na convocatoria anterior.
  • A decisión de optar por este modelo débese a que Galicia sería a única comunidade que quedaría sen ascensos á próxima Terceira División, segundo comentaron onte o presidente Rafael Louzán e a cabeza visible da Real Federación Española de fútbol Luis Rubiales. Polo tanto, así habería ascensos

FEMININO E LIGAS GALEGAS

  • A idea é estender o formato anterior á Primeira Galega feminina e ás Ligas Galegas de base.

PRIMEIRA, SEGUNDA E TERCEIRA GALICIA

  • Non se xogarán esta temporada.

BASE PROVINCIAL

  • A idea é que compitan. Non se sabe aínda o formato, pero queren que os nenos xoguen neste final de curso.

O partido en imaxes: Polvorín-Bergantiños (0-1)

Fotógrafo: Endie Doarúa

O anecdotario: “Segada ao catalán”, por Castrín

Castrín, coa Pontenova

Isto era finais do ano 2016, cando me chamara a Selección española sub-17. Era o segundo día de adestramentos alí na concentración. Comenzamos cuns pequenos exercicios de quecemento, todos no círculo central para facer mobilidade articular e cousas desas.

Levábamos un balón imaxinario segundo as consignas que nos deran. E tiñamos que irnos esquivando os uns aos outros. Xa vos podedes imaxinar que era o que tocaba nun espazo tan pequeno para tantos xogadores. Un xogador do F.C Barcelona por aquelas, actualmente en Primeira División, dicíame algo moi curioso cada vez que pasaba por onde min.

Castrín, na súa etapa no Deportivo

“Caño al gallego”, espetaba. E ía o tipo e tiraba de cano. E ao cabo dun pedazo volvía: “Caño al gallego”. E outro túnel que me comía.

Obviamente, tomeino con humor. Non se poden tomar estas cousas a mal. Se ben é certo, que eu lla quería devolver. Así que despois, cando xa empezamos a adestrar máis en serio con balón, chegou a miña oportunidade. Balón dividido e decidín ir un pouco máis forte do habitual. Así foi, quizais algo de máis… Levanteino! Tirouse ao chan, queixouse algo. Acerqueime e dínxelle:

“Segada ao catalán”.

Rímonos os dous. Fíxolle gracia. Agora, co paso dos anos quédame a honra de ter levantado a un home que xa está en Primeira División. E non é outro que Sergio Gómez, o xogador do Huesca.

Pablo López Gallo ‘Castrín’. De estirpe de fútbol, defensa. De Riotorto e Pontenova para o mundo

O anecdotario: “Ás primeiras de cambio”, por Dani Chao

Un once do Foz. DIARIODEPORTIVO.GAL

Remontémonos a un domingo calquera. Unha xornada máis na Preferente Galicia Norte. Viaxábamos ao campo do San Tirso, creo recordar. O Foz acudía ao encontro con todos os seus xogadores en plenas condicións para competir. Ou iso aparentaba.

Quecemento sen complicacións ao igual que os primeiros minutos. Pero, amigos meus… Chegamos ao minuto quince, aproximadamente… De súpeto, vimos que se preparaba un cambio no noso banco. E un dos nosos xogadores saía do campo antes de tempo. Non desvelaremos a súa identidade por imaxe, honra e esas cousas.

Disputamos o que quedou de encontro. E ao remate a pregunta era obrigada. Cal era o motivo do cambio? Serían molestias musculares ou consecuencias derivadas da xa famosa “gastroenterite”? Iso si, todo perfectamente disimulado, xa que ninguén se enterou do que acontecera. De tódolos xeitos, non creo que ao míster lle fixera moita graza gastar un cambio ao cuarto de hora por estas circunstancias…

Juan Rodríguez: “Prefiro falar e ver antes que un curso”

Tres clubs nos últimos dez meses. Unha carta de presentación que asegura un mínimo de experiencias para o peto. E algunha que outra historia para os futuros netos. Juan Rodríguez García (Chantada, 1989) pechou o seu segundo ciclo na súa SD Chantada para iniciar outro na veciña Monterroso. A dichosa pandemia impediulle estrearse en Cerdeiriños pero abriulle ás portas da Magdalena. O Racing Villalbés chamouno a filas para dirixir o seu equipo xuvenil de Liga Galega. Outra vez máis, o ‘bicho’ e as súas consecuencias obrigárono a aparcar este novo proxecto.

