Redactor - Iván Calaza

Abraham Gacía (PM Friol): «Queremos que as xogadoras asuman o concepto de profesionais»

Foto de portada: Carlos Maira

Aos poucos vai volvendo a actividade futbolística a provincia. Polo de agora só naqueles equipos que teñen certa dependencia estatal. Por incrible que siga parecendo, o PM Friol goza desa presenza na segunda categoría do fútbol feminino español. Esta campaña tan diferente preséntase tamén con cambios na Reigosa. Abraham García González (23-04-1977, Cádiz) é o novo adestrador do cadro friolés. Chega con experiencia no fútbol andaluz e unha curta estadía no canario. O seu último equipo foi a UD Tacuense. Da mesma categoría ca o PM Friol, pero correspondente ao grupo sur. Abraham vén acompañado da readaptadora Luna Castellano. Chegan con ilusión de coñecer un fútbol ignoto para eles. E coa idea de traballar para que o Friol siga tendo o seu oco no fútbol español. Por abrainte que pareza, o Friol quere seguir codeándose coa nobreza. Este domingo comeza un novo capítulo da súa historia.

FUTBOLINLUGO: Chegas por primeira vez ao fútbol galego nunha tempada rara. Cales son as sensacións?

Abraham García: Foi unha pretemporada complicada. Pouco tempo. E as xogadoras levaban sen competir máis de seis meses. O nivel competitivo que non tiveron nótase. Intentamos realizar microciclos de pretemporada nun periodo preparatorio. Imos con algo de retraso, pero supoño que como a maioría dos equipos. As futbolistas colleron ben a idea e estamos preparadas para competir.

FIL: Cambiaron moitas cousas na pretemporada?

AG: Tivemos que acelerar as cargas de traballo dependendo moito tamén de cando ían saíndo os partidos amigables, as probas da covid,… Houbo xogadoras que non soportaron esas cargas. Tivemos que dar máis descansos para rexenerar ao equipo.

«O grupo norte da Reto é unha competición que non coñecía»

Abraham García foi anunciado no mes de xullo como novo adestrador do PM Friol

FIL: Como se deu a opción de vir ao Friol?

AG: Tiña a renovación practicamente feita co Tacuense. De feito, chegara a saír a miña presentación. Pero por varias circunstancias rompeuse o que acordaramos e quedei libre. Geluco contactou comigo. Propúxome asinar esta temporada e chegamos a un acordo. O grupo norte da Reto é unha competición que non coñecía. Pero ilusionoume moito.

FIL: Cales foron os motivos de vir ao norte?

AG: Tiña experiencia de Nacional no sur, vinculado ao Sevilla FC. Despois de traballar sempre alí e a última experiencia en Canarias, quería coñecer esta competición da parte norte. Sabemos que chegamos a estrutura dun club humilde. Creo que é incrible que un equipo cunha infraestrtutura tan pequena estea en Liga Reto. Nunca visitara esta zona. Estabamos a 950km e queriamos coñecer esta parte.

FIL: Grupo máis reducido do habitual. Que che parece o formato de competición?

AG: Algúns din que están prexudicados. Outros que se benefician. Penso que todo ten a súa igualdade. Penso que o que pode haber nalgún subgrupo é que haxa algún equipo moi destacado con respecto aos outros. Ou, pola contra, que todo sexa máis igualado. A clave está en empezar a liga forte. Ir a seguinte fase cos maiores puntos posibles. Sexa para pelexar por evitar o descenso ou outras metas. Tamén debemos sacar a máxima puntuación ao principio porque non sabemos como evolucionará a situación santiaria.

FIL: Cales deben ser os obxectivos do Friol?

AG: O principal é manterse. Pero son ambicioso e busco sempre superarme. Iremos partido a partido. Empezaremos co Racing e logo xa se verá polo que loitamos. De feito, é un rival que firmou moi ben. Xa no curso anterior se vía bastante bo equipo. A súa dianteira está nunha boa xeira metendo goles nos encontros de pretemporada. Son favoritas.

FIL: Estás contento co cadro de xogadoras que tes?

AG: Temos un cadro de futbolistas bastante ben configurado. Contabamos sobre 22 xogadoras e igual nos quedamos con algunha menos. Temos a baixa de Covi que xa arrastraba lesión de atrás. Estamos tamén a espera de Marta que ten pendente unha operación no pé. E despois a baixa da porteira Ana Murga que tiñamos asinada, pero finalmente marchou ao Pozoalbense. Temos xogadoras con moi bo nivel. Pero igual lles falta experiencia na categoría. Algo que si teñen xogadoras como Goretti, LP ou Fanny Varela. Outras veñen de Nacional e temos que traballar para que se consoliden.

FIL: É unha tempada tamén complicada para o filial que de momento non comeza a competir, poderás contar con algunha xogadora?

AG: Está un pouco no aire. Tiven a confirmación de que Laura de la Torre, que era unha xogadora do filial, xa vai estar con nós a todos os efectos. Polo demais comecei coa estrutra que xa estaba montada. Traballo co que me dan.

«Queremos que todas as xogadoras se sintan titulares»

FIL: Como queres que xogue o teu equipo?

AG: Somos un conxunto que vai buscar os tres puntos sempre. Cunha presión alta. Queremos que todas as xogadoras se sintan titulares e importantes. Pódese ver que nos cinco encontros de pretemporada, modificamos sempre o once. Gústame que todas estean encufadas e gáñeno no verde.

FIL: E como se adapta o grupo a túa idea?

AG: Non podo dicir que non lle costara adaptarse a nova metodoloxía. Pero sei pola miña experiencia que as xogadoras son esixentes e sempre piden máis. Están contentas co traballo esixente e porque o equipo loite por todo. Queremos tamén que as xogadoras asuman o concepto de profesionais. En todos os aspectos. Estamos nun deporte no que temos que levar hábitos saudables, profesionais. Iso tamén é o meu traballo. Son un grupo totalmente novo. Foron moitas fichaxes e de xente de fóra. Algunhas sen xogar nunca en Reto. Temos que convencelas e que se fagan conscientes do sacrificio. Teñen que ter outro tipo de alimentación e traballar todos os días. As xogadoras teñen tamén traballos, algunhas estudan e outras só teñen isto.

FIL: Co pouco tempo que levas, cales cres que son as razóns de que o PM Friol estea nunha categoría como a Reto Iberdrola?

AG: É difícil e a min sorpréndeme. Estou vivindo aquí, nesta contorna rural, a unha certa distancia de Lugo,.. é curioso. Pero a min cautívame moito. E que este equipo xa competiu con estruturas como as do Racing, Oviedo ou Atlético de Madrid. Supoño que se traballou ben nos últimos anos. Houbo a oportunidade de meterse en Reto e a campaña pasada ía nunha liña ascendente.

«Intento poñer o meu grao de area para que o futfem siga medrando»

Abraham García adestrará por primeira vez un equipo galego. Foto: Carlos Maira

FIL: Levas uns 6 ou 7 anos xa metido no fútbol feminino. Como valoras a túa experiencia?

AG: No fútbol masculino estiven no Conil, Chiclana, tamén en seleccións,… Cando pasei ao futfem dicíanme se estaba tolo. Non crían que dera ese paso. Pero unha vez coincidiume de ver a un equipo de mulleres, os Frailes, e vin un pouco inxusto onde estaban adestrando e como o estaban facendo. Sen espazo, sen case materiais,.. Esa situación tocoume o corazón. Quixen conseguir polo menos o que conseguira no fútbol masculino. Intento poñer o meu grao de area para que siga medrando. Pasei pola estrutura do Sevilla FC, o Unión, os Frailes,… Estou encantado. Isto é fútbol. En canto aos aspectos tácticos, físicos e técnicos é practicamente todo igual. O factor piscolóxico si que é diferente.

FIL: En que sentido?

AG: Os conceptos cóllenos moitísimo antes. As xogadoras teñen unhas ansias enormes por aprender. Ademais hai moitas que comezaron tarde no fútbol e chegan con moita ilusión e ambición.

Aldán Naval e Jorge Méndez estréanse en Terceira

A primeira xornada da Terceira Galega deixou puntos nos equipos lucenses. O Viveiro gañou na súa reestrea na categoría e o Vilalbés empatou ante o conxunto máis lucense de fóra da provincia. O Arzúa será un dos protagonistas habituais desta nova sección que estreamos, #LucensesNaTerceiraGalega. Repasamos como lles vai, xornada a xornada, aos xogadores lugueses da Terceira División Galega.

O protagonista lucense da xornada foi o xa comentado Javi Rey. O seu dobrete pasa a historia do Viveiro CF. Así como para moitos dos seus compañeiros que viviron coa celeste por primeira vez o fútbol da Terceira. Pero que fixeron os que militan fóra dos marcos da provincia?

Dúas estreas no Manuel Candocia: 

Aldán Naval criouse na canteira do Viveiro CF. Chegou ao RC Celta para xogar en cadetes no 2015. Foto: Javi Ferreiro

Este domingo probablemente sexa un día difícil de esquecer para Jorge Méndez ou Aldán Naval. O colexiado lucense dirixiu por primeira vez un encontro na cuarta división do fútbol español. Estivo asistido por Adrián López Bermúdez e Adrián Fernández Teijido. O encontro entre o Somozas e o Fabril rematou 0-0. Non puido axudar a modificar o marcador nos últimos intres Aldán. O viveirense debutou en Terceira e no fútbol sénior no tramo final de partido. Vestiu co número 11 as costas da camisola do Somozas. Pola súa banda, Diego Villares xogou os 90 minutos co Fabril. O de Samarugo portou o brazal de capitán do filial branquiazul.

Os triunfadores:

Víctor Eimil fichou esta tempada no CD Arenteiro. Pecha unha etapa de formación na estrutura do RC Deportivo. Foto: @CD_Arenteiro

Dous lucenses triunfaron no grupo sur con cadansúa vitoria para os seus respectivos equipos. Víctor Eimil xogou todo o partido co Arenteiro na Lomba. O lateral dereito chegou este curso ao Carballiño procedente do Fabril. Fran Justo apostou polo vilalbés no primeiro once da temporada dun dos candidatos ao ascenso. Polo menos por calidade de xogadores e, semella que tamén, por un importante crecemento económico. Víctor é un dos destacados da xornada en Futbolinourense. Precisamente o Arenteiro venceu ao Arousa. Rafa Saéz tamén ten a un lucense no seu cadro de xogadores. Martín López Ross enfrontouse ao seu anterior conxunto. Despois de dous anos no Espiñedo, recalou en Vilagarcía. Xogou o partido completo tamén cunha das equipas favoritas do grupo.

Quen tamén conseguiu a vitoria foi Alberto Suárez co Choco. O mediocentro xa é un clásico da categoría. É a sexta temporada de Berto no cadro redondelán. O Choco venceu pola mínima ao Rápido de Bouzas.

O partido con máis lucenses:

Pedro Delgado e Álex Vázquez xogaron os 90 minutos no partido que o seu Arzúa xogou ante o Racing Vilalbés. Dáse a coincidencia que os dous formaron parte do cadro chairego en distintas etapas. O caso de Pedro é máis peculiar. O chantadino chegou a finais de xaneiro ao Vilalbés. Pouco puido demostrar sobre o verde coa posterior chegada da pandemia. Pola contra, o outro lucense do equipo foi suplente. Brais Prieto non puido gozar de minutos. A súa estrea na Terceira terá que agardar. Entre os dous lucenses do Arzúa, os oito lugueses titulares no Racing e os tres que entraron de refresco estiveron presentes no céspede do Viso 13 futbolistas da provincia.

O Bergan de Iago López non consegue gañar no derbi:

Xusto comeza a segunda temporada no Silva despois do seu paso polo Racing Vilalbés

Iago López segue sendo un dos piares do Bergantiños en defensa. O monfortino xogou titular todo o partido no duelo da comarca entre o Paiosaco e o Bergan. O conxunto de Carballo tamén está chamado a estar arriba na clasificación. Aínda que vén de realizar unha campaña non moi boa.

Foi a xornada dos empates no grupo norte. Catro en cinco encontros que se xogaron. O Silva tamén igualou na Grela ante o As Pontes. A representación lucense no polígono coruñés correu a cargo de Xusto Pardeiro. O focense completou todo o encontro dende o centro da zaga silvista.

Incidencia da Covid:

A pandemia non foi allea a Terceira Galega. Ademais de todas as normas sanitarias suspendeuse o CD Lugo B – SD Fisterra. A orixe foi un positivo no filial albivermello. Teremos que agardar para ver aos lucenses do Polvorín e ao gardamallas monfortino do Fisterra Ramón.

Álex Ortiz (CD Lugo B): «O salto é grande, pero fai falta confiar nos xogadores do filial»

Dende o 2012 a provincia de Lugo vive un feito case inédito. Conta cun equipo no fútbol profesional. Unha razón que arrastra a unha maior profesionalización da estrutura dun club. Dende que o Polvorín sénior pasou a formar parte do CD Lugo, non parou de medrar en canto a categorías se refire. Da Primeira Rexional a afrontar a súa terceira tempada na Terceira Galega. A inestabilidade no banco do primeiro equipo, non foi a práctica seguida no filial. José Durán consolidou o proxecto na cuarta división estatal. Pero este verán, os trocos tamén afectaron ao preparador lucense. No seu canto, o CD Lugo mirou ao mercado español. Álex Ortiz Cabrera (01-10-1987, Málaga) chega con experiencia no fútbol base e na Terceira Andaluza. Formou parte do MálagaCF e adestrou en 3ª ao Alhaurín de la Torre ou ao San Pedro. A chamada do Lugo pillouno cun proxecto no Viitorul de Rumanía. Este esudoso do fútbol non o dubidou. El, mellor ca ninguén, sabe como buscalo sentido. El entrenador en busca de sentido é o título do seu primeiro libro. Adestrador e escritor. Promete máis. A segunda publicación xa está en marcha. Veremos se algún capítulo lle corresponde ao Lugo B.

FUTBOLINLUGO: Primeira vez no fútbol galego nun momento de pandemia.Cales son as sensacións ante o inicio da temporada?

ÁLEX ORTIZ: En liñas xerais estou contento. Foi unha pretemporada moi atípica. Tivemos amigables suspendidos que nos fixeron improvisar sobre a marcha. A saúde é o máis importante. Se se presenta unha situación na que o equipo rival puidera ter contacto cunha persoa contaxiada, é normal non xogar. Hai que tratar de adaptarse. Tampouco creo que estes incidentes teñan unha gran influencia na preparación. Estou contento por como están sendo os adestramentos e por como foron os partidos.

Fil: Como se presenta a opción de vir a Lugo e por que a aceptas?

