A Medela chora a marcha de Nico

Nico colga as botas. Con el repasamos a súa vida na Medela

Xa o advertiron os expertos. Este confinamento ía rematar con moitas historias de amor. Así foi. Despois de dezaoito anos de íntima relación, A Medela e Nico puxeron fin á súa preciosa aventura. Nicolás Fuentes Taboada (Lalín, 18-01-1985) colga as botas. Non é un simple adeus. Supón a marcha dun dos capitáns dun dos emblemas da vila. O brazal queda orfo dun dos seus máis dignos portadores.

Nico, nunha páxina de La Voz de Galicia

FUTBOLINLUGO: Boas Nico. Imaxino que non será fácil tomar unha decisión así…

NICO: Xa pensara en marchar o ano pasado. Estes útimos tres anos non puiden estar ao 100%, principalmente por lesións. Pero cambiou o adestrador e insistíronme. Quedei. Iso si, adestras e xa como que non era. Non o disfrutas ao 100%. Ademais son autónomo e imaxínate unha lesión. Só a posibilidade de operarme outra vez do menisco, era unha faena.

«Non podería describir nunha soa palabra o que é A Medela»

FIL: Vexo que tes o adeus asimilado. Así que gustaríame que fagas unha viaxe mental á Medela. Xa como exxogador. Pechas os ollos e… Que é o primeiro que se che vén á mente?

NIC: Véñenme miles de recordos. Ao final botas alí moitas horas. Sempre colaborei un montón con Cantina. Sobre todo os primeiros anos de xuvenil. Non podería describir nunha soa palabra o que é A Medela.

FIL: Moito tempo, quizais demasiadas horas no verde de Taboada. Como empezou todo?

NIC: Eu empecei no Calasancio. Era moi complicado desprazarme ata Monforte. No primeiro de xuvenís viñemos Marcos máis eu para Taboada. Aquí destacaba un pouco, fisicamente sobre todo. E xa xogabamos maratóns de fútbol sala. Viñemos para xogar nos xuvenís e axudar no primeiro equipo. Ao final non xoguei case nada en xuvenís. Estabamos Marcos e eu, con dezaseis anos, xogando con homes. Botas tantas horas que acaba en amor ao club.

«Xa pensara en marchar o ano pasado»

FIL: E con que momentos nos quedamos deses dezaito anos de branquiazul?

NIC: Dos mellores recordos que teño a nivel persoal é o partido no Luis Bodegas contra o Calasancio. E outro en Santa Comba de hai quince anos. A nivel persoal son dos mellores. O do Calasancio xogabamos para subir a Primeira Rexional, primeiro contra segundo. Fixen un bo partido e un gol. En Santa Comba, fora un partido que quedaramos con nove. Non sei se sería a misma temporada. Marcara un gol, creo, e puntuaramos alí con nove. A nivel de equipo quédome co ascenso en Noia, o máximo. E unha final de Copa en Chantada contra o Ribadeo.

FIL: Quédache algunha espiña cravada nesta dulce traxectoria?

NICO: Un certo mal sabor de boca por non ter gañado unha Copa co Taboada. Faltoume iso.

EN CURTO

Un adestrador: Emilio García. Foron moitos anos xuntos e empecei con el.

Un compañeiro: Levo toda a vida xogando con Marcos ‘marroquí’. Sempre xuntos.

Un gol: Quizais o que lle metín ao Calasancio no partido que rematamos ascendendo.

Un afeccionado: Marcos Cantina. Ademais de Xosé Canti e Manolo Rey.

Luca´s Grill
Moreno´s Pizza
Imagen por defecto
Diego Díaz Martínez

Un enfermo do fútbol lucense. Adestrador Nivel-3 UEFA PRO

Artículos: 860

Deja un comentario

Los datos que proporciones mediante este formulario serán tratados por Futbolinlugo como responsable de esta web. La finalidad de la recogida de estos datos se realiza solamente para responder y moderar los comentarios. Estos datos estarán almacenados en los servidores de PROFESIONAL HOSTING, situados en la Unión Europea (política de privacidad de Profesional Hosting). Puedes ejercer tus derechos de acceso, rectificación, limitación y supresión enviando un correo electrónico a diegopolc8@gmail.com.