FUTBOLINLUGO: Boas Juan! Un ano de emocións do máis variado. Comecemos polo principio. Que é un final no equipo da túa vila…

JUAN RODRÍGUEZ: Rematei a segunda etapa na SD Chantada, tres anos de adestrador do primeiro equipo e catro de coordinador. O grupo era marabilloso e era moi cómdo traballar, tanto con eles como coa directiva. Iso non exime a autoesixencia propia. Sentinme un privilexiado. Fixemos moitas cousas ben pero sempre nos quedamos ás portas do ascenso. O primeiro ano atopamos un Foz e Sarriana estatosféricos, ao seguinte tivemos que marchar uns meses a Rodeiro; e o último, estabamos a dous puntos con moitas xornadas por diante. Dos últimos 53 partidos, perdimos 8. Despois de tantas frustracións deportivas, non é que fixera falta un cambio pero se os resultados non saían ía ser duro aguantar todo o ano.

 

Hai xente de fóra que pode estar máis comprometido que algún da casa

FIL: Falabas da importancia do grupo. Neste tipo de clubs só se debe ter xente da casa?

Juan Rodríguez foi un dos relatores das I Xornadas Futbolinlugo

J.R: En Chantada a base tiña que ser a mesma. Eu son partidario de rexenerar os grupos pouco a pouco, non de golpe. Despois, o importante é ter xente comprometida co proxecto. Hai xente de fóra que pode estar máis comprometido que algún da casa, non é o habitual pero pasa. A base debe ser de sentimento de pertenza, iso si. A xente de fóra debe marcar diferenzas.

Os adestradores temos que ser capaces de filtrar a información aos xogadores

FIL: Durante todos estes anos, viviches en primeira persoa a rivalidade co Chantada Atlético. Como é a relación actual entre clubs?

J.R: A situación real é moi diferente á dos inicios. Os primeiros anos foron dunha rivalidade moi insana. A situación non era a ideal. Foise mellorando pero hai rivalidade. E deberamos chegar a un punto no que a xente se sentase, falase e se deran conta de o que mellor para o club chantadino sexa ter un club solo. Pero téñense que dar as condicións para elo, non de calquera maneira.

O mellor para o fútbol chantadino sería ter un só club

FIL: Entón o teu maior problema era o de adestrar a teu irmán (Manu)?

J.R: Sempre pensas que pode ser un problema. Manu viña xogando con todos os adestradores anteriores. Era unha situación máis fácil que se non fose un habitual. E xa coñecía ao grupo. Tamén tiven que adestrar aquí amigos. O importante é ter o rol claro. Pode parecer raro dende fóra pero os xogadores tíñano claro dentro. Houbo cero problemas internos, sendo coherente non ter porque habelos.

FIL: Agora que xa analizamos todo o controvertido da Vila do Asma, imos a Monterroso. Fálanos dese proxecto.

J.R: Antes de comezar, falei con bos amigos para asegurarme a onde ía. Todo o que dixeron era bó. Cumpríanse as dúas premisas que necesito: unha directiva que deixa traballar e un grupo de xogadores que quere traballar. Non me deu tempo a meterme de cheo no club. Fixen contacto con todos e facéndome unha idea. Iso si, non puiden vivilo desde dentro.

Sendo coherente e tendo o rol claro, non debera haber problemas por adestrar un irmán ou amigos

FIL: Juan Rodríguez acabou sendo unha consecuencia máis da pandemia. Aínda así, chamáronte de Vilalba e alá que fuches.

J.R: En Vilalba chámanme unha vez que se sabe que non hai Primeira. Nese momento, entendía que non tiña que estar atado pero o máis ético era falalo coa directiva do Monterroso. Dinme que ao non haber competición que valore o mellor para min, que non van poñer impedimento. Decido aceptar porque no Racing Villalbés fan as cousas ben, con xente moi formada en todas as categorías e dos que podes aprender traballando cerca.

FIL: E a túa bagaxe en Vilalba é dun só adestramento, non si?

J.R: Foi curioso pero si. Un só adestramento. As restriccións fixeron que fora así. As sensacións foron inmellorables en todos os aspectos ese día. Estamos expectantes a ver que pasa nas próximas semanas. E a ver se se xoga ou non.

Necesito dúas cousas: unha directiva que deixe traballar e un grupo que queira traballar

FIL: Mentres tanto, a seguir formándote imaxino…

J.R: A formación é básica. Eu escapo un pouco da formación regrada. Teño as titulacións estándar pero ao marxe diso son de autoformación. De falar con outros adestradores, ver métodos de traballo. Busco o útil dentro da oferta tan excesiva que temos. Busco a adecuada. Prefiro falar e ver, isto pode enriquecer máis que un curso. E chapar os partidos do En Xogo axuda.

FIL: Para rematar, unha pregunta de adestrador. Que porcentaxe de traballo semanal hai que adicar ao rival e cal ao teu propio equipo?

J.R: A eterna pregunta… Non son cousas incompatibles. Un equipo ten que ter a súa identidade, deixando sistemas a un lado, as ideas claras. Pero hai que coñecer información do rival. Non comparto nin o de “o rival me da igual” nin o que basea todo en función do rival. Os adestradores temos que ter toda a información posible e ser capaces de filtrar. Para transmitirlle aos xogadores o que precisan.