AO: O ano pasado estaba en Rumanía como director de canteira e metodoloxía. Puxéronse en contacto comigo. Falei con Diego Sánchez e tivemos unha charla para coñecernos e saber cales eran as miñas inquedanzas. Por ambas partes quedamos contentos. Priorizaban que era unha persoa nova que traballara na formación de futbolistas. Encaixaba. Ademais de Diego, sabía que estaba aquí Jorge de Cózar. Xa o coñecía de Andalucía e sei que é un currante nato. Foron os feitos que me fixeron decidir. E deixar a etapa de Rumanía, aínda que tiña un ano máis de contrato. Alí déronme facilidades.

«A competición e a formación non son antagonistas»

Fil: Sabes xa un pouco a categoría que vos espera?

AO: Polo que puiden ir vendo o nivel é bo. Os partidos son moi intensos. Algo que nos vén ben como filial para a formación dos xogadores. Non podo darche ningunha nota negativa nese sentido. Os equipos que vin saben ao que xogan. Hai moitas situacións de área.

Fil: Usas a palabra formación. Que peso lle dás nun equipo filial?

AO: Nun filial e tamén xa na época de xuvenís, a competición e a formación deben ir da man. Non son antagonistas. O meu obxectivo é formar xogadores para que podan asentarse no primeiro equipo. Estes xogadores deben ser tamén un dos piares no primeiro equipo. Pero esa formación non deixa de lado a competición. A intentar gañar sempre. E a seguir medrando cada semana tanto a nivel individual como colectivo.

Fil: Como ves o formato da competición?

AO: Ten a súa parte boa e mala. Para os afeccionados vai ser moito máis atractivo desde o primeiro momento. Os puntos van ser importantes nunha primeira fase relativamente curta. Hai que sumar o máximo posible. Este sistema vai permitir saber polo que vas loitar. Na competición regular anterior, ao mellor ata o último tramo de liga non sabías exactamente onde te ías colocar. Agora cando remate a primeira fase xa sabes polo que hai que pelexar. O malo é que con esta situación pode haber equipos que por mor da pandemia teñamos que estar dúas semanas illados e perder os adestramentos. A competición si que pode verse marcada por esas situacións.

Fil: Introdúcense tamén novas regras de xogo. Que incidencia cres que pode ter a norma de permitir cinco trocos por encontro?

AO: Vai ser positivo, sobre todo, para os xogadores. Van ter moitas máis oportunidades. Con cinco cambios cambias a metade dun equipo. Logo vai depender moito dos conxuntos. Os cadros de xogadores máis longos van ter máis facilidades. Van ter máis posibilidades de alterar o once. E o dos cambios tamén vai incidir nos futbolistas con cartóns amarelos. Tes máis opcións para cambiar e deixar ao equipo limpo de cartóns.

Fil: Tamén está o asunto da reestruturación da Segunda B. Indirectamente vai afectar a Terceira. Como a valoras?

AO: Creo que profesionalizar unha categoría máis vai axudar a que os clubs non deixen de abonar aos seus xogadores. Vai ser beneficioso para os equipos que teñan moi claro onde queren estar e teñan potencial. A Segunda B Pro vai axudar a que poidamos coñecer de maneira máis próxima aos conxuntos desa categoría. Igual nese sentido a Segunda B estaba máis esquecida. O problema vai estar nos clubs que igual non teñan infraestrutura suficiente para estar nesa categoría, pero que si o consigan por méritos deportivos. Tanto a Federación como as entidades terán que ver como darlle solución a iso. Hai un descoñecemento grande.

«O club ten argumentos suficientes en todas as liñas»

Fil: Chegas a un fútbol descoñecido para ti. Como ves o cadro de xogadores?

AO: Vin todo o que podía ver antes de comezar. Unha vez que xa comecei a velos no campo a sorpresa foi boa. O club ten argumentos suficientes en todas as liñas. Xogadores interesantes para que nun futuro podan ir pasando ao primeiro equipo en función das necesidades que vaia tendo. É un grupo con nivel, con compromiso e excepcional a nivel humano. Captan rápido todas as mensaxes.

Fil: Está o cadro de xogadores pechado?

AO: Practicamente si. Dependemos de si o primeiro equipo sobe algún xogador. Tiraremos dalgún xuvenil para adestrar. Temos a sorte de contar con moitos xogadores que poden xogar en varias posicións. Isto danos un plus.

Fil: Chama a atención que o filial teña a catro porteiros. Como se xestiona esa situación?

AO: En principio a idea é que todos os gardamallas do filial podan ir estando na dinámica do primeiro equipo por se nalgún momento os necesitan. Creo que esa competitividade interna vai ser positiva. O nivel é moi alto.

Fil: Son varias as fichaxes no Lugo B nestes últimos anos. Por quen debe estar integrado o filial?

AO: Ten que haber un equilibrio. Durante a temporada o club ten que facer unha valoración do que realmente debe servir. Que xogadores teñen esa proxección. E no caso puntual de que non o teñas, saír buscalo. A miña sensación é que no Lugo apóstase moito polo futbolista galego e da canteira. Os xuvenís que máis puiden seguir creo que están preparados para integrar o filial e manter o nivel.

Fil: O certo é que de momento non vimos a ese xogador lucense consolidarse no primeiro equipo. Aínda que ti o vexas desde fóra porque acabas de chegar, cal pode ser esa explicación para que os futbolistas non se consoliden na elite?

AO: É complicado. E cada situación particular. Teñen que darse moitas circunstancias. Creo que ás veces é máis fácil que durante a tempada poda subir un xogador, ca que de principio haxa a oportunidade e quede. O salto tamén é grande. Pero fai falta confiar. Ao principio é difícil. Hai que atreverse. Aínda que por desgraza no fútbol estas situacións danse cando hai necesidades. Un aspecto fundamental é que os adestradores aposten.

«Queremos intentar ser protagonistas sempre»

Marcos González continuará capitaneando ao filial do CD Lugo

Fil: Como queres que xogue o Lugo B?

AO: Queremos intentar ser protagonistas sempre. Tanto con balón como sen el. Probablemente os ritmos de partido van ser altos. Pola nosa xuventude é algo que podemos aguantar con garantías. Queremos practicar un fútbol ofensivo. Ter criterio co balón e logo ser tamén un equipo ordenado.

Fil: Gústache a Cheda como escenario principal para xogar de locais?

AO: As instalacións son aptas para competir. A todos os clubs lles viría de luxo ter unhas instalacións propias para non depender das distintas administracións. Sempre é un plus. Pero polo de agora non nos condicionou. Dispoñemos de campos o tempo que o precisamos. Este tipo de situacións son comúns. Pasábame tamén no Málaga, por exemplo.

«Gústame saber que están facendo outros compañeiros»

Álex Ortiz afronta a súa primeira temporada no fútbol galego

Fil: Es un estudoso do fútbol, que representa para ti?

AO: Son un apaixonado do fútbol, do deporte, de analizar o xogo, de tratar co corpo técnico e cos xogadores. Dende que comecei a adestrar con 17 anos tiña moi claro que a miña vida tiña que estar vinculada ao fútbol. Non puido ser como futbolista, xa que non tiña as capacidades axeitadas. Gústame estar facendo cursos, ir a conferencias,… Gústame saber que están facendo outros compañeiros. E quedarme co que poda ser interesante para min.

Fil: Preparas un novo libro. Será unha segunda parte ou algo diferente?

AO: Sobre metodoloxía. Que é o que estiven investigando. Centrado no desenvolvemento, a formación e a proxeción de xogadores. Analizando os diferentes ámbitos dunha canteira do fútbol profesional.

Fil: Aínda que non estean de todo eses estudos completados, tes formación tamén en psicoloxía. Cal é a importancia que lle dás no fútbol?

AO: A mente é clave. No fútbol e na vida. Podemos estar moi ben de pernas, pero se a cabeza non vai como ten que ir imos ter moitas dificultades. O traballo de socialización é importantísimo. Dinme conta facendo o primeiro curso de adestrador.

Fil: Dáselle a importancia que ten?

AO: Pouco a pouco. Ao primeiro para os adestradores e os xogadores ir ao piscólgo era a última estancia. Ter que ir era como asegurar xa que o problema era grave. Pero iso non é así. Creo que o psicólogo ten que intervir, incluso, antes de que se presente o problema. Persoas como Patricia Ramírez ou Antonio Mendo foron abrindo camiño. E adestradores como Luis Enrique foron do s primeiros en botar man dun psicólogo para os xogadores e tamén para o corpo técnico. Para convivir coa presión do día a día.

Fil: Por último, por que obexectivos debe pelexar o Lugo B?

AO: Se che falo do que quero, tiro para arriba. Son moi esixente comigo mesmo. Non descarto nada. O obxectivo é estar o máis arriba posible. Se me das a escoller entre posición e xogadores, prefiro que desta fornada cheguen xogadores ao primeiro equipo. Pero prefería escoller as dúas. Vamos saír en cada encontro para conseguir os tres puntos.

Chusky (Viveiro CF): «Cambiaba calquera cousa da pretempada por recuperar aos lesionados»

O mar estaba en calma en San Cibrao. Paradoxicamente o risco de afogamento do lugar vai en aumento. A Mariña segue pedindo solucións. As máscaras non calan aos traballadores e traballadoras de Alcoa e das empresas auxiliares. Demandan feitos por parte das institucións. Un chaleco salvavidas para que siga respirando toda unha comarca. Jesús Gómez «Chusky» (26-02-1980, O Barco de Valdeorras) tamén anhela unha solución ante unha situación que sofre de xeito directo. Loita polo día e adestramento pola noite. Non todas as semanas se prepara un regreso á Terceira catorce anos despois. Viviuno como xogador e agora tócalle como adestrador. O preparador lidera un grupo de curta idade e cheo de ilusión. A primeira cita será ante o Vista Alegre Estudiantil. Antes de que rode en Cantarrana, na casa do míster facemos unha parada.

FUTBOLINLUGO: Como traballador dunha auxiliar de Alcoa como o estás levando?

CHUSKY: A situación que estamos vivindo é moi dura. Somos moitas familias que vivimos do aluminio galego. Agardamos que se atope unha solución o antes posible.

Fil: En que medida inflúe o contexto social que vive a Mariña para o fútbol?

Ch: Moito. A covid e o que está pasando coa Mariña fan que non sexa tan fácil buscar recursos. Antigamente as empresas axudaban moito pero dende hai un tempo cústalles. Os clubes téñense que mover moito.

Fil: O Viveiro volve catorce tempadas despois á Terceira. Nun momento marcado pola pandemia e despois de xogar xa o primeiro partido oficial da tempada. Como son as sensacións?

Ch: Son boas. Mellor do que esperaba. A pesar do partido do domingo que nos desanimou un pouco. Había moitas esperanzas en pasar a seguinte rolda da Copa do Rei. Pero sabemos que o importante empeza agora. Temos un equipo marcado pola xuventude e cheo de ilusión. Temos moitas ganas de facer algo importante. Co formato que vén esta temporada debemos estar ao 100% en todos os encontros.

Fil: Que importancia lle dabades a eliminatoria previa da Copa?

Ch: Tiñamos moitas ilusións postas. Meterte na previa da Copa e poder enfrontarte despois a equipos de Primeira era unha ilusión para os xogadores e os adestradores. Para o club tamén era importante xogar esa eliminatoria. Pero diante atopámonos a un bo equipo como o Ribadumia que mereceu gañar. Tivemos as nosas opcións e non as soubemos aproveitar.

Fil: Hai incerteza, incluso, co inicio de liga, cres que a Terceira debe comezar?

Ch: Sempre é importante que volva. Se volve é porque se pode xogar e pódese face deporte. É unha incerteza porque está habendo repuntas en moitas cidades e vilas. O tempo dirao. O bo sería ir empezando paulatinamente e ver que pasa.

Fil: Vides de xogar un partido oficial, é posible xogar?

Ch: Levando as pautas e os protocolos que pide a Federación e tendo precaución os equipos, creo que si. Está claro que pode haber risco por moitas cousas. Nós traballamos. Non somos profesionais. Pero a xente cóidase fóra do fútbol e procuramos non estar envoltos en situacións de risco.

«Creo que queren volver a normalidade moi cedo»

Chusky afronta a súa primeira tempada en 3ª como adestrador

Fil: Gústache o novo formato de competición?

Ch: Gustar non me gusta moito. Creo que queren volver a normalidade moi cedo; con moitos descensos. Para equipos coma nós que acabamos de ascender e queremos asentarnos na categoría, vainos ser complicado. É unha competición moi esixente. Con moitos equipos bos e que queren evitar o descenso. O plan é novo para todos e teremos que adaptarnos o máis rápido posible.

Fil: Introdúcense tamén novas regras no xogo como a de facer cinco trocos por partido. Que relevancia cres que vai ter?

Ch: Para os adestradores creo que é mellor e para os futbolistas tamén. É unha maneira de ter enganchados aos xogadores que podan ter menos minutos. Teñen máis opcións de saír ao campo. Os técnicos en calquera momento podemos cambiar por completo a dinámica do partido. É bo para todos. Estase vendo no fútbol profesional. Eu comprobeino o domingo en San Lázaro. Podes ter moitas variables. Cambias a metade dos xogadores.

Ch: Atreverase a facer Chusky os cinco cambios de golpe?

Ch: Temos que facelos en tres ventás. Único no descanso. Moi mal terían que ir as cousas (risas).

Fil: Supoño que o máis negativo da pretemporada son as lesións…

Ch: Cambiaba calquera cousa da pretemporada por telos con nós o antes posible. Tomy vai poder adestrar dentro de pouco. Roi vén arrrastrando unha lesión da tempada anterior. Aínda lle quedan uns meses. A pena máis grande é a de Jacob que seguramente o perdamos durante toda a tempada. Cambiaba calquera cousa por telos os tres a disposición do club porque son tres xogadores importantes.

Fil: Estás satisfeito coas incorporacións?

Ch: Moi contento. Son xogadores novos con moita ambición e moita marxe de mellora. Estamos tratando de que se adpaten a forma de xogo que temos. Estano facendo ben. Pero aínda nos queda camiño.

Fil: A fichaxe de Javi Rey vén pola lesión de Jacob ou xa viña de antes?

Ch: Con Javi Rey xa estiveramos falando en verán para poder incorporalo. Ao lesionarse Jacob intentamos apuralo un pouco máis. Javi tiña outras ofertas e finalmente decantouse pola nosa. Vén de estar parado moito tempo. Fáltalle rodaxe, pero cando a pille vai ser moi importante para o equipo.

Fil: É Viveiro un sitio complicado para fichar?

Ch: Si…

Fil: Sen deixar de ser bonito!

Ch: Si si, Viveiro é moi bonito (risas). Está o condicionante de que as viaxes son bastante longas. Teñen que ser xogadores que queiran perder ese tempo de viaxe. Non temos núcleos de cidades tan preto como Coruña ou, incluso, Vilalba que poder ter máis a man mellores comunicacións. Pero Viveiro sempre foi un sitio típico de fútbol. Sempre se formaron moi bos equipos con xogadores da Mariña e tamén da zona de Ferrol e de Lugo. É o noso núcleo para fichar. É moi difícil que veñan xogadores da Coruña se non é para quedarse aquí.

«Pola Mariña hai moita xente boa que pode xogar na Terceira»

Chusky, preto da Maruxaina e ao fondo as instalacións de Alcoa

Fil: Que importancia lle dás a xente da casa?

Ch: Moita. É a que tira do equipo. Está claro que ter xente de Viveiro e dos arredores é moi importante. E agora mesmo temos moitos xogadores así. Tamén che podo dicir que a xente que vén de Lugo é como da casa. Xente como Xaime, Vicente ou Iván xa están moi asentados en Viveiro. Adaptáronse moi ben ao club e a cidade do Landro. Viveiro atrae moi ben a xente de fóra. Os que viñeron este ano estano vendo. Estanse xuntando moi ben co grupo. Pero é importante pensar na canteira. Non poden chegar todos, aínda que hai que intentar que cheguen a maioría. Creo que por aquí pola Mariña hai moita xente boa que pode xogar en Terceira. E agardemos que en próximas temporadas, se se mantén o equipo, poda haber máis.

Fil: Debe ser agora o Viveiro o club referente da Mariña?

Ch: Debería ser. Está claro que hai unhas temporadas foi o Ribadeo que se fixou na xente da zona para construír o equipo en Terceira. E o Viveiro ten que facer o mesmo. Os xogadores da canteira da Liga Galega teñen que ter ilusión por chegar.

Fil: O ano pasado erades un equipo dominante na maioría dos encontros; o rival a bater. Igual agora na Terceira non é posible, pódelle pasar iso factura ao equipo?

Ch: É algo que xa temos claro. Son dúas competicións totalmente distintas. O ano pasado levabamos o peso en case todos os encontros. Este curso sabemos que vai ser máis complicado. Quixémoslle dar continudiade a base do equipo. E son futbolistas que xa teñen experiencia na categoría. Imos adaptarnos moi ben e imos competir calquera partido como un equipo máis na categoría.

«Había moita ilusión por volver e non se pensaba ben nun proxecto seguro»

Fil: Por que o club tardou tanto tempo en volver á Terceira?

Ch: Creo que había moita obsesión por volver e non se pensaba ben nun proxecto seguro. Ás veces enfrontaste con equipos moi bos que cho poñen difícil. Intentamos formar un bo proxecto con xogadores de fóra como Xaime, Vicente, Iván… e máis con xente da canteira. Saíu ben. Foronnos saíndo as cousas e os xogadores forono crendo.

Fil: Cal é a relevancia da paciencia no fútbol?

Ch: É moi dificil formar un equipo e nun ano dar o salto a unha categoría tan importante como a Terceira. Penso que todos os conxuntos se teñen que basear nun proxecto. E logo cada ano retocar algunhas posicións que estean máis descompensadas. Penso que a todos os proxectos lles hai que dar continuidade e tempo. Os dirixientes teñen que ter algo de paciencia á hora de tomar decisións.

Fil: A nivel persoal, que supón para ti?

Ch: Moita ilusión. Sempre pensas en poder levalo á Terceira División. EVivino como xogador e agora da man de Oke, Bebo e de Manu. Son tres persoas moi importantes dentro do equipo.

O Viveiro non puido festexar o ascenso no campo por mor da pandemia

Fil: Segues pendente do Sanci?

Ch: Sempre. Teño moi bos amigos. É o club no que empecei a xogar dende pequeno e tamén no que me empecei a formar como adestrador. Sempre lle terei moito cariño.

Fil: Cres que está na categoría que debe?

Ch: Debería estar nunha categoría máis por riba que é a Primeira. Se os xogadores o cren e collen a tempada con ilusión, volverán o máis rápido posible.

Fil: Tes o fútbol mariñán controlado, tanto como xogador e como adestrador, gustaríache probar sorte fóra da Mariña?

Ch: Nunca o planifiquei. Teño aquí o meu traballo. Espero que dure moito. A ver como se soluciona coa situación de Alcoa. Iso é o máis importante. O fútbol para min é un hobbie. Nunca se me pasou pola cabeza marchar. Ë algo que lle engado ao traballo por diversión e para pasalo ben.

Simón Lamas (Racing Vilalbés): «Os xogadores da zona teñen que xogar no Racing»

Volven os luns que doen menos. E non porque sexa festivo. Senón porque xa se comeza a semana pensando na finde. E que a finde, se non hai cousa de novo, volve a competición oficial a provincia. Cunha gran nube de incerteza e un sol de ilusión. Aínda que xa sabemos que é tempo de outono. Estación na que ao sol e as nubes non lles queda outra ca convivir. Como vai ter que convivir o fútbol e a pandemia. Comeza a tempada 20/21 na Terceira Galega. Alí segue o Racing Vilalbés. O cadro chairego inicia a súa 12ª temporada consecutiva na categoría. Asentado na división e cunhas bases claras ás que lles dá continuidade un home da casa. Simón Lamas (09-01-1992, Vilalba) quere completar, por fin, unha campaña co seu Racing. Fíxose cargo do equipo hai algo menos de dous anos xa co curso comezado. E a pandemia privoulle de rematalo pasado. Algunha que outra cara nova pola Madalena, moitas probas na pretemporada e un estilo irrenunciable. O primeiro exame será no Viso ante o Arzúa. Antes de que rode o balón, analizámolo con Simón.

FUTBOLINLUGO: Levas dúas temporadas no Vilalbés e as dúas incompletas. A terceira comeza tamén fóra de tempo e con varios cambios neste fútbol en tempos de pandemia. Que sensacións tes?

SIMÓN LAMAS: Estamos tratando de adaptarnos ao fútbol nestas circunstancias. Cun novo formato de competición incluído. Estamos moi contentos co equipo, pero ao mesmo tempo temos dúbidas. É todo novo: competición, forma de adestrar e xeito de competir. Iso si, cremos que o club fixo ben as cousas no mercado. Reforzouse onde se debía de reforzar. O equipo acusou a falta de pegada nestas útlimas tempadas.

Creo que imos mellorar moito coa chegada de Santi Gegunde e de Dani Pedrosa. Son xogadores con moita experiencia na categoría ou en divisións superiores. Aí damos un salto de calidade. A chegda de Bruno Caballero permítenos ocupar o oco deixado por Josito nunha posición importante. E Marino e Aitor véñennos aportar dentro do noso modelo co seu desborde e a súa profundidade. Penso que o equipo moveuse moi ben. Non só no sentido futbolísto; tamén no persoal. Os xogadores que viñeron vanse adaptar moi ben ao grupo. Para nós é fundamental.

Fil: Tanto inflúe o aspecto persoal á hora de fichar?

SL: Para nós é o principal. Despois preguntamos se futbolisticamente nos van aportar. Os capitáns López, Make, Muiña e Vérez son xente da casa que teñen unha forma de adestrar e competir á que se deben adaptar todos os xogadores que veñen. É a forma que temos aquí con este grupo de interpretar o fútbol. A min sérveme moito máis un xogador que vén a sumar. Aínda que ao mellor teña menos experiencia. Sérveme máis ca un de máis idade ou de máis peso por traxectoria que non vén con esa ambición. Unha, polo perfil de equipo que somos. E dúas, polas circunstancias que ten Vilalba.

Temos o caso de Dani Pedrosa. Vén de facer unha temporada non moi boa na UD Ourense cando viña de Segunda B. El sábeo. Ou Santi Gegunde. Vén do Lealtad onde apenas foi titular (lesión polo medio). Pero son xogadores que veñen con esa ambición e esas ganas de reivindicarse. No aspecto persoal adáptanse moi ben ao traballo e, nese sentido, non van fallar.

Fil: Hai mellor equipo ca o ano pasado?

SL: Iso hai que demostralo. Nós estamos moi contentos. Do que tiñamos ao que temos, creo que podemos dar un paso adiante. Sobre todo, a nivel de experiencia. Si que tiñamos a xogadores como Diego Rey. Pola contra, outros como Sito ou Moreda si que poden ser xogadores con menos bagaxe. Iso penso que o melloramos con Santi, Marino ou Pedrosa. A partir de aí, no fútbol hai que demostralo no verde.

«Os adestradores debemos ser valentes e as familias e os xogadores, pacientes»

Simón Lamas debutou como 1º adestrador do Racing na Cheda en novembro de 2018

Fil: Mencionas a Moreda, entendes que dende fóra sorprenda a súa saída?

SL: Si…Teño que dicir que foi moi honesto. Debo agradecerllo. Avisounos antes da pretemporada e tivemos marxe para adaptarnos. No momento no que nós incorporamos a Santi Gegunde; cre que non vai ter tantas oportunidades como pensa que debe de ter. Tamén me sorprende a min porque precisamente non comezou aínda a temporada. É un rapaz que leva aquí oito anos. O curso pasado, xusto antes do parón, estaba xogando con máis frecuencia, facendo goles,…

Pero cando un non está ao 100% convencido de estar nun sitio, sempre é mellor cambiar de aires. Eu e, creo que, a maioría da xente no fútbol temos unha máxima: ninguén está por riba do grupo. E o que non se crea en condicións de sumar, non debe estar. Por outra banda, el quixo saír cedido e seguir ligado ao club. Para nós tamén é perfecto. Porque é un rapaz que consideramos da casa. Ogallá faga unha boa temporada no Viveiro e meta gol sempre, agás en dous partidos.

Fil: Xogadores como Anxo ou David forman parte do primeiro equipo a todos os efectos. A aposta pola canteira é por necesidade ou por convicción?

SL: Polas dúas cousas. Necesidade porque hai que evidenciar que un xogador da casa a nivel económico é mais rendible. Pero o máis importante é a convicición. Son xogadores que transmiten no día a día que queren estar aquí. Nos primeiros anos dan unha calidade de adestramento brutal. E adáptanse moi ben ao modelo de xogo. Acurtamos moito o proceso. No traballo de base xa teñen esa esencia que temos en Vilalba. E tamén cremos que a nivel social o club ten que ter esa referencia de cara ao concello, arredores e a toda a Terra Chá. Os xogadores desta zona teñen que xogar no Racing. Algo que debe ser vital para sostelo club e enganchar a xente. Entendo tamén que a categoría é o suficientemente complicada para que non todos teñan esa posibilidade. Moitas veces isto a nivel social non se entende. E moitas veces a paciencia non se ten.

Fil: Quizais se bota en falta un filial…

SL: Creo que é un paso necesario. Así os xogadores que saísen de xuvenís poderían ter minutos se non os teñen no primeiro equipo. Pero sería complicado porque os rapaces marchan estudar fóra da contorna. Sería difícil manter a calidade de adestramentos nese caso. Temos que facelo salto sen ese paso previo. Vemos xogadores do Xuvenil de División de Honra do Dépor que teñen dificultade para chegar a Preferente, por exemplo. E son dos mellores de Galicia. Hai que ser conscientes da dificultade. Os adestrdores temos moito que ver. Debemos ser valentes en certos momentos e apostar por eles. Pero tamén as familias e os propios xogadores deben ter paciencia e saber que están nunha categoría moi esixente.

Fil: Sería unha opción realizar un convenio con algún club da comarca?

SL: Cada club ten a súa forma de ver o fútbol, a súa idosincrasia… É dificil. O que estamos intentando nos últimos anos é buscar algún tipo de cesión. Creo que cada vez hai máis diferenzas entre a Terceira e as categorías que veñen detrás. O ideal sería que os xogadores puideran adestrar na dinámica dun equipo de Terceira aínda que despois xogaran no outro. Non é facil. Os rapaces de agora pretenden ter todo no momento. Gañarse todo sen esforzo é moi díficil. Temos aí os exemplos de Villares ou de Vérez. Con tranquilidade, esforzo e traballo diario pódese conseguir.

Fil: Falas de que os xogadores da zona deben xogar no Racing, pero hai varios futbolistas que pasaron pola base do Vilalbés que están en Terceira, pero noutros clubs. Como se explica iso?

SL: No seu momento decidiron apartarse polos motivos que sexan. Temos, por exemplo, o caso de Dani Montes que está no Viveiro e de Vérez que está no Vilalbés. O ano que soben ao primeiro equipo Dani Montes (pola lesión de López) xoga moitísimo máis ca Vérez. A tempada do play off ademais. Dani decide marchar antas de finalizar o curso e non sumarse. E Vérez aguantou. Ao ano seguinte a metade de temporada, Vérez comeza a xogar e aséntase no equipo.

E hai máis casos, claro! Creo que moitas veces é a educación deportiva que teñen os xogadores. Ademais da contorna e da tranquilidade. O centrarse máis no traballo diario ca no querer ser xa importantes. A madurez dos xogadores ao saír de xuvenís non é a mesma ca que podan ter con 30 anos. Temos que transmitirlles que o vexan da mesma maneira que o vemos nós.

«Creo que hai xente en postos determinados que deben tomar a responsabilidade»

Fil: A pandemia xera moita incerteza en todo. Cres que a Terceira debe comezar?

SL: Debe comezar sempre é cando se dean as circunstancias. Non son a persoa axeitada para dicilo. Agora mesmo ten que prevalecer a saúde por riba de todo. Si que me gustaría que puidera comezar. Ninguén quere ser responsable. Iso é un problema. Creo que hai xente en postos determinados que deben tomar esa responsailidade porque para iso aceptan ese posto. Pero os clubs estamos a menos dunha semana sen saber como van ser moitas circunstancias. É un problema grande, sobre todo, porque os xogadores teñen outras dedicacións.

Fil: Ante posibles suspensións de partidos, podería o Racing xogar entre semana?

SL: Teriamos problemas. Temos varios xogadores que traballan ata media tarde ou, incluso, ata última hora da tarde. Adestramos as oito e media e algún xogador chega xusto. Hai rapaces que estudan e teñen horarios de tarde. Permítelles vir adestrar pero irían moi xustos para poder competir un día entre semana. Partiriamos en desvantaxe contra outros equipos como o Fabril ou o Polvorín. Son estruturas profesionais que si teñen ese privilexio. Pero se nos temos que adaptar, non sería excusa para non facelo. Esa desvantaxe témola, como a maior parte dos equipos.

«O dos oito descensos é unha auténtica barbaridade»

Fil: Gústache o novo formato de competición?

SL: Temos menos marxe para sacarlle ao equipo o rendemento que queremos. Agora non hai tempo. Para o adestrador é moito peor. Para o afeccionado neutral vai ser moi entretido. Cada partido é importantísimo para a puntuación final. Os equipos precisan empezar sumando. Sobre todo para as dinámicas. Son un aspecto fundamental no fútbol. Poder xogar co estrés dun equipo. Os da zona baixa soen rendir peor ca os da zona alta. O comezo vai ser clave. A puntuación ten continuidade na segunda fase. Pero o dos oito descensos é unha auténtica barbaridade.

Fil: Había outro xeito de facelo?