Fisioterapia Ronda súmase ao noso proxecto

Nisto da pandemia, ás veces traemos boas noticias. Non é o habitual pero hoxe toca dar grandes novas. Futbolinlugo conta cun novo patrocinador. Temos novo socio na oficina! Fisioterapia Ronda súbese ao noso carro e con importantes beneficios para os seguidores desta comunidade. Explicámosvos as liñas mestras deste acordo asinado no día de onte co xerente deste centro médico de referencia Diego Gómez.

  • 2€ de desconto para todos os simpatizantes e lectores de Futbolinlugo en cada unha das sesións de Fisioterapia e Rehabilitación que se precisen. Simplemente ensinando na propia Clínica unha captura do noso anuncio.
  • Patrocinio dunha sección. O Partido da Xornada pasa a chamarse Partido Fisioterapia Ronda durante este ano 2021.
  • Patrocinador principal do II Ránking Futbolinlugo de Pádel.
  • Presenza de publicidade de Fisioterapia Ronda na nosa web e redes sociais.

Agardamos que este sexa o principio dunha longa historia. Debemos agradecer a Fisioterapia Ronda a confianza depositada en nós. E aos seguidores desta casa que disfruten das súas vantaxes. Seguimos!

Fisioterapia Ronda é unha das clínicas máis destacadas da capital lucense. Acumula preto de 20 anos de experiencia cos mellores profesionais de ramas como a Fisioterapia e Rehabilitación, Medicina de Familia, Traumatoloxía, Logopedia… Contan coas técnicas máis avanzadas do mercado (Game Ready, Exogen, variedade de diagnóstico, pioneiras como o gol terapéutico…) combinadas coas máis tradicionais e naturais como a osteopatía.

Javi Chinchón: “Un ano cumprindo un soño”

Pois xa fai un ano, e vaia ano. Tocoume ser adestrador do equipo que me viu medrar como persoa e como futbolista nunha época atípica de todo. E con todo iso, para min é unha honra e unha gran responsabilidade poder adestrar o CD Foz.

Era domingo, 2 de febreiro. O equipo viña de perder na casa co Arteixo 0-2. Aí polas dez da noite recibo unha chamada do presidente que me dice si poido ir polas oficinas do clube. Saltei do sofá, calceime e fun o máis rápido posible cara o Martinez Otero.

Unha vez alí foi unha mezcla de sensacións: alegría por ter a oportunidade de poder adestrar ao equipo do meu corazón; e por outra, tristeza porque para que eu chegara tiña que marchar antes a persoa que tanto me axudou e me ensinou neste mundo do fútbol. Gayol. O cal me consta que levaba uns meses sufrindo pola mala racha do equipo, creo que merecía outro tipo de despedida, o fútbol moitas veces é cruel.

Evidentemente non dudei nin un segundo en decir que sí, saín de alí e xa me puxen a traballar. O teléfono non parou ata a 1 da mañá. Costoume durmir, estaba nervioso e sabía da dificultade do reto e da responsabilidade que adquiría ao adestrar o CD Foz. Foi unha semana moi intensa, de nervios, de moitos whatsapp, moitas chamadas, e ademais a semana previa á cea de coroación, que xa sabedes o que conleva iso en Foz.

Foz dos anos 80. Javi Chinchón neno, con seu pai no centro. Á esquerda de todo, Iván Gayol neno

Foron pasando as semanas e os partidos, o equipo seguía sen gañar. E nisto chegou o maldito coronavirus, todos para a casa, remata a tempada e o equipo non descende, obxetivo cumprido? Na vida tamén hai que ter sorte.

Chega xuño, o clube confía en nós, (en esta aventura somos dous. Está Israel, un mindoniense ao que liei para acompañarme en esta viaxe e ao que lle estou moi agradecido) e volta ás chamadas e whatsapps na procura de reforzos para o equipo, xa non sabía se era adestrador ou comercial.

E pasou un ano e aquí seguimos… Adestramos tres semanas nunhas condicions bastante raras para todos e o maldito coronavirus volveu a paralizar todo. Bueno, casi todo, porque a cabeza non para nunca cando eres adestrador, agora doume conta de que é moito máis fácil á vida de xogador, moito máis.

Este é un resumo deste ano como míster do CD Foz. Estou desexando volver á normalidade e poder volver a ver fútbol a pé de campo e sen a máscara.

Unha aperta a todos os seguidores de Futbolinlugo. Aúpa Foz Aúpa.