SL: Máis escalonado. Entendo que é un problema cando permites ascensos e non descensos. Entendo tamén que haberá que recuperar o número habitual, pero de forma escalonada. Paréceme que o traballo dos adestradores e dos xogadores perde valor. Máis nunha categoría que nos últimos anos está sendo moi igualada. Por exemplo, nesta situación o ano pasado equipos como o Bergan estarían en descenso. É un tercio dos equipos da categoría os que van descender. Intentaría escalonalo no tempo.

Fil: Ten o Racing capacidade para evitar caer no grupo que loite pola salvación?

SL: Por xogadores e pola historia do club en Terceira, si. Manter o grupo é fundamental nesta competición tan curta. Non partimos de cero. Creo que temos a capacidade pero témolo que demostrar. Iso é o mellor e o peor que ten o fútbol.

«A nova norma cambia o fútbol»

O Vilalbés comeza a liga no Viso ante o Arzúa. Logo terá dous derbis seguidos na casa. Polvorín e As Pontes.

Fil: Introdúcense novas regras como a posibilidade de realizar cinco trocos por partido. Que relevancia cres que pode ter?

SL: Haberá que vela co tempo para valorala. Pero, de primeiras, chámame moito a atención. Estamos traballando moito sobre esa norma. Penso que a nivel físico non é necesaria nesta categoría na que xogamos de domingo a domingo. Pero abre un abano moi importante. Vai haber varios partidos dentro do partido. Podemos ver un equipo que no inicio parta cunha idea e que, polo resultado, poda meter tres, catro ou cinco xogadores e cambiar o modelo dentro do propio equipo.

Cada conxunto terá plan A, plan B ou plan C e, en función das circunstancias de cada encontro, poderá desenvolver un ou outro. A nivel táctico vai ser moi interesante de cara o afeccionado que busque esa riqueza táctica dentro do xogo. A norma cambia o fútbol. Estamos falando de cambiar metade do equipo.

Fil: Vai influír moito no voso xogo? Como queres que xogue o Racing?

SL: Que xogue para ganar (risas). Somos un equipo que ten unha maneira de interpretar o fútbol de moito ritmo, de moitas transicións e de ser un equipo organizado. Coa norma dos cinco cambios estamos traballando tamén para ser un equipo que poda levar a iniciativa. Que amplíe un pouco o seu modelo para tratar de ser dominante tamén no ataque posicional cando teña que levar a iniciativa do xogo.

A circunstancia máis especial da categoría son os distintos escenarios que pode haber cada fin de semana. Nós temos a sorte de contar seguramente co mellor campo da categoría. En canto a dimensións e a céspede. Iso fai que aquí se poda xogar a un ritmo determinado. Pero o campo do Silva, o do Paiosaco, o do Viveiro que é de herba natural pero cun céspede e cunhas medidas distintas,… fan que cada partido sexa distinto. Temos o Arzúa na primeira xornada que é un campo de herba artificial grande. Cada situación permite que ese equipo se adapte ao seu terreo de xogo. E cada partido a nivel táctico vai ser distinto. Queremos que o equipo se adapte e que poda competir de ti a ti a calquera rival. Todos os xogadores poden ser importantes. Temos que facerlles ver que dentro do equipo teñen un rol e que, en función do escenario e do rival, poden ser importantes.

Fil: A próxima reestruturación da Segunda B tamén lle vai afectar á Terceira, como a ves?

SL: Creo que todo o que sexa profesionalizar o fútbol e mellorar a situación da xente que nos dedicamos a isto nestas categorías é bo. Pero o fútbol rexional ten un sentimento e unhas circunstancias que o fan moi atractivo e non deberan perderse. Por exemplo, está o caso do programa ‘En Xogo’ da TVG. Un espazo súper seguido porque a xente lle gusta seguir o que acontece no fútbol da súa comunidade. Hai rivalidade e hai unha serie de circunstancias que non entenden de negocio. Debemos tentar profesionalizar todas as categorías que sexan porque iso é bo para os deportistas, os corpos técnicos e os clubs, pero sen deixar de que o fútbol rexional perda esa esencia.

Jacob Maseda (Viveiro CF): «Quero estar convencido de que estou para xogar»

Ás veces podémoslle botar a culpa a mala sorte. Outras ao destino. Ou simplemente a que a “a vida é así”. O que non debemos é resignarnos. Sempre temos que buscala esperanza. Desta filosofía sabe algo o noso protagonista. Unha vez máis a sombra das lesións volve as pernas de Jacob Maseda Veiga (29-12-1995, Foz). O centrocampista focense rompeu o menisco e o ligamento cruzado hai uns dez días no partido amigable que o Viveiro xogou co Somozas. Xusto no momento no que recuperaba a ilusión. Xusto na tempada que volvía a Terceira.

Futbolinlugo: Como estás?

Jacob Maseda: Animado xa. Aínda que contaba que fora un pouco menos. Pensei que era o menisco. Ademais foi o que me dixeron cando fun ao hospital. Non a tiña moi inchada e non sentía moita inestabilidade. Si que sentín bastante dor no momento, pero estaba convencido de que era o menisco.

Fil: Como foi a xogada?

JM: Intentei cortar un centro. Tocoume un pouco no xeonllo. Creo que foi no aire. Todo o mundo di que é mais complicado no aire, pero foi aí cando notei algo. Non sei se xa estaba predestinada a romper. Foi un golpe moi pequeno. Unha parvada.

Fil: Por onde pasa o proceso de recuperación máis inmediato?

JM: Agora esperando. Teño que ir a unha consulta. Non sei se vai ser para preparar a cirurxía ou xa se vai tratar do preoperatorio. Teño a mentalidade posta en recuperar. Empecei a ir xa a piscina para chegar ben a operación.

Fil: Xa che deu tempo para pensar nos prazos de recuperación?

JM: Non o pensei moito. Nestes casos adoitan ser seis ou sete meses. Pero quero estar convencido de que estou para xogar. Non quero ter ningunha dúbida. Quero ter seguridade.

«Custoume moito dicirlle a Javi Chinchón que marchaba»

Jacob chegou esta atípica tempada ao Viveiro procedente do Foz

Fil: Como te estabas atopando ata ese momento na pretemporada co Viveiro?

JM: Moi ben. Comenteino con algún amigo que tiña unha sensación moi boa. Fisicamente estaba moi ben. E moi contento porque viña de dous anos complicados loitando por non descender co CD Foz. Estaba moi ilusionado. De feito, a lesión foi un pouco máis dura por iso. Estaba feliz adestrando e xogando.

Fil: Entraches ben no vestiario?

JM: A algúns compañeiros xa os coñecía e aos que non sorprendéronme gratamente. Acolléronme moi ben. Agora con isto da lesión todos se preocuparon. Só teño palabras boas.

Fil: Por que tomaches a decisión de fichar no Viveiro?

JM: Non foi fácil porque a Javi Chinchón é unha persoa a que lle teño moito aprecio. Custoume moito dicirlle que marchaba. Pero volver xogar en Terceira e xa sen ser sub 23 era unha oportunidade. Unha opción para volver atoparme como xogador e mellorar. Ademais Chusky mostrou bastante interese. É xente que coñezo e sei como traballa.

Jacob Maseda regresaba a un equipo da Terceira Galega lodo de formar parte do Ribadeo dúas campañas nesta categoría

Fil: Volvías para un proxecto de Terceira. Unha categoría na que xa estiveras…

JM: Acababa de saír da base do Foz e fichei no Ribadeo. Empecei a xogar e cando estaba nun momento moi bo foi cando fastidiara o outro xeonllo…

Fil: Xa van unhas cantas lesións na túa carreira. Apréndese con elas?

JM: Din que de todas as lesións se aprende. Non o sei moi ben. O único do que me din conta é que hai que ter un pouco de coidado. Non se pode ir a destempo. Hai que medir un pouco máis. Non obstante, polo meu estilo de xogo non adoito retroceder. E iso igual me acaba xogando malas pasadas. É complicado que o dea corrixido.

Fil: Como estabas vendo ao Viveiro de preparado para iniciar a tempada?

JM: Non o digo porque o vaia ver algúen en concreto. Pero vinos moi ben. É xente moi nova, pero moi madura futbolisticamente. Sorprendéronme todos os dous primeiros partidos. Estou convencido de que se vai facer unha boa tempada. Polo grupo, o bo ambiente e o fútbol que se quere e se está xogando.

Fil: Cal cres que debe ser o obxectivo do equipo?

JM: Nunca se falou no vestiario. Nin moito menos. Hai que aspirar sempre ao máximo. A medida que se vaia vendo haberá que mirar obxectivos máis alcanzables. Pero de primeiras todos comezan a competir nas mesmas condicións e hai que aspirar a todo o que veña.

«Quizais faltou algo de seriedade e compromiso á hora de adestrar»

Fil: Dicías que viñas de dous anos complicados no Foz. Que cres que fallou?

JM: Creo que fallaron varias cousas, aínda que non sabería dicirche cales en concreto. Quizais faltou un pouco de seriedade e compromiso á hora de adestrar. O que inventou que “se adestra como se xoga” foi por algo. Creo que é certo. A min gústame adestrar o máximo. Tampouco lle recrimino nada a ninguén. Fíxose o máximo que se puido coas condicións que tiñamos e con xente da casa. Estar aí eses dous anos foron méritos máis que outra cousa. Pero sempre se pode dicir algo e mellorar un pouco todos.

Fil: Como vés a viabiliade do proxecto do CD Foz?

JM: Reforzáronse con xente que lles pode vir moi ben como Álvaro, por exemplo. Creo que Javi é unha persoa que lle gusta motivar a xente e, sobre todo, ten moita ilusión. Iso é a base. É un pouco o que nos faltou os anos anteriores. Fómonos desmotivando. Javi é a persoa ideal.

Fil: Non é momento de pensar niso, pero supoño que a casa sempre queda opción de volver…

JM: Nunca se sabe. Nin o pensei. A casa é a casa. Claro que sempre hai opcións de volver. O futuro o dirá. Imaxínome que si. As portas quedaron abertas. Hai máis posibilidades de xogar no Foz ca noutro equipo.

Fil: De aquí a que te volvamos ver xogando, cal vai ser a túa relación co fútbol?

JM: Vou estar intentado dalo todo por recuperarme. Son bastante constante. Intentar seguir cada día. Ir adestrar canto antes. Estar en contacto co grupo e tomar unhas cervexas despois. Parece unha paravada pero dá vida. E ir a case todos os partidos que poda sen dúbida. Como compañeiro é un xesto que hai que ter e non me custa nada.

LP e Fanny Varela, elixidas no once ideal galego da pasada temporada

O fútbol galego medra e o lucense tamén. Así o acredita a Revista de Fútbol Feminino Galego, referente no seguimento do futfem. Aínda que foi unha tempada inacabada, a publicación galega organizou unha campaña máis a elección das mellores do curso. Elaborou o Once Ideal Galego Absoluto, o Once Ideal Promesa e o Once Ideal dos equipos da Primeira Nacional. O fútbol lucense adquire protagonismo no primeiro deles coa presenza de Lucía Pardo ‘LP’ e de Fanny Varela. Dúas futbolistas de Outeiro, sobranceiras do fútbol galego. E as dúas do PM Friol. De feito, o cadro friolés é o equipo que máis xogadoras aporta nesta formación de destacadas. No Once Ideal atópase tamén a defensa Andrea Mirón. E no banco de suplentes foi seleccionada a futbolista de Cariño, María Corral. Tanto Andrea como María non continúan no equipo que comezará a competición a finde do 18 de outubro. 

Lucía Pardo comezou xogando ao fútbol sala en Outeiro, pasou polo Azkar e comezou ao fútbol campo na Milagrosa. Esta será a súa sétima temporada en Friol

A publicación decana do fútbol feminino español asumiu cambios na organización desta iniciativa. “Renovamos porque cambiou a estrutura do fútbol en Galicia, porque hai máis xogadoras non galegas en equipos galegos e porque cada vez hai máis galegas fóra da Galiza», apunta Carlos Castro, director da Revista. Isto conlevou tamén a realizar o reconto dun novo xeito: «Antigamente os equipos galegos concentrábanse na 2ª Nacional. Era fácil. Estableciamos un sistema de votacións coa posterior colaboración dos adestradores. Pero o curso pasado xa vimos que era un pouco absurdo. Dentro das votacións o Dépor era moi superior. O mellor Once Ideal xa sería o once habitual do Deportivo. Entendiamos que iso non podía ser. Ademais cada vez había máis xogadores de fóra e non permitiamos que as galegas tiveran o seu oco«.

No 4-4-2 que usa a Revista do Fútbol Feminino no Once Ideal, LP e Fanny Varela ocupan as bandas. «Lucía Pardo por banda dereita non tiña competencia. A súas opoñentes podían estar en 2ª. Pero hai datos moi obxectivos que determinan que LP tiña que estar aí. No caso de Fanny Varela pola esquerda si que podía ter a competencia de Patri Carballo do CD Tacón… Pero só foi titular unha vez e non marcou goles. A importancia de Fanny no seu equipo foi moi superior a pesar de estar en distintas competicións», argumenta Carlos Castro. Os números das de Outeiro acredítano. Lucía Pardo foi titular en 21 partidos e marcou 10 goles. Foi a sétima máxima goleadora do grupo norte da Reto Iberdrola. A súa incidencia no equipo e en determinados momentos é indiscutible. Mesmo firmou actuacións estelares con hat-trick incluído. Fanny Varela foi titular en 16 encontros e marcou 3 goles. Xunto coa súa presenza no conxunto friolés valéronlle para aparecer nesta lista.

Segundo Carlos Castro que o PM Friol aporte catro xogadoras a esa convocatoria ideal non é casualidade: “Iso ten unha explicación. Na Revista deste mes facemos un pequeno recordatorio sobre Juan Carlos Padín que foi todo en El Olivo. Participou no tránsito do fútbol profesional. Entendeu que había que incentivar as xogadoras de xeito monetario aínda que fose pouco. Aínda que o vexa mal moita xente, hai xogadoras que teñen un nivel táctico e técnico moi superior a xogoadores de 3ª.  Como non van cobrar 400€  como mínimo? Que xa é unha vergoña que cobren 400. Polas circunstancias xeográficas que ten Friol, se Geluco apostou por ter fut fem, a única opción é investir. O Friol foi tamén un dos primeiros en aplicar esa teoría que fai que aglutine moi boas xogadoras nacidas en Galicia. Ademais, actualmente é o segundo equipo en orde de categorías. E non todas as boas poden xogar no Dépor. Combínase a situación deportiva do equipo e a aposta sempre de estar competindo que fai Geluco. O PM Friol entende o fútbol máis cara a modernidade que cara o pasado».

Fanny Varela participou no I All Star Futbolinlugo xogado en Burela no que marcou un gol

Neste Once Ideal chama a atención a ausencia da considerada mellor futbolista galega de todos os tempos. «Escollimos o criterio de que había que ter un mínimo de 15 partidos xogados. E a partir de aí valorar os datos. No caso de Vero Boquete contando os tempos de como é a temporada aquí, en Estados Unidos cóllea no medio de dous cursos. Só xogou 14 encontros. Por iso non entra na lista. Ademais ocupa o seu posto Pauleta que foi unha das pezas clave do exitoso Benfica. Pauleta é menos ca Vero Boquete? Creo que non. A liga portuguesa non ten o nivel da norteamericana (que está entre as mellores) pero está facendo máis cousas», comenta Carlos.

A pesar desta sonada ausencia, o bloque resultante semella de garantías. “Esta sería unha selección galega moi competitiva. E se a iso lle engadimos a Vero Boquete co prestixio que ten… E temos outra xogadora moi polivalente que non entrou tampouco polo mínimo número de partidos que é Sheila que está en Austria. A selección galega non competiría nunha Eurocopa de 16. Pero non ía facer o papel de Azerbaiyan”, conclúe Carlos Castro.

A Revista do Fútbol Feminino Galego é unha publicación mensual que abarca todo o futfem galego. Un balompé que segue medrando e do que a provincia de Lugo tamén é testemuña. Todos os anos organizan a Gala do Fútbol Feminino Galego. Un evento que vai pola 8ª edición. Serve para premiar as mellores de cada temporada. 

Máis do 50% dos equipos lucenses van pedir o adiamento do inicio das competicións

Os clubs de Lugo levan días debatendo sobre o inicio das competicións. O tema céntrase en cando debera comezar a temporada nestes tempos de pandemia. Varios equipos doutras zonas de Galicia xa lle manifestaron por escrito a Real Federación Galega de Fútbol que se opoñen a que os partidos comecen xa. Agora semella que varios conxuntos da provincia tamén van optar por esa vía.

O punto de encontro é un grupo de whatsapp que nace das inquedanzas de varias entidades. A idea a curto prazo é presentar un escrito tamén ante a RFGF e pedirlle que adíe o inicio do curso 20/21. Prevese que cara a finais desta semana se presente o documento que aínda admite a sinatura de máis equipos. Polo momento estímase que case 40 clubs apoiarán a medida. A iniciativa parte principalmente dende equipos como o CD Cospeito ou o Goiriz. E outros como o Guitiriz tamén conforman a parte activa dunha unión que hai quen quere manter no tempo.

Imaxes do primeiro partido xogado na provincia logo do confinamento entre o Viveiro e o Racing Vilalbes

Creo que nós e todos os equipos queremos xogar, pero non de xeito precipitado nin a calquera prezo. Agora mesmo non temos a información necesaria para poder propoñerlle a un xogador adestrar e, moito menos, xogar”, afirma José Manuel Lorenzo, capitán e unha das alma máter da SD Guitiriz. Non obstante, o futbolista de Santa Leocadia quere unión e pon por diante que isto non consiste en ir contra ninguén: “Estamos ante unha situación excepcional e cometeriamos un grave erro se dividimos o fútbol. No fondo, todos queremos o mesmo. Queremos sumarpara que poidamos voltar adestrar e competir o antes posible. Todo iso será o mellor dos premios a facer as cousas ben, pero non deixando de lado aspectos que poden ter unhas consecuencias irreparables tanto no eido da saúde das persoas como tamen para moitos clubs. Isto non é nada contra a Federación. Creo que todos os equipos lles recoñecemos a dificultade e o difícil papel da situación. Fixeron un traballo grande cos plans competicionais e noutro momento creo que o formato polo que sei gustou pero estamos nunha situación na que os clubs temos esas cuestións en segundo plano”.

Os equipos que, en principio, asinarán o escrito forman parte da Primeira, Segunda e Terceira Rexional. Algúns deles tamén contan con equipos sénior femininos. Un dos últimos equipos en sumarse a iniciativa foi a UD Folgueiro. O seu adestrador Anxo recoñece que “é un tema moi delicado. É unha decisión de club. Preguntáronme a min e aos xogadores”. Esta sería a tempada na que Anxo volvera a súa casa. O curso anterior viviu a experiencia de formar parte do corpo técnico do Arzúa na Terceira División. Ten claro a raíz do problema: “O máis preocupante é o tema laboral. Sei de moitos que lles están dicindo nas empresas que teñan precaución porque se hai un contaxio hai que ir todos para a casa. A situación está moi verde na miña opinión. Agora mesmo o fútbol é algo secundario. Se todo vai ben e se pode xogar en xaneiro ou febreiro, sería xenial. Planificar unha liga curta e en tres ou catro meses acabar a competición. Agora mesmo véxoo inviable. E os xogadores así o acreditaron tamén”.

Tamén hai quen apoia a iniciativa de agruparse, pero que polo de agora cren que non é momento de dar ese paso. Esa é a postura, por exemplo, da directiva da SD Monterroso. Concordan en que a saúde e a seguridade son o primeiro. Entenden e respectan os argumentos do escrito ao igual ca os equipos que queren comezar. Afirman que mentras non vexan o protocolo que propoña a RFGF non se queren posicionar. Recoñecen que lles parece unha gran iniciativa a existencia dun grupo onde poñer a debate os temas dos equipos de Lugo. Desexan que sería importante mantelo para seguir tratando diferentes aspectos.

Isma do Río Sil celebra un gol no partido no que o cadro soberino ascendeu á Segunda. Foto: Mariluz Fagín

«O que falamos no club é o medo aos contaxios porque o luns temos que ir traballar. Non podemos arriscarnos a quedar 15 días na casa. Penso que tampouco é de recibo adestrar e cambiarse nas bancadas, marchar sen duchar estando en Galicia no inverno, o do uso da máscara véxoo inviable e que os clubs paguemos as probas tamén”. Son as palabras de Juan Diéguez, o adestrador do Río Sil que viviría a segunda tempada consecutiva na Segunda despois de realizar unha destacada campaña 19/ 20 (ata onde se puido xogar).

Non obstante, hai opinións diversas. Hai outro gran grupo de clubs que, que se saiba, non asinarán o documento. Un dos grandes proxectos este ano na provincia semella selo Meira. As incorporacións así o acreditan. “Queremos que empece a competición. Ao mellor non é a decisión mais sensata, pero creo que vamos ter que convivir coa covid unha boa tempada”, comenta David González, presidente do conxunto meirego. “Temos proxecto novo, conseguimos equipacións cun novo patrocinador e pode ser un ano interesante para o Meira FC. E tanto corpo técnico como xogadores e directiva estamos de acordo en que volva a competición”, conclúe.

Volva cando volva o fútbol, semella que a asistencia aos campos por parte da afección será distinta a como a concebiamos

Nun principio estes serían os equipos que asinarían o escrito. A lista pode ser sometida a cambios mentres non se faga oficial a firma de todos os conxuntos:

Equipos de 1ª Rexional (8 de 20):

1.Outeiro de Rei
2.Lourenzá
3.Alfoz
4.Riotorto
5.Sporting Pontenova
6.San Roque
7.Taboada
8.UD Folgueiro
9.Pastoricense

Equipos de 2ª Rexional (21 de 34):

1.Cospeito
2.Mondoñedo
3.Oural
4.Ferreira
5.Goiriz
6.San Ciprian
7.Candelaria
8.Brollón
9.Páramo
10.Río Sil
11.Bóveda
12.SD Paradela
13.Muimenta
14.Matela
15.Milagrosa
16.Palas
17.Lucense
18.SD Guitiriz
19.SD Viveiro
20.Santa Comba
21.Abadín

Equipos de 3ª Rexional (9 de 15):

1.Catro Roldas
2.Rioaveso
3.SD Cazás
4.Comercial
5.Celeiro
6.Sober
7.Carballedo
8. Taboada B
9. Relámpago Taboada

Fútbol feminino:

Polo de agora semella que ninguén pon o foco no fútbol feminino. Algún equipos apuntan que do feminino non saben nada por parte da Federación. “Non sabemos nada, pero eu pola miña parte tampouco o vou sacar a xogar” afirma Adrián, presidente do Carballedo. O fútbol lucense contaría este curso con tres equipos na Primeira Galega: Friol B, Antas e CD Lugo. Ademais dos participantes na Segunda Galega.

Das San Lucas ao inicio da Primavera; a 1ª fase da 3ª xa ten almanaque

Este xoves sorteouse o almanaque da primeira fase da nova Terceira Galega. A sede da Real Federación Galega de Fútbol en Compostela foi o lugar onde se desenvolveu o sorteo. A competición comeza a finde das San Lucas cun formato renovado. Os tres representantes lucenses están encadrados no subgrupo 1A. A primeira fase do campionato consta de 22 xornadas. A data prevista de finalización é do 21 de marzo, cadrando co inicio da primavera.

Nun mes chega o primeiro derbi lucense oficial da temporada:

Polvorín – SD Fisterra
Arzúa – Racing Vilalbés
Viveiro – Agrupación Estudiantil

Na primeira xornada vai debutar na casa o Polvorín. Farao ante a SD Fisterra que estrea categoría logo do seu ascenso. Pola súa banda, o Racing Vilalbés visitará o campo do equipo revelación do que se xogou no curso pasado. Xogará no Viso ante o Arzúa. O Viveiro retorna á Terceira debutando en Cantarrana. Enfrontarase ao Agrupación Estudiantil. O equipo aparece con este nome designado da Federación, aínda que chegou a un acordo co Vista Alegre de Santiago e xogará os seus partidos nesta parroquia urbana da capital de Galicia. Un proxecto tamén novo que se porá a proba en terras viveirenses. A segunda volta comezará co ano. Xogarase a fin de semana do dez de xaneiro.

Marcos González continuará capitaneando ao filial do CD Lugo

Na segunda xornada vai chegar xa un prato forte na provincia. Na Magdalena xogarase un dos derbis. O Racing Vilalbés recibe ao Polvorín, unha das súas materias pendentes nas últimas dúas tempadas. Dende que o filial albivermello ascendeu á Terceira División, os dous equipos xogaron tres encontros. O cadro capitalino conta os tres como vitorias. Na segunda volta esta xornada xogarase a fin de semana do 17 de xaneiro.

Na terceira xornada compensamos que o festivo do 1 de novembro cae a domingo. O motivo é que haberá dous derbis. Será a quenda do Polvorín e do Viveiro na capital da provincia. E tamén o haberá na Magdalena. O Racing Vilalbés xogará dous partidos consecutivos na casa. Enfrontarase ao CD As Pontes. Na segunda volta esta xornada xogarase a fin de semana do 24 de xaneiro. Para o derbi entre o Viveiro e o Racing Vilalbés haberá que agardar a primeira finde de decembro. Na segunda volta xogarán o 28 de febreiro.

Non obstante, os desprazamentos próximos repetiranse ao longo desta primeira fase ao dividir o tradicional grupo da Terceira División en dous. Outro dos encontros salientables desenvolverase na fin de semana do 15 de novembro. O Fabril do capitán Diego Villares xogará na Madalena. Para a primeira fin de semana de decembro (xusto pegada á Ponte da Constitución) queda o duelo de filiais da categoría. Fabril e Polvorín xogarán primeiro en Abegondo. A segunda volta queda para a última finde de febreiro.

O Viveiro volve á Terceira Galega despois de catorce temporadas

O plan é que as 11 xornadas da 1ª volta se xoguen xa neste 2020. A última está enmarcada para a fin de semana do 20 de decembro. Só habería unha xornada pola semana. Cadra co 8 de decembro, festivo. O 10 de xaneiro comezará a segunda volta e xogarase todas as findes de semana ata o 21 de marzo. A partir de aí comeza a segunda fase na que resultarán claves os puntos conseguidos no primeiro tramo da temporada.

Última xornada:

Silva – Racing Vilalbés
Polvorín – Arzúa
Viveiro – Fabril

Os tres primeiros clasificados da primeira fase entrarán nunha liga polo ascenso (6 xornadas a dobre volta só contra os rivais do outro sub-grupo) da que sairán dous ascensos directos á nova Segunda División RFEF (cuarta categoría despois da Primeira, Segunda e Primeira RFEF). Do cuarto ao sexto de cada sub-grupo inicial sairán (tamén nunha mini liga de seis xornadas) dúas prazas para a promoción de ascenso (terceira fase). En ambos casos os conxuntos conservarán os puntos da primeira fase. Entre o sétimo e o último clasificado de cada sub-grupo sairán dous grupos máis -de seis equipos cada un- nos que se que pelexará por manter a categoría a dobre volta e enfrontándose tan só aos rivais do outro subgrupo. En cada un destes grupos de 6 descenderán 4 equipos.

Sen dúbida, o primeiro obxectivo dos equipos lucenses será quedar entre os seis primeiros. Destes xeito evitarían xa de primeiras calquera posibilidade de descenso.

Consulta o calendario completo da 1ª fase da Terceira: Calendario_GRUPO_1A

Diario dun mercado. Episodio 194

Nestes días a provincia debate entre os clubs partidarios de non xogar mentres a pandemia non cambie de rumbo; e os que cren que a volta é posible. Polo que non queda moito oco para as fichaxes. Ademais moito dos cadros de futbolistas xa están confeccionados a estas alturas. Á espera do que pasa finalmente coa competición. Non obstante, aínda hai algunha nova que tiñamos pendente de comentar.

Lucía Pardo comezou xogando ao fútbol sala en Outeiro, pasou polo Azkar e comezou ao fútbol campo na Milagrosa. Esta é a súa sexta temporada en Friol, do que, ás veces, exerce de capitá sobre o terreo de xogo

Unha das novas máis agardadas era a renovación dunha das mellores xogadoras da provincia. Lucía Pardo seguirá no PM Friol. Unha noticia xa sabida, aínda que non anunciada polo cadro friolés. Fíxoo este martes acompañado tamén da estrea dunha páxina web. Lucía Pardo cumprirá a sétima temporada no Friol. Seguirá sendo unha das referentes do proxecto que este curso adestra Abraham García.

Na Terceira Galega, semella que o Lugo B aínda non ten o cadro de xogadores pechado. Como adiantou @infutbolgalicia, Iago Novo converterase en novo xogador do filial albivermello. O futbolista chegaría procedente do Fabril.

Na Primeira Galicia, Pablo Castañeda regresa ao Lourenzá. Ademais os xuvenís Hermida, Diego e Barreira formarán parte do conxunto laurentino. Con estas incorporacións, son 22 os futbolistas que, nun principio, estarán as ordes de Robertor Ramallal. Por outra banda, Rubén Candal renova co San Lázaro. O polivalente xogador lucense conseguiu un traslado laboral dende Madrid e non tivo dúbidas en seguir. Ademais o cadro adestrador por Diego Rey tamén incorpora a Gabri e Vity.

Na Segunda Galicia de futfem o Antas tamén anunciou as primeiras renovacións. O conxunto preparado por Melendo anunciou a continuidade de Mel, Maite, Noe, Paula Méndez, Maria e Iria.