Javi ‘Chinchón’ Méndez García. Sentimento vivo do Foz, adestrador do primeiro equipo

O anecdotario: “Un reforzo inesperado”, por Cristian Iglesias

Primeiro ano meu en Burela. Derbi ante o Xove Lago. Un partido bronco, un derbi. Recordo que houbera unha protesta e Jandri rematara expulsado aí. Xerouse un pouco de ‘revuelo’ e demais. De súpeto, un xogador que tiñamos no banco (non direi o nome) comezou a quitarse o suadoiro.

Digamos que non estaba en moi boas condicións despois dunha noite dura. Ata aí todo medianamente normal. Pero, nese punto empezou a dar pasiños curtos ata meterse de cheo no centro do campo. Sen cambio autorizado nin permiso do colexiado nin nada. Fixo alí un par de xogadas e todo, ata que Anxo (o de Viveiro) decatouse e falou co árbitro.

O colexiado instoulle a deixar o terreo de xogo despois de mostrarlle o cartón amarelo. O noso compañeiro xogou a súa última baza:

-“Isto é un campo público e podo xogar ao fútbol”.

O noso compañeiro marchou entre as risas de todos.

Cristian Iglesias Martínez. Un focego capitán do Burela

O partido da xornada . . . R. Villalbés-Bergantiños: Unha loita polo ascenso despois do parón obrigado

A Terceira chega á súa décimoquinta xornada e faino cun bo número de partidos adiados por positivos en Covid-19 e coa incerteza dun futuro marcado por unha pandemia que non da tregua. De feito, só se disputarán dous encontros esta semana no subgrupo norte. E os dous con representación lucense. O Polvorín agardará nova data para enfrontarse ao As Pontes e o Viveiro abrirá a xornada a domicilio, nas Somozas (domingo, 12.00 horas).

O gran partido da xornada celebrarse na Magdalena, entre dous dos aspirantes aos postos finais de ascenso a Segunda División B. O Bergantiños chega á Chaira cos mesmos 24 puntos que os de Simón Lamas. Iso si, con tres partidos pendentes por un só dos vilalbeses. Ademais, os de Carballo chegan cun hándicap engadido. O de vir de superar un novo confinamento co que todo isto conleva. Especialmente na carga de adestramentos e a condición física e ritmo de xogo dos seus futbolistas.

O importante é que, se o COVID o permite, o sobranceiro desta semana será este domingo ás 16.15 horas na Magdalena. E sen público, polas novas restriccións do goberno autonómico. O cadro de Simón Lamas caeu por 3-1 na primeira volta nas Eiroas. E tratará de buscar primeiro os tres puntos ante un conxunto cun adestrador distinto ao daquela cita: o emblemático José Luis Lemos. Isto suporía o segundo triunfo do ano despois da derrota no derbi da Cheda no último encontro disputado polo Racing. Un Racing que viu como a pasada xornada se aprazaba o seu encontro ante o As Pontes pola dichosa emerxencia sanitaria.

Sen máis dilación, falamos xa dun dos partidos do ano con dous dos seus protagonistas. O capitán Diego López, en clave vilalbesa. E o monfortino Iago López, por parte do Bergantiños.

QUE OPINAN OS PROTAGONISTAS?

DIEGO LÓPEZ (RACING VILLALBÉS)

 – Moito máis que tres puntos en xogo. “Está claro que si. Estamos nun momento importante da competición. O que queremos é sumar de tres en tres para pechar primeiro a permanencia e despois estar o máis arriba posible. E loitar por meternos entre os tres primeiros para a promoción polo ascenso”.

 – O Bergantiños. “Levan tempo parados, é un inconvinte para eles. Ao final cando che cortan o ritmo da competición perdes o ritmo un pouco. Por outro lado, tiveron tempo a descansar e repoñerse. E analizar mellor ao seguinte rival, neste caso nós. Pode ser unha maneira de contrarrestar ese parón, cun traballo máis teórico que práctico”.

– A clave do partido. “Non cometer erros. Non darlles opcións para que teñan ocasións. Teremos que presionar de maneira intensa, que non poidan pensar con balón e estar a gusto. Teñen grandes xogadores, un gran potencial. Temos que estar ben defensivamente e sacar todas as nosas armas en ataque. Así a ver se marcamos canto antes e logo temos un partido máis cómodo”.

IAGO LÓPEZ (BERGANTIÑOS)

 – Moito máis que tres puntos en xogo. “É un partido coma outro calquera. É verdade que os dous equipos estamos arriba, facendo as cousas ben. Pero si que poden ser máis que tres puntos en xogo pola clasificación. Se gañamos, poñémonos por diante e temos tres encontros pendentes. Partido a partido, que isto pode parar calquera día”.

 – O Racing Villalbés. “Un rival moi compricado, moi forte no seu campo e que fai as cousas moi ben. Levamos unha semana ou dez días parados polo tema do COVID. Nós comezamos a adestrar e estamos moi motivados para o domingo. Será un partido disputado, moi difícil”.

– A clave do partido. “Non cometer erros, tanto eles como nós. O balón parado é outra das claves, pódeche dar os tres puntos. Hai que estar serios, calquera equipo pode facerche gol en calquera acción. Máis aínda o Villalbés”.

Fotografía principal: La Voz de Galicia

O público galego, vetado por un mínimo de tres semanas

Falou hoxe o presidente Feijoo e volveu subir o pan. E baixaron unha vez máis as nosas liberdades. O noso deporte non se librou deste novo paquete de restriccións, no que a novidade principal é a prohibición de público nos nosos campos. Estes son os puntos fundamentais dunhas medidas que entrarán en vigor na madrugada deste mércores. E ata, como mínimo, o 17 de febreiro co remate do Entroido:

  • Mantéñense as competicións de carácter nacional. Seguen a Segunda División B e a Terceira División. Iso si, sen afeccionados nas bancadas. A porta pechada. Racing Villalbés, Viveiro e Polvorín non poderán contar cos seus seguidores. Aínda que seguramente o valado da Cheda acapare parte do público que perdan os domingos os centros comerciais.
  • Nas citadas categorías, que tamén inclúen a División de Honra xuvenil, a Liga Nacional xuvenil e o Reto Iberdrola, estará permitido o adestramento colectivo.
  • A práctica do fútbol a nivel autonómico e amateur redúcese ao exercicio individual con máscara ao aire libre. E no propio Concello. É dicir, pódese saír a pasear ou correr cun balón no pé. Actividade deportiva compricada xa que hai que seguir mantendo a distancia de seguridade interpersoal.
  • O ‘toque de queda’ mantense ás 22.00 horas.

O Anecdotario: “Merenda para dúas”, por Rocío Candal

Como xornalista vivín un episodio curioso a temporada pasada. Contareino moi  brevemente. Partido de Terceira División, Arosa-Racing Villalbés. Mes de febreiro, últimos  encontros precovid. O Estadio da Lomba estaba en obras naquel momento, así que o equipo de Rafa Sáez xogaba os seus partidos como local en Vilaxoán, a escasos quilómetros de Vilagarcía.  Por motivos técnicos, nese recinto, os xornalistas ubicámonos na bancada, mesturados co público. 

Eu aquel día cheguei coma sempre, unha hora e cuarto antes do partido, e sentei máis ou menos á altura do medio do campo. Ao principio estaba soa, logo, en plena previa, uniuse un matrimonio;  terían 65 anos, máis ou menos, e ubicáronse na fila que estaba diante da miña.  

Sobre as 16:30 horas, despois de facer eu a primeira conexión coa radio para presentar as aliñacións, a muller xirouse cara min e iniciamos unha conversa. Explicoume que era a nai dun xogador do Arosa -non direi o nome por manter a súa privacidade- e ofreceume unha manta. “Fai moito frío, nena”, argumentou. Eu rexeiteina. Agradecinlle o seu bonito xesto, pero díxenlle que non se preocupase, que estaba ben. 

Pasaron uns minutiños e, sobre as 17:00 horas, principiou o partido. Cada pouco tempo, a muller miraba cara min e sorríame, nun xesto de complicidade. 17:47 horas, tempo de descanso, hora da merenda. María (nome ficticio) saca unha bolsa pequena chea de froita e convídame. Eu, novamente, agradezo infinitamente o seu xesto, pero entre aguantar o aparello da radio e o caderno de notas non me dan as mans para todo.  

Pouco despois, abre un paquete de tortas de arroz. “Colle aínda que sexa a metade, neniña, que algo tes que comer”, insísteme. Case simultaneamente, comeza a segunda metade, polo medio, María anima ao Arosa, sempre con berros respectuosísimos. 18:50horas, remata o partido,  despedímonos e eu, de camiño ao coche, sigo pensando nela, na súa bondade. Que gusto e que sorte atopar xente así. Descoñezo se María ten netos, senón, oxalá algún día os teña e poidan gozar dela. Que muller tan entrañable!

Rocío Candal Barbeito. Xornalista no En Xogo e Galicia en Goles. A voz do fútbol feminino autonómico

Louzán: “Non cobramos aos clubs salvo o seguro para adestrar”

Os medios de comunicación galegos tiveron esta mañá unha reunión telemática co presidente da Real Federación Galega de Fútbol Rafael Louzán e o seu equipo de traballo. Co obxectivo de respostar a todas as dúbidas e inquedanzas no relativo á “suspensión temporal” do fútbol e do deporte federado en xeral por parte da Xunta de Galicia. Aquí vos deixamos o máis destacado da mesma.

MEDIOS DE COMUNICACIÓN: Teme a paralización do fútbol estatal non profesional?