A Deputación ten a intención de reanudar a Copa 2020

Foto de portada: twitter @RibadeoFC

Os efectos da Covid impediron que o novo formato da Copa Deputación completara o seu proceso. A idea de intercalar o torneo coas competicións regulares cumpriuse ata febreiro. O confinamento impediu a súa continuidade. Naquel momento xa estaban definidas as semifinais en todas as categorías, agás na Primeira e na Preferente. Faltaba un partido de cuartos de final por xogarse. O Atlético Escairón e a Residencia tiñan previsto facelo o 19 de marzo (día festivo). Os equipos que seguían na torneo eran os seguintes:

Semifinais Copa Preferente e 1ª

Atlético Escairón/Residencia – Ribadeo
Chantada Atlético – Sarriana

Semifinais 2ª e 3ª

SD Viveiro – Guitiriz
Lemos B – San Lázaro

Semifinais FutFem

CD Lugo – Friol B
Carballedo – Antas

Esta semana o vicepresidente da Real Federación Galega de Fútbol en Lugo, Carlos Méndez e o deputado de Deportes da Deputación de Lugo, Efrén Vázquez mantiveron unha xuntanza coa Copa como punto principal. A intención da entidade provincial é reanudar o torneo e xogar as fases finais. Non obstante, todo queda pendente de se o permite a situación sanitaria e de que o autoricen as autoridades competentes.

O Friol A venceu na última final de Copa ao Friol B. Na edición do 2020 só participa o filial

Negrín: «Se se puidese, xogaríase antes de empezar a liga»

«Desexamos que se podan xogar antes de final de ano. No caso contrario non se poderían destinar as recompensas económicas por un tema administrativo de autorización. Non se corresponderían co o ano do presuposto para o que foron deseñadas. Non obstante, os ingresos dos partidos xogados ata o momento estarían garantizados», afirma Carlos Méndez ‘Negrín’ sobre as particularidades da competición. A idea é xogar se se pode: «O que estea da nosa man farase. Pero hai cousas que non dependen de nós. Se se puidese, xogaríase antes de empezar a liga. Que lle servira aos equipos tamén como unha especie de pretemporada e ver o funcionamento. Imaxínate que a liga empeza para novemebro, entón dúas semanas antes xogaríase a Copa», apunta Negrín quen recoñece que a situación epidemiolóxica nestes momentos na provincia de Lugo non é nada  vantaxosa.

Os clubs

Polo de agora os equipos que están aínda vivos na competición non teñen ningunha notificación de que a Copa se xogue. Si teñen moi presente o compromiso xa dende as reunións do mes de abril que a intención era rematala. Os clubs amósanse escépticos; gustaríalles que se xogara pero a situación é probable que non o permita. Ademais dende algunhas entidades quéixanse do pouco interese que se lle está prestando ao fútbol feminino de portas para dentro. Afirman que hai pouca comunicación cos clubs implicados. Pola súa banda, Negrín apunta que, se non hai imprevistos, este mércores comezarán unha serie de reunións dende a Federación cos clubs. Comezarán pola Preferente e así sucesivamente.

O San Lázaro gañou a última edición da Copa Deputación da 2ª e da 3ª. Foto: Roberto Carreira

Copa 2021

A Deputación tamén ten a intención de desenvolver a Copa correspondente a esta tempada. Comprométese a manter as cantidades económicas acordadas na pasada campaña. Pagaba unha cuantía por cada eliminatoria que se gañaba. Ademais dun premio final. Por cada rolda xogada como visitante os equipos de Preferente e Primeira cobraban 450€. Mentres que os de Segunda, Terceira e fútbol feminino ingresaban 385€. Por cada eliminatoria xogada como local os equipos da Preferente e da Primeira cobraban 600€. Pola súa banda, os da Segunda, Terceira e fútfem ingresaban 450€. A maiores había premios econonómicos para os finalistas. Na final da Preferente e 1ª o gañador cobraba 5.000€ e o subcampión 4.000€. Na final da 2ª e da 3ª Rexional o campión ingresaría 4.000€ e o subcampión 3.000€. Os mesmos premios serían para as protagonistas do partido definitivo no fut fem. Serián 4.000€ para o equipo gañador e 3.000€ para o subcampión. O curso anterior co cambio de formato a RFGF tamén aportaba unha recompensa por participar. Negrín asegura que a intención é repetir, pero este aspecto aínda non está confirmado oficialmente.

O fútbol volve á provincia polas San Lucas

O 18 de outubro é un dos días grandes de festa da provincia. Festéxase unha das máis antigas. Ou iso din os escritos. De especial relevancia no norte. O 18 de outubro é o día por excelencia das San Lucas de Mondoñedo. Este ano, que cae en domingo, non sabemos se poderán baixar os cabalos polas rúas da localidade mindoniense. Pero o que, en principio, agardamos é que sexa a data onde o balón volva a rodar pola provincia. A Real Federación Española de Fútbol comunicou este luns as datas de inicio das competicións que dependen directamente da entidade con sede en Las Rozas. Entre elas, hai dúas categorías con equipos da provincia implicados.

O Friol na Reto Iberdrola e o Lugo B, o Racing Vilalbés e o Viveiro na Terceira Galega serían os conxuntos lucenses que botarían a andar na terceira fin de semana de outono. Non obstante, hai máis dúbidas no caso do equipo friolés. A RFEF indica que a Primera Iberdrola comezará o 18 de outubro (agás que por acordo entre clubs poda arrincar non antes do 4 de outubro) e o reste de categorías do fútbol feminino dependentes da Federación Española empezarían «a partir do 18 de outubro». Esa é a medida que lle afecta ao PM Friol na Reto Iberdrola. «Contaba con que ía ser o 18, pero agora poñen ‘a partir de’; non poñen que vaia ser xusto ese día. Aínda así, conto con que comezamos o 18″, afirma Geluco Villar presidente do Friol.

No caso da Terceira División semella que non hai dúbidas. O novo curso comeza dentro dun mes e medio. «Con todos los protocolos que hay que seguir nos viene bien que sea así», salienta Álex Ortiz, o novo adestrador do Lugo B. Aínda así, o que temos a día de hoxe é a data. Falta todo o demais. «Que se vaian reanudando as competicións quere dicir que as cousas poden ir ben. Agora ao saber unha data xa podes ir planificando mellor os adestramentos», comenta Jesús Gómez ‘Chusky’, técnico do Viveiro. Os tres representantes lucenses da terceira inician esta semana os adestramentos. O Lugo B comezou o luns. O Viveiro e o Racing Vilalbés farano este mércores. «Comezaremos con sesións de traballo individuais e en dúas quendas. Un grupo de doce xogadores adestrará as 19h e outro ás 20:30h», apunta Simón Lamas, preparador do Racing Vilalbés.

Geluco Villar: «A partir de cantas contaxiadas para un equipo?»

O PM Friol aínda non comezou a adestrar. Faráo o próximo luns. Un bloque de xogadoras bastante renovado, pero xa pechado. Geluco agarda a que vaian chegando as xogadoras para facelas presentacións. Á marxe de que o 18 sexa a data definitiva, a Geluco Villar ségueo envolvendo a incerteza existente:

Sistema competicional: “Non lles queda máis remedio ca facer subgrupos ou xogar só unha volta. E despois dividir aos equipos para que uns xoguen polo ascenso e outros para evitar o descenso”.

Pandemia: “Falta que saía un protocolo definitivo. Se hai un contaxio para todo o mundo ou continúase? A partir de cantas contaxiadas para o equipo? Quen paga as probas PCR? Os clubs non podemos. Polo menos un 60% dos equipos da categoría non podemos permitilo. Dende a Federación dixeron que dende que comuniquen o protocolo teñen que pasar mínimo 30 días para comezar a xogar”.

Adestramentos: “Empezou practicamente todo o mundo. Eu non quixen empezar. Adestrar sen contacto non serve para o fútbol. Con tanto tempo paradas necesitamos como mínimo seis ou sete semanas para prepararnos. Pero tampouco precisamos dous meses e medio como van levar moitos equipos. Algún xa arrincaron na primeira semana de agosto”.

No que respecta a Terceira Galega xa se coñecen algúns detalles de como se estruturará na vindeira campaña. Haberá dous grupos de 12 equipos cada un. No norte estarán os tres equipos lucenses. Ademais a RFGF anunciou que haberá 3 ascensos e 8 descensos. Palpamos cos adestradores as sensacións que deixan estas últimas noticias.

Álex Ortiz: «La plantilla no está cerrada»

8 descensos: «Está claro que será una competición atípica. No sabemos lo que nos espera. En el sentido de los positivos que puedan alterar el calendario. Vamos a ir día a día. No miramos más allá del seguiente paso que para nosostros será entrenar en grupo. Y así sucesivamente».

Pretemporada: «Comenzamos los entrenamientos de manera individual. Cumpliendo con los protocolos exigidos por la Federación y el Concello. Por lo menos permite tener la sensación de volver a pisar el césped después de tanto tiempo parados. Será una pretemporada también atípica de siete semanas. Esperemos poder jugar amistosos que nos ayudarían a nosostros y al resto de equipos».

Cadro de xogadores: «Tenemos a muchos chicos entrenando con el primer equipo. Eso me permitió verlos ya entrenar. Ahora nosostros también tenemos a bastantes juveniles que estamos viendo su evolución. La pantilla no está cerrada todavía. Pero queda en manos de la dirección deportiva».

Simón Lamas: «O máis importante é que os xogadores podan seguir dedicándose ao seu»

O Racing Vilalbés volve ao traballo este mércores

8 descensos: «Tamén nos intrigra a organización da competición. Cantos partidos, como vai ser a segunda fase,…Paréceme unha cifra bastante alta que descendan 8 equipos. É un tercio dos clubs. Non é normal, pero témonos que adaptar. Polo menos temos unha data para a que prepararnos».

Pretemporada: «O venres a Xunta anunciou que se podían disputar amigables en Segunda B e Terceira e que os adestramentos ían ser con contacto. Aínda así, nos imos comezar adestrando de xeito individual. Ver a que nivel físico se atopan os xogaodores e dende que nivel podemos comezar a traballar. A idea é ir de menos a máis. Ir introducindo despois grupos reducidos, medianos e a segunda ou a terceira semana xa traballar co grupo completo. Hai que minimizar os riscos. Temos xogaodres que estudaan, outros que traballan,…; o máis importante é que eles podan seguir dedicándose ao seu».

Cadro de xogadores: «Nunca se sabe. A priori está pechado. Con David e Anxo que suben ao primeiro equipo e coa chegada de Marino que xa coñece a casa. Estamos moi contentos ademais sabendo que podemos contar con varios xuvenís. Sobre todo Rares que en calquera momento pode subir e competir de ti a ti con calquera do primeiro equipo».

Público nos campos: «Nos esperamos que sexa con público porque cremos que é viable garantir as medidas de seguridade. O fútbol campo ao aire libre pode ser viable para o público. O club está disposto a traballar para isto poida suceder»

Chusky: «Fáltanos unha última incorporación»

O Viveiro volve á Terceira Galega catorce anos despois

8 descensos: «Son moitos para os equipos que somos. Hai que adaptarse ao que veña. Pelexar por quedar libre desas posicións. Hai que prepararse ben porque vai ser unha temporada moi difícil».

Pretemporada: «Será rara xa co inverno en riba de nós. Os amigables dependen de como vaian as cousas. En principio poderiamos xogar contra equipos da Segunda B ou da Terceira»

Cadro de xogadores: «Fáltanos unha última incorporación que chegará estes días. Non sei se a finais desta semana ou para a que vén. E dariamos xa o cadro de xogadores por pechado».

Nestes tempos de pandemia temos que poñer por diante un «se non hai cousa de novo» ou un «se dios quere» porque a incerteza vai seguir moi presente. Non obstante, seguindo todas as medidas de seguridade xa podemos ir facéndolle unha marca ao almanaque. Sen medo, pero con precaución e respecto.

Adil Maollul: Un adeus en formato ata pronto

As despedidas en tempos de pandemia son, se cabe, aínda máis dolorosas. Sobre todo, porque non se dan do xeito no que se teñen que dar. Adil Malloul (Tetúan, 1/08/1995) deixa o Mondoñedo FC por motivos persoais. Un Abadín 0-1 Mondoñedo queda, polo momento, como o seu último partido xogado coa camisola do club mindoniense. Adil chegou en plena infancia a Mondoñedo coa súa familia. Comezou xogando ao fútbol sala e despois marchou xogar para Vilanova. No Lourenzá completou toda a etapa do fútbol base e mesmo chegara a ir convocado co primeiro equipo que militaba na Primeira Rexional. Pero xa en idade sénior volveu portar a camisola do Mondoñedo. Esta foi a súa sexta temporada.

Adil marchou en agosto cando a incerteza por mor da pandemia segue estando moi presente. “Quédome con sensacións moi boas. Máis ben é unha familia. O pobo en xeral. Equipo e afección van agarraos da man. Iso non o hai en calquera lado”, afirma. Non obstante, si que lle gustaría que a despedida fose doutra maneira. Sobre todo, que puidera ser no campo. Ademais lamenta que este curso o equipo non chegara a dar ese plus esperado. “Este ano tiñamos que estar máis arriba. Era o noso ano. Tiñamos un equipo moi completo. Pero a situación foi a que foi. Adestrador novo, xente nova e iso leva o seu tempo de adaptación. Empezamos mal e acabamos moi ben. O equipo estaba na boa xeira cando se pararon as competicións. O ambiente era que ía todo ben e iso nótase”. A nivel individual recoñece que tampouco foi a súa mellor campaña: “Fun como o equipo. Non empecei ben. Logo fun mellorando e xogando mellor”.

Goles poucos, pero bos

O gol que máis recorda foi o que lle deu ao Mondoñedo a vitoria nun derbi ante o Lourenzá. Curiosamente o seu amigo Manu Pardo era o gardamallas do equipo laurentino. Foto: Laura Teijeira

O futbolista ocupa posicións de ataque. A súa favorita é a de dianteiro, aínda que lle coste facer gol. “Esta temporada penso que levo 6 ou 7. Pero non os apunto porque nunca paso de cinco (risas)”, comenta. Nembargantes, non dubida en destacar o gol máis importante que marcou nestes anos de traxectoria. “O día que lle ganamos ao Lourenzá. Íamos na parte alta da clasificación. E tiñamos que ganar contra eles para manter a posición. E marquei o gol da vitoria. Ese día fixen o pobo feliz. Levabamos moito tempo sen ganar un derbi”. Adil leva con naturalidade o de formar parte dos dous equipos. Tanto do ‘Atleti’ Lourenzá como do Mondoñedo. É algo frecuente porque as categorías base nas que xogaban no ED Lourenzá non as había no Mondoñedo FC. Recoñece que os derbis son encontros distintos.“É un partido bastante especial para todos. Todo dios quere baixar o campo. E ganar queremos ganar sempre”, conclúe.