REAL FEDERACIÓN GALEGA DE FÚTBOL: Hai garantías para que poida seguir con normalidade pero seguimos a expensas da evolución da pandemia. Abordaremos esta situación nunha reunión que temos mañá coas territoriais españolas. Falaremos sobre esta situación pero penso que debera continuar. O que si poido adiantar é que na temporada 22/23 está previsto que todos os grupos da Terceira División Nacional teñan 16 equipos.

M. C: Hai unha data límite para decidir se se continúa competindo ou non?

RFGF: Traballamos en todos os escenarios, estamos co terceiro plan previsto. De iniciarse a competición poderíamos solaparnos coa temporada seguinte, mes de xullo. Queremos evitar meternos na seguinte temporada, pero podería darse. Intentaremos adaptarnos ás circunstancias que nos veñen. A nosa misión é que a xente xogue e compita e intentarémolo ata o final. Non queremos enfrontamentos de comunicados, buscaremos o consenso.

M. C: Cando e como se terían en conta os efectos clasificatorios?

RFGF: Hai que distinguir entre ámbito estatal e autonómico. Nas estatais tense que disputar o 100% da primeira fase e nas autonómicas o 50% das xornadas previstas para toda a competición.

M. C: É posible cuantificar a perda económica para a RFGF no caso de non iniciarse as competicións?

RFGF: Creo que a iso adelantámonos e moito. Temos garantizada a nosa solvencia coas xestións que temos feitas. Mañá cuantificarase nesa reunión coas territoriais.

M. C: Devolverá a RFGF o importe das licencias no caso de non comezar as ligas autonómicas?

RFGF: A RFGF non cobrou cantidade algunha aos clubs salvo o seguro pertinente para poder adestrar. Non se esixiu pago algún polo custe da licencia e da inscrición na competición. Vaise publicar unha circular COVID Número 2 con todas as respostas ás diferentes situacións que poden ter os clubs.

Diario dun mercado. Episodio 199

Berodia xogará finalmente no Ribadeo

Juanma, sólido argumento defensivo do Ribadeo

A suspensión do fútbol afeccionado paralizou un mercado de Preferente que se viña axitando nas últimas xornadas. Unha parálise que nos impedirá ver, polo momento, a chegada do atacante do Taboada Diego ao Atlético Escairón. Pero que permitirá recuperar lesións con moita máis calma. É o caso dunha das caras novas pola Liga. O atacante Miguel Casas, procedente do Cedeira, partiu un dedo dunha man nos seus primeiros días co Santaballés.

Este parón leva a calma á Mariña, onde os movementos eran unha constante en días pasados. La Voz de Galicia adiantou o regreso do meta Rubén ao Foz. E o Ribadeo confirmou unha serie de fichaxes, entre eles o galáctico que avanzou esta casa: Gerardo Berodia vestirá a casaca do equipo de Rafa Casanova. Un conxunto que recuperou a vellos coñecidos para a causa. O xa excentral do Pastoricense Juanma regresa ao Pepe Barrera ao igual que o atacante Adrián Barrera. Ademais, suman ao defensa do Friol Dani e ao goleador Javi Fraga. Contrastado dianteiro o de Burela, ex de Polvorín, Castro e Sarriana.

Por último, na capital a Residencia segue con varios xogadores a proba. E apunta a ter un amplo cadro de xogadores. Nel estará seguro unha das súas flamantes fichaxes: o lateral zurdo Alvarito. O apicultor, ex da Sarriana e Pol entre outros, apunta a un carril esquerdo no que faltará esta temporada o emblemático Charly. 

O partido en imaxes: Polvorín-Racing Villalbés (2-0)

Fotógrafo: Diego Díaz

O anecdotario: “Unha ausencia excusada”, por Maikel

Lemos-Xove Lago. Partido dun domingo ás 12.00 horas. Cando xogamos a esa hora, o club invítanos a comer. Neste caso, nun restaurante en Monforte.

Unha vez rematado o encontro, con derrota incluida (ese ano ascendeu o Lemos), fomos ao restaurante todos. Aínda me acordo ben do segundo prato. Moi bo o solombo ao roquefort.

Tomamos o café e puxémonos a falar un cacho tomando o café na mesa. Acabamos todos e veu un directivo preguntar se xa estábamos listos para saír cara á Mariña.

Dixemos que si e marchamos cara o bus. Antes de saír definitivamente, a pregunta de rigor:

-“Estamos todos?”

Nós sempre estábamos coa broma de: “Non, falta tal ou falta este outro”.

Dígovos, en serio, que ese día non a fixemos e arrancamos o bus. Cando xa estábamos saíndo de Monforte chamou un compañeiro, non vou dicir o nome, ao central Álvaro Otero.

-“Onde estades?”.

-No bus.

Resulta que quedara no baño. Facendo as necesidades da salsa do solombo. Volvimos por el ao restaurante entre as risas de todos. Davicinho, Diego Chao, Álvaro… e todos os que alí estábamos. Polo menos fíxose amena a volta.

Maikel Pérez Río. Unha institución no fútbol mariñán. Referente no Xove Lago

Diario dun mercado. Episodio 198

Si, hoxe é un día de merda! Non o imos negar. Nunhas horas comparecerá o presidente da Xunta de Galicia e volverannos pechar a todos. Decisión do Comité Clinico, un ente no que moi poucos desexarían estar. Un equipo incansable ao que lle sobra traballo pero, por desgraza, non afonda en exceso na saúde mental dos nosos cidadáns.

Samu, unha das apostas do novo Foz

E nese ámbito queremos aportar nós. Á nosa maneira, con alegría e boas noticias. A contracorrente do mundo pero tratando de dar algo de luz nun día gris. Xa que temos un compromiso social desde o día que se nos abriron as portas das casas da provincia de par en par. E enormemente agradecidos seguimos máis de catro anos despois.

Sabe Dios xa os días que levamos sen Preferente. E seguramente queden máis dos que se estipulaban. Volverá, non o dubiden. Pero hoxe negámonos a aportar máis negatividade. Así que, nun novo e importante esforzo, pretendemos achegar unha edición especial do ben querido Diario dun Mercado. Así que apreciado lector, esperamos alegrarlle os próximos cinco ou seis minutos con esta lectura. Ese é o noso obxectivo. Máis alá de informarlle de todas as novidades do noso fútbol, que fomos perseguindo de norte a sur da provincia.

Comezamos a nosa viaxe na Mariña, onde o Foz conta con dous novos xogadores a expensas da pertinente confirmación oficial. O atacante Xesús, que chega desde o Xove Lago. Así como o xove Samuel, centrocampista natural de Goiriz e que procede do Riotorto. Pola súa parte, os veciños de Ribadeo confirmaron as incorporacións xa adiantadas de Santi e Luky (Friol). Así mesmo suman a Iván Moreda da SD Ribadeo, o defensa Anxo ex do Barco ou Rúa ourensáns e ao lucense Xairo. Este último, xogador de banda que militou no Racing Villalbés e Lugo B.

Anás recala no Atlético Escairón de Julio Corral

Na zona centro, a Residencia conta con tres novos xogadores adestrando. Veremos cantos deles fichan finalmente. Son os seguintes: o dianteiro Xavier Foliadoso (Castro e Pol), o central Diego (Guntín) e o lateral zurdo Brais (Castro). Na Sarriana incorporaron a Gabriel, un dos homes máis destacados do Taboada. E do Santaballés facémonos eco dunha sonada baixa: a do centrocampista Soto.

No sur da provincia, o Lemos repesca para o noso territorio ao todoterreo Santi Sommariva. Os veciños do Atlético Escairón asinaron ao meta Ivi (Lemos B) e ao talentoso Diego Arias (Chantada), como adiantou La Voz de Galicia. Ademais, esta casa pode confirmar as incorporacións do polivalente Anás (Río Sil), Lucas (Chantada Atlético) e o exxogador do Calasancio Nico.

Por último, un par de apuntamentos máis. O antigo dianteiro de CD Lugo e Racing Villalbés Javier Ballesteros asinou polo Silva de Terceira División. E o técnico José Manuel González ‘Ponfe’ foi confirmado de xeito oficial polo PM Friol do Reto Iberdrola.

O anecdotario: “Autoxestión de ratón”, por Pablo Hdez

Vivimos grandes anos no Polvorín. Recordo unha das fases de ascenso a Liga Galega que xogáramos. Adestrábanos Juan Carlos Rodríguez, que tiña unha curiosa manía. A de poñernos os partidos do rival para analizalo todos xuntos.

A xeración de Pablo celebrando unha Copa cadete

Era un venres e comezou un ‘speech’ (discurso) dunha hora. Nós viríamos con algunha caña enriba. Seguro que o primeiro que pensamos foi: “pero que merda é esta…”. Pero o relato animouse. E o míster soltou unha comparativa espectacular:

-“Vós que preferides ser? Cabeza de ratón ou cola de león?” “Actitude, actitude!!”

Saímos do vestiario todos mortos de risa. Non sabíamos con quen pensaba que estaba a falar. Só éramos uns rapaces que queríamos saltar ao campo e pasalo ben.

De súpeto, o míster decatouse de algo. Máis ben de alguén que se foi da lingua.

-(un xogador, actualmente en Preferente): “Pois eu quero ser as dúas, cabeza de ratón e cola de león”.

O adestrador enrabietouse de tal maneira que acabamos adestrando sós, o día antes dunha fase de ascenso. Dixo que non ía ao campo a perder o tempo. Seguro que razón non lle faltaba… Pensábamos máis en pasalo ben que en competir.