E a pesar de que os goles foron poucos sempre xurdían anécdotas. “Cada vez que xogaba contra o Folgueiro, marcaba goles. Ao mellor levaba tempo sen marcar e chegaba o Folgueiro e empaquetáballe dous ou tres. Sempre lles marcaba. Ademais case sempre cando iamos perdendo. Unha vez os do Folgueiro xa me dixeron de broma vamos fichar a este chaval que solo marca goles.

O futuro do Mondoñedo e o seu

Adil tentará seguir xogando e ter un oco no Gares navarro. Foto: Josune Bargueiras

Ante a pregunta de se o Mondoñedo está na categoría que lle corresponde, Adil amósase cauto pero esperanzado. “Non sabería que dicirche. A do Mondoñedo creo que é a súa. Aínda que cos anos pode estar máis arriba. Ten bos chavales novos. Pero o do fútbol cada vez é un tema máis delicado. Os futbolistas teñen un ego moi grande. Empezando por min. Todos queremos xogar e como non xoguemos xa non volvemos. Eu de momento non tiven queixa porque xoguei sempre. E cos anos vas madurando. Ao final isto é para pasar o tempo. Non vivo do fútbol nin teño pensado vivir”, apunta.

“Así de palabra houbo algunha cousa, pero nada máis. Son dos da casa”, afirma rotundamente Adil ante a posibilidade de marchar do equipo nalgún momento durante todo este periodo. Agora a marcha veu obrigada. E o futbolista non quere deixar de xogar ao fútbol. Se a pandemia o permite, terá novo equipo por terras navarras, preto do seu novo lugar de residencia. “Vou intentar xogar ao fútbol que é o que máis me gusta facer. En Navarra de momento tampouco non se fala nada de retomar as competicións. Está todo parado. Aquí xogaría en Primeira Rexional; no CD Gares . É un equipo de Puente de la Reina, a uns dez minutos de Pamplona. Tamén está aquí meu irmao”, comenta. As ganas son de seguir xogando, pero Adil recoñece que ás veces se lle pasou pola cabeza deixalo. “Levo xogando ao fútbol desde os 4 anos se me descuido. Hai temporadas que me dá a venada de deixalo pero iso é imposible. É como o amor (risas)”.

Queda un desexo pendente

Adil ten claro o seu destino futbolístico cando poda volver a Mondoñedo

Adil marcha por obriga. Dicindo adeus, pero en formato ata pronto. Porque a súa realidade ten a Mondoñedo como referencia. “Para min é do mellor sitio que hai na Mariña e en toda Galicia. Paréceme dos mais bonitos que hai. Nun futuro teño pensado volver para alí. E se volvo xogo no Mondoñedo que é o meu equipo; o equipo do meu pobo”, afirma rotundamente. Adil tamén marcha cun desexo incumprido: “Sempre quixen subir o Mondoñedo á Primeira, pero non se deu o caso. Cada un quere o mellor para o seu pobo. Aínda que as veces son moitas máis cousas; non só o equipo en si. Habería máis gastos e demais”.

“O meu é darme unha pelota e correr. Non valgo nin para ser adestrador, nin ser directivo nin nada. Cada un sabe o lugar que ocupa. Hai que ser realista cun mesmo”. Aquel pícaro que comezou xogando ao fútbol na rúa, aínda ten moito en común co adulto que se plantou no campo da Fonte de Cospeito con aluminio. O Mondoñedo non conseguiría o ascenso, pero a ver quen lles gana en anécdotas. Con Adil están aseguradas. Algunhas no límite da legalidade. “Teño o meu carácter. Gústame ganar sempre e non sempre se pode ganar. E moitas veces págalo co aadestrador ou cos compañeiros. Pero niso fun de máis a menos”.

As anécdotas para ben e as de para mal fan de Adil unha persoa especial. Un futbolista que deixa pegada no Viñas da Veiga aínda que non pase de cinco goles por temporada. “Aí quedan amigos e aí teño a miña segunda familia. Que lle vaia moi ben o Mondoñedo. Espero que me cheguen noticias boas. Se dios quere aínda os hei de ir ver. Á casa sempre hai que volver”.

ADIL EN CURTO…

Adil estivo seis temporadas seguidas no cadro sénior do Mondoñedo FC. Foto: Endie doa Rúa

-Un campo de fútbol da provincia: Viñas da Veiga

-Un xogador ou compañeiro que destacarías: Noceda

-Un adestrador: Israel creo que foi o mellor que me soubo levar. Moitas veces un adestrador ten que facer case máis de psicólogo. E el fíxoo moi ben.

Santi Gegunde (Racing Vilalbés): «Quero recuperarme e volver ao meu mellor nivel»

Foi dos poucos lucenses que volveu xogar ao fútbol despois do confinamento. Santi Gegunde puxo fin a súa primeira etapa fóra da terra cun ascenso que nin no campo se produciu. O CD Lealtad xogou o play off asturiano á Segunda B como primeiro clasificado. Non obstante, perdeu o seu partido nas semifinais. Posteriormente, non puido xogar a respesca dos campións por mor de casos de coronavirus nun dos seus rivais. Días despois a RFEF comunicáballe o seu ascenso ao ampliarse o número de equipos na categoría de bronce do fútbol español. Xusto nese día anunciouse unha das fichaxes do verán. Santi volve á provincia para recuperar o seu nivel. Foi a terceira fichaxe do Racing Vilalbés. Despois da chegada de Aitor e Dani Pedrosa e previa a incorporación de Bruno Caballero.

FUTBOLINLUGO: Foi un ano complicado por varios motivos, pero vés de ter minutos no play off asturiano de ascenso á Segunda B. Como te atopas fisicamente?

SANTI GEGUNDE: Despois do confinamento atopeime moito mellor da lesión do nocello. Saíu todo ben nos adestramentos. As sensacións foron moito mellores. Puiden estar para o play off e aínda que entrei de suplente, coido que estaba para xogar máis minutos.

Fil: Cales son as razóns de fichar polo Vilalbés?

SG: Foi un ano complicado. Estiven moito tempo lesionado. E logo cando volvín non estaba preparado para facelo. Non puiden chegar nin ao 50% do meu nivel. Pola contra, o confinamento veume moi ben. O nocello respondeu xenial a volta. Os compañeiros dicíanme nas sesións de traballo que parecía outro. Agora veño o Vilalbés para estar cómodo. Sei que me vou atopar cun vestiario incrible. Quero coller confianza.

Fil: Influíron na fichaxe Javi Pita ou Make?

SG: (risas) Son dous dos meus mellores amigos. Sempre que se poda xogar con amigos mellor que mellor!

«Non me atopei cómodo no vestiario»

Santi Gegunde viviu unha tempada complicada en Les Caleyes por mor dunha lesión no nocello. Foto: CD Lealtad

Fil: Non houbo opción de seguir no CD Lealtad?

SG: Nunca chegamos a falar dunha posible continuidade. Antes do confinamento, xa o tiña decidido. Non me atopei cómodo no vestiario; nunca terminei de encaixar. Pero co club non tiven ningún problema. É unha entidade exemplar que fai as cousas moi ben. Pero decidín volver para a casa para recuperar o meu fútbol.

Fil: Había moitas ofertas?

SG: Houbo algunha, pero prioricei estar en Lugo coa familia por mor da pandemia. Ao mellor marchas para outra cidade, a competición non comeza e tes que seguir pagando unha vivenda. Non temos claro se imos xogar. Así que preferín vivir na casa. Por outra parte, a miña parella vive en Oviedo e poucos equipos hai máis próximos en Galicia de Asturias ca o Vilalbés.

Fil: Esta tempada foi a túa primeira experiencia fóra do fútbol galego. Animaríaste a repetir de novo?

SG: Pode ser que si. Se me atopo ben, non o descarto. Pero agora era complicado. Quero recuperarme e volver ao meu mellor nivel. De feito, ao estar a miña parella en Asturias non descarto un futuro regreso.

«Estou moi contento polas persoas que levan o club; merecen estar en Segunda B»

Fil: Como viviches todo o que conlevou xogar o play off de ascenso no mes de xullo no medio desta pandemia?

SG: As primeiras semanas foron complicadas despois de máis de dous meses metido nun piso. A raíz de superar a primeira semana, foi todo rodado. Realizamos bos adestramentos, cumprimos cos protocolos sanitarios como o de saír xa cambiados da casa, ter o mínimo contacto entre nós,.. Despois no aspecto deportivo si que para nós foi unha desvantaxe. Quedamos líderes do grupo e os nosos rivais, aos que lles sacamos puntos, tiveran as mesmas opcións nos 90 minutos do partido.

Fil: E como se levou dende dentro o ascenso sen xogar?

SG: Foi unha situación na que ninguén sabía nada. Cando perdemos co Caudal foi unha semana complicada. Non sabiamos cantos primeiros ían quedar fóra polo que non sabiamos se iamos ter rivais ou non. Adestramos sen saber se iamos xogar. Unha vez que soubemos que tiñamos que xogar esa repesca en La Rozas, xa estivemos máis animados. Todo volveu cambiar no día do partido. Chegamos a Madrid e antes de ir para o campo dinnos que houbo positivos por coronavirus no Marino. Naquel momento non sabiamos que facer. O club decidiu tirar para Asturias de novo e díxonos que podiamos marchar para as nosas casas. Non había trazas de volver xogar. Finalmente ascendeuse. Estou moi contento polas persoas que levan o club. Son uns fenómenos, merecen estar en Segunda B.

Fil: Dicías en decembro que estabas moi contento por como respectaran a túa lesión e polas facilidades que che deran. Con que imaxe te marchas?

SG: Dende o primeiro día o presidente xa me dixo que non me apurase. Cando volvín sempre me axudou. Estiven moi respaldado. Sabían que era un xogador distinto ao que estaban vendo alí. O presidente díxome que era unha mágoa que non poideran ver o fútbol que levaba dentro. Xusto cadrou unha lesión no ano máis difícil ao marchar de Galicia. Pero hai que aceptalo como veu.

Fil: Semella que tes idilio co play off; levas tres consecutivos…

SG: É certo. Os últimos tres anos tiven a sorte de disputalo aínda que sempre me pasou algo. Dúas lesións en cadansúa temporada co Compos no momento clave. E este ano co Lealtad xa co tema da covid. Fastidiou non poder ascender no campo.

Fil: Este ano o Compos si que o conseguiu…

SG: No Compos tiña un vestiario incrible. Alégrome moito. Para min en Galicia é o mello club a nivel de Segunda B ou Terceira. Merecen estar na categoría de bronce como mínimo.

Fil: Parece que triunfou unha idea e a confianza en Santiago…

SG: A liña entre o fracaso e o éxito é moi pequena. Cando quedamos campións na eliminatoria co Salmantino enviamos un balón ao pau e, ao pouco, márcannos o gol que nos priva de subir. Se marcamos ese gol e ascendemos ninguén se había acordar de máis nada. O tempo deulle a razón a Casti co proxecto de Yago. Estou vendo que agora en Segunda B queren continuar co proxecto e confían en xente sen experiencia na categoría, pero con nivel. E respaldados polo modelo de xogo de Yago.

«Se teño que escoller entre as persoas e o fútbol, volvería facelo»

Santi Gegunde chega ao Vilalbés logo de pasar polo Lealtad, a SD Compostela, As Pontes, Narón, Outeiro, CD Lugo, Comercial e a Milagrosa. Foto: Racing Vilalbés

Fil: Arrepínteste de marchar o curso anterior?

SG: Sabía que a nivel deportivo ía perder. En Santiago estaba moi cómodo. Pero tomei unha decisión persoal. A miña parella comezaba unha nova etapa en Asturias e quería estar con ela. Se teño que escoller entre as persoas e o fútbol, volvería facelo.

Fil: Con que expectativas chegas ao Vilalbés?

SG: É un club moi asentado. O meu primeiro obxectivo é encaixar no vestiario e sentirme cómodo no día a día. É o máis importante agora mesmo. Desfrutar nos adestramentos. Estar todos os días contento. Logo seguro que temos un bo equipo para aspirar a facer cousas. Non creo que en presuposto esteamos preto dos de arriba, pero a nivel deportivo ímolo tentar.

Fil: Fernando Cuadrado, Dani Pedrosa, Santi Gegunde,… tres xogadores con pasado na base do CD Lugo agora no Vilalbés…

SG: Haberá que intentar complementarnos entre os 3. Teño moi boa relación con Cuadrado e nunca coincidiramos xuntos. E de Dani teño moi boas referencias. Coma no meu caso, vén dunha temporada difícil. Podemos xogar en posicións distintas. De feito, prefiro xogar cun nove referencia. Pero hai máis xogadores no equipo cos que tamén nos imos complementar moi ben.

«Se empeza o fútbol afeccionado debería ser con público»

Fil: Como vés a opción de volver xogar ante a situación de pandemia que vivimos?

SG: Primeiro que saía un protocolo e que nolo expliquen. A día de hoxe véxoo moi complicado. Pero se o resto dos sectores están volvendo, eu creo que o fútbol ten que intentar volver. Se hai positivos haberá que tomar medidas. Pero o primeiro é sacar un protocolo para comezar a adestrar. Logo que os equipos sexan meticulosos. No Lealtad cumpriamos todo ao 100%. É complicado porque é unha situación nova na que ninguén che pode dar unha fórmula. O que teño claro é que se se empeza debería ser con público. Hai campos que co 20 ou co 30% do aforo cumprirían coas medidas sanitarias.

Dani Rebolo: «Se non podo compaxinalo, prefiro non enganar a ninguén»

cabreiros_xermade

Ascender de categoría no primeiro ano como adestrador non está o alcance de calquera. Daniel Loures Pico ‘Rebolo’ (As Pontes, 23/08/1988) conseguiuno na súa estrea no banco do CD Xermade. Subiu á Primeira Rexional cos xogadores que eran compañeiros de vestiario no curso anterior. Un descenso por arrastres levou ao cadro xermadino de novo a Segunda. Alí militou as últimas dúas campañas tamén baixo os mandos de Rebolo. Pero o técnico pontés deixa o equipo para pechar a súa primeira etapa como preparador sénior. Paco Castro será o novo director do banco no Municipal. Co motivo da súa saída nestes tempos de pandemia conversamos con Dani Rebolo sobre o que foi a súa primeira gran experiencia dirixindo.

Futbolinlugo: Cales son os motivos para non continuar no CD Xermade?

Dani Rebolo: Principalmente polo tema do traballo. Despois do confinamento, pensei que cando volvese todo, ía ser imposible. O ano pasado xa me custou compaxianr. Empecei a mirar que era moi difícil saír antes das oito da tarde e chegar con tempo para o adestramento. Nestes momentos é incompatible.

Fil: Era algo previsto ou impulsado por esta situación que vivimos?

DR: Xa o tiña en mente. Os dous últimos meses antes do parón foi onde máis me custou compaxinar. Incluso chegara tarde a un adestramento. Non me gusta facer o meu traballo se non é ao 100%. Se non podo facelo, prefiro non empezar e non enganar a ninguén. Poden contar comigo para o que precisen pero sen ese compromiso.