Pablo Hernández Castillo. Porteiro xubilado. Xogador formado nas categorías inferiores de Milagrosa e Polvorín

Berodia: “Me llamaron de clubs de todas las categorías superiores”

Non tódolos días chega unha estrela a Barreiros. Gerardo García Berodia (Madrid, 6-6-81) cambiou os focos pola brisa do mar. Os contratos profesionais e os anuncios pola ‘pachanga’ dos venres no Cascabeiro. Un cambio radical, unha adaptación á realidade para quen se nega a deixar o que lle fai feliz. A pelota sorrí de novo, o ‘Mago’ está de volta un ano e medio despois. E os afeccionados lucenses terán o seu merecido epílogo tras a súa descafeinada marcha do CD Lugo.

(Realizamos esta entrevista en castelán por deferencia ao noso entrevistado).

FUTBOLINLUGO: Buenas Gerardo. Parece que elegiste el año más complicado para volver al verde…

BERODIA: Pues si. Esto de la pandemia afecta a todo. Si nos dejan jugar jugaremos. Veremos.

FIL: Empecemos por el principio. ¿Cómo acaba Gerardo Berodia en A Mariña?

BER: Ya habíamos decidido a finales de 2019 irnos a vivir a la costa de Lugo. Cuando teníamos todo más o menos previsto, estalló el tema del COVID. Nos quedamos en Madrid durante el confinamiento. Vinimos en verano. Teníamos ganas, queríamos venir para aquí, nos gusta mucho la zona.

Quería matar el gusanillo pero es otro ritmo

FIL: Imaginamos que ahora llevas una vida muy distinta tanto en lo personal como en lo futbolístico…

BER: Evidentemente después de jugar a un nivel más profesional, yo ya no estaba para entrenar cuatro días a la semana  y jugar en Tercera División o así. Quería matar el gusanillo de entrenar y jugar. Pero es otro ritmo, obviamente.

FIL: Pero hay cosas que no cambian. Tenías el cartel de estrella en Bolivia y también en Barreiros.

BER: Cambia mucho el cuento pero al final lo que trato es de jugar y competir los fines de semana. Estar en un grupo y tratar de ayudar. En Barreiros insistieron mucho y considero que les puedo echar una mano.

FIL: ¿Qué te aporta el fútbol aficionado que no te diese el fútbol profesional?

En Barreiros insistieron mucho y considero que les puedo echar una mano

BER: La exigencia no es la misma, a nivel de todo. De descanso, de alimentación. El fútbol profesional es un mundo completamente diferente, hay que dedicarse 100% a ello. Aquí tienes la posibilidad de compaginarlo con cualquier trabajo, tu vida personal. Que puedas entrar y salir sin medir tanto el como tienes que hacer las cosas. Trato de disfrutar y pasarlo bien.

FIL: Ahora toca la contraria. ¿Qué echas de menos del fútbol profesional que no tengas ahora?

BER: El día a día de entrenar por la mañana, de sentirte futbolista y vivir de ello. Jugar en buenos campos y sentir la adrenalina con la gente en las gradas. Todo el mundo siempre quiere vivir o trabajar de lo que te gusta. Era mi medio de vida y ahora no. Ahora juego por ocio, es un concepto diferente. Quiero disfrutar de los compañeros, del grupo y de esta zona nueva a la que vengo a vivir. Ya soy mayor y todo lo que el cuerpo me deje estaré agradecido.

Si a final de temporada me encuentro fenomenal a lo mejor me planteo otra opción

FIL: Decías que Barreiros insistió mucho. ¿Fue la única oferta que tuviste en tu regreso a la provincia?

BER: Me llamaron varios equipos, bastantes la verdad. No tenía intención de meterme una exigencia de entrenamientos de tres o cuatro días a la semana. No me apetecía eso. Llevo año y medio parado, quiero ver como me encuentro. Si a final de temporada me encuentro fenomenal y me pongo en peso a lo mejor me planteo otra opción para el año que viene

Con el Viveiro fui honesto, no me veía para jugar en Tercera División

FIL: Se habló mucho del Viveiro. ¿Qué llegó a haber realmente de ese tema?

BER: Hubo contacto, como con muchos clubs de la zona. Me preguntaron por mi situación y poco más. Fui muy realista y les dije que no me veía para jugar en Tercera División a día de hoy. Quise ser honesto con ellos, así como con todos los clubs de ‘nivel’ que llamaron.

FIL: Por lo que dejas caer, existió interés de todas las categorías superiores a las del Celta Barreiros.

Ya soy mayor y todo lo que el cuerpo me deje estaré agradecido

BER: Si, de la zona todas. Es así.

FIL: Por último, sabes que tenemos una pizza pendiente en Galipizza, ¿recuerdas?

BER: Vamos cuando queráis, solo tenéis que llamarme y vamos.