«Non lle soubemos coller este ano o xeito a categoría»

O Xermade 19/20 rematou sexto na clasificación de marzo. Foto: Guía Fútbol en Lugo 2019

Fil: Que valoración fas desta tempada que rematou inesperadamente en marzo?

DR: Atípica, pero desde o comezo. Foi o ano máis frouxo. Tanto a nivel grupal como tamén meu que son o máximo responsable. Deberiamos estar moito máis arriba do que estabamos. Perdemos partidos contra rivais da zona baixa que en anos anteriores era máis difícil que perderamos. Era algo que nos estaba condicionando. No resto de encontros competimos, agás o partido coa Pontenova na casa que se nos foi no marcador. Tiñan tres xogadores na zona de ataque diferenciais. Non lle soubemos coller este ano o xeito a categoría. O punto débil foi non saber competir en campos donde non podiamos desenvolver o noso fútbol.

Fil: Moi diferente a tempada do ascenso…

DR: O ascenso vén promovido porque cos de abaixo non perdemos. A clave para subir de categoría foi esa. Son puntos que, se queres ascender, non se poden deixar escapar.

Fil: Como viches o nivel da categoría?

DR: Creo que había moi bos equipos. Pontenova, Sanci, Alfoz,… Si que cando vas a campos en pleno inverno, como por exemplo o caso de Abadín, están impracticables. Pero non podemos esixir cousas tan difíciles de conseguir. A categoría en si está ben planificada, é atractiva e hai competividade. Aínda que cando vin a premporada pensei que sería das tempadas máis frouxas. Logo demostrouse que non. Non se abriu fenda e houbo moita igualdade. Podías perder en calquera lado.

«A calidade humana do grupo foi o que máis cómodo me fixo sentir»

Fil: Catro temporadas. Un ascenso á Primeira, un descenso, postos altos na Segunda,… con que te quedas do teu paso polo Xermade como adestrador?

DR: O fácil sería que me quedara co ascenso. A calidade humana do grupo foi o que máis comodo me fixo sentir. E do que máis orgulloso estou. Sobre todo porque era un rapaz novo que só tiña experiencia no fútbol base. Dende o primeiro día creron na miña idea. O primeiro ano foi moi bo, pero se teño que salientar algo quédome co ano de Primeira. Xogar partidos contra equipos como o Lemos ou o Chantada co xogo que fixemos foi un orgullo. Custounos porque viñamos condicionados. Fixéranse poucas fichaxes. Non lle collimos o ton ao primeiro. Logo empezamos a medrar e a crelo. Engancharamos unha xeira boa. Pero caímos polos arrastres. Quédome coa metade do ano de Primeira Rexional. Todos aprendimos moito. Foi o momento máis válido como adestrador. Xogar de diferentes maneiras, ver moito fútbol contra equipos que son moi superiores a ti…; todo iso faiche mellorar.

Fil: Como se levou o de pasar a adestrar aos que eran os teus compañeiros?

DR: Eu teño unha forma de ser clara. Fóra do campo teño todo amigos. Pero dentro do terreo de xogo non son un compañeiro nin un amigo. Tes que ser un pouco a autoridade. É certo que as primeiras veces que tes que botar un berro atópaste raro. Pero vivímolo con total normalidade. Eles tamén souberon diferencialo. Aí foi a clave do éxito. Que non se confundiran porque eu poidera ter unha predilección por algún xogador por ter máis afinidade. Cando sentaba a alguén, sentábao. Axudáronme moito. Despois xa iamos tomar as cañas e de risas.

Fil: Pregúntannos se vas botar de menos insistirlles na importancia do terceiro home nos adestramentos?

DR: (risas) Saben que é algo que me gustaba moito. Estaba no meu manual de saír xogando. Era unha das nosas armas. Non tiñamos recursos para xogar en longo, polo que tiñamos que facer un fútbol combinativo máis rápido. O terceiro home era algo que non dominaban e ao prinicipio acabaron agotados. Logo xa iba rodado. Pero algún chegou a soñar co terceiro home.

Fil: Como xogador pasaches por equipos como o As Pontes, o Viveiro, o Galicia Mugardos, o Imperátor ou o Xermade. Xogador ou preparador, con que te quedas?

DR: De xogador estiven moi cómodo. Con 18 non tes a forma de pensar que teño agora. Se tivera algo máis de cabeza aproveitaría un pouco máis. Estaba estudando na Coruña e ir adestrar catro días á semana facíaseme moito. Logo na perna esquerda empezáronme a saír varices. Non daba o rendemento que tiña que dar. Como adestrador sufro moito desde fóra. Son moito de andar berrando. Cómeme por dentro non poder facer a xogada ou dar ese pase. Pero quédome coa fase de técnico. Gústame moito tentar mellorar cousas, introducir outras novas ou darlle voltas ao equipo.

«Para estar en 1ª o Xermade tería que dar un cambio bastante grande»

Gonza (1º pola esq.) e Esteban (3º pola esq.) son dos poucos xogadores do CD Xermade que son nativos do Concello

Fil: Cal cres que debe ser a categoría do Xermade?

DR: Sinceramente a Primeira é dura e hai moitísima igualdade. Compáraste co Santaballés, que acaba de ascender a Preferente moi merecidamente, é as diferenzas son enormes en todo. Xogadores, instalacións,… para estar en 1ª o Xermade tería que dar un cambio bastante grande. É un equipo de Segunda para estar nos postos altos. E se un ano se dá a opción e ascendes, hai que fichar. Hai que poñer a carne no asador.

«Estase perdendo a educación futboleira»

cabreiros_xermade

Dani Rebolo estivo catro temporadas como adestrador do CD Xermade despois de ser xogador no cadro xermadino

Fil: Que futuro lle auguras ao fútbol afeccionado?

DR: Véxoo complicado. Cando eu tiña 18 ou 19 anos vía máis atracción polo fútbol. Agora vexo que non é a prioridade no sentido de adestrar e coidarse. Estase perdendo a educación futboleira.

Fil: E en concellos tan pequenos é máis complicado…

DR: En Xermade hai catro equipos. Son catro zonas moi próximas. As xeracións de 18, 19 e 20 anos están estudando fóra. Sería máis factible se non houbera tantos equipos ou organizándoo doutra maneira. A xente non ten compromiso porque non ve diñeiro. Aí estamos confundidos. Primeiro tes que demostrar que podes estar aí cun compromiso e cunha base de técnica e táctica. Non hai esa cultura. Acórdome cando xogaba eu nas Pontes en Preferente. Pasaba xente ao meu lado que xogara en Segunda ou en Segunda B e tiñas que aprender. Eu dicía “se quero estar o nivel destes xogadores, teño que sacrificarme o dobre ca eles”.

Fil: Igual con todo este tempo que levamos sen fútbol, alguén botouno ben en falta…

DR: Tivemos moitísimo tempo para pensar. E moita xente deuse conta da necesidade do fútbol e de estar desfrutando cun balón nun campo. Se queres conseguir un obxectivo, hai que facer un esforzo.

Fil: Como ves o posible regreso da competición no fútbol afeccionado?

DR: Vai ser complicado porque no momento no que poda aparecer un positivo o mellor tes que chegar a parar a liga. Non vexo difícil o tema do público, por exemplo. Hai sitio de sobra para estar repartidos e que non haxa problemas de seguridade. Se se poñen as condicións de limpeza e desinfección. Pero despois é complicado para un equipo facer controis e saber que vas sen contaxios. Haberá que ver que parte pon da súa man a Federación e as administracións.

Fil: Agardemos que sexa xa sen pandemia, pero por onde pasa o futuro como técnico de Rebolo?

DR: Quero seguir formándome. No momento no que poda compatibilizar horarios, vou estar encantado de volver. Pero agora toca parón polo menos unha temporada. Verei moito fútbol e desfrutarei como afeccionado dende a bancada (se se pode).

Diario dun mercado. Episodio 186

Os equipos lucenses da Terceira xa coñecen a proposta da Real Federación Galega de Fútbol sobre a división da categoría. A idea sería crear dous subgrupos seguindo criterios xeográficos. Se finalmente se leva a cabo, o Racing Vilalbés, o Polvorín e o Viveiro competirían xuntos. Á espera de como se aplicará definitivamente este criterio, os conxuntos seguen coa súa planificación. O Polvorín é do que menos detalles se coñecen de cara a tempada que vén. A expensas de que se comuniquen chegadas, segundo a conta de twitter @infutbolgalicia, o mediapunta canario Rayco Rodríguez non continuará na estrutura do CD Lugo. O equipo lucense da Segunda División comezará este xoves a pretemporada. Para as sesións de adestramento do equipo preparado por Juanfran están chamados varios xogadores do filial. Os gardamallas Ángel Fraga e Julen Fernández, Antón Quindimil, Matías Vesprini, Dani Vidal, Manu Núñez, Álex Rey, Óscar Castellano ‘Chiqui’ ou Morais. Algúns deles xa contan con minutos de experiencia no primeiro equipo.

O lucense Pedro López tamén está citado para iniciar a pretemporada co CD Lugo logo da súa cesión no Unionistas

Fóra das nosas fronteiras, continúa o periplo de Iñaki Fernández pola terceira cántabra. Ficha nun histórico. O lateral de Sarria é novo xogador da Gimnástica de Torrelavega. Aos seus 21 anos xa militou no Tropezón, no Santillana, no Rinconeda Polanco e na última temporada no CD Barquereño. Co equipo de San Vicente de la Barquera chegou a xogar a 1ª eliminatoria da Copa do Rei. No seu momento contara a Futbolinlugo as súas sensacións e experiencia. 

Na Preferente, o Ribadeo segue construíndo o seu proxecto ao mesmo tempo que se asenta a nova directiva. Segundo La Voz de Galicia, Carrera, Hugo, Coki, Isma, Cube, David, Santi, Poratti, Dego Hermida e Criss renovan no cadro celeste. Xa na Primeira Rexional, Adrián Antas renova no Monterroso. Dende o club destacan a súa veteranía, a visión de xogo e o liderado dun xogador que retornou o ano pasado ao equipo do seu pobo procedente do Club Lemos.

Baixamos de categoría, pero non cambiamos de comarca. O Palas anuncia a renovación dos defensas Asi e Viña. O conxunto da Ulloa comunicou polo momento a renovación de oito dos seus futbolistas que na vindeira campaña seguirán as ordes de Karanka. No papel de publicar as fichaxes está o Celeiro. O cadro da 3ª Rexional xa suma tres incoporacións. Alexis ficha procedente do Alfoz e despois de formarse no CD Foz. Bruno Ramil ‘Brunito’ vivirá a súa primeira campaña no fútbol sénior; xa que procede do xuvenil do Viveiro. Estas dúas fichaxes súmanse a xa anunciada chegada de Mora.

Pola súa banda, a Comercial contará cun novo tándem no banco. Andrés Rodríguez chega ao equipo masculino e formará parella de técnicos con Roberto. No tocante aos xogadores o equipo seguirá contando cos porteiros Pablo Mesa e Joel Rois; Lucas de las Heras, Marcos Sancosmed, Antón, Juanillo, Edgar Vázquez, Manu, Javi Díaz, Martín, Toñín, Carlos Pacín, Álex, Bruno Iravedra, Peri, Javi Castro e Brandan.

Lourido (Meira CF): «Era o momento de vir para o Meira»

Dende o século pasado no mesmo equipo. Cada semana subindo o Marco de Álvare dirección A Veiga. Correndo a banda e liderando un vestiario. Xosé Xesús Lourido Fernández ‘Lourido’ (Meira, 08-05-1978) puxo fin neste verán a unha etapa de 21 temporadas no CF Riotorto. Un ascenso frustrado, dúas Copas que se escaparon no último partido, un descenso, as lesións,…; pero un feixe de vivencias compartidas. Non obstante, a decisión non é froito da incerteza da nova normalidade. É un proceso meditado. Con 42 anos o Lourido aínda lle quedaba un soño futbolístico. Aquel pícaro que xa pisaba a Lomba no 79 segue coa mesma ilusión. Mentres agardamos con velo coa camisola celeste do equipo do seu pobo, conversamos con el.

Futbolinlugo: Cal é a razón principal de fichar no Meira FC?

Lourido: Un dos motivos máis importantes era estar no equipo do meu pobo. Era unha cousa que tiña planificada xa dende hai tempo. O motivo é ese. Quedarase nunha ou dúas temporadas. Todo máis. Dependendo do bo ambiente que creemos.

Fil: Houbo opcións noutros anos de fichar polo Meira?

L: Houbo outros anos. Pero por motivos laborais e deportivos decidín seguir quedando en Riotorto. E aínda que este ano foi así un final diferente da temporada, era o momento de vir para o Meira.

Fil: Tivo Labrada algo de culpa na túa fichaxe?

L: Labrada sempre ten algo de culpa nestas cousas. É moi insistente á hora de fichar. Xa o coñecía, sei como traballa, sei que vou levar algún berro (risas); é unha relación de amor – odio. Pero empre con respecto.

Fil: Que é o que máis che gusta de Labrada como adestrador?

L: É un bo compañeiro. Fai que o grupo estea unido. Ademais no tema deportivo adoita ser xusto. Pon ao xogador que o merece.

«Non merezo nada máis ca o respecto dos compañeiros»

Lourido estivo 21 temporadas formando parte do Riotorto

Fil: Dicías que a túa incorporación polo Meira chega no momento xusto. Pensas que dende fóra pode verse como tardía?

L: Ao mellor para a xente dende fóra poda que si que chegue tarde. En Riotorto estiven practicamente toda a vida. Gustaríame despedir esta temapda no campo. Non puido ser así. Quédame un sabor agridoce. Aínda que polo menos o último partido foi bonito con vitoria ante o Pol.

Fil: Con que te quedas de todo a túa traxectoria no Riotorto?

L: Nos anos que estiven alí porteime e din todo o que puiden por eles. Non merezo nada máis ca o respecto dos compañeiros que é co que me quedo. É un lugar difícil para xuntar xente. A pesar de que non hai canteira, sempre se formou un grupo competitivo. Ata o ano que descendemos tamén o había. Destaco sobre todo o bo ambiente.

Fil: Nun equipo que cambiou tanto de xogadores, tiveches tamén ese papel de líder e despois de capitán…

L: Sempre fun de intentar unir e facer equipo. Á marxe xa de que nos últimos anos fose o capitán, sempre me gustou un grupo de xente unida. Relamente iso é o importante. O fútbol pasa a un segundo plano.

Fil: Quedouche algunha espiña cravada?

L: As dúas finais perdidas da Copa. Unha en Alfoz contra o Outeiro e outra en Guitiriz contra o Parga. Que foi cando me lesionei. Do resto quizais tamén do ascenso frustrado a Preferente. Eu probaría un ano. Pero podo chegar a entender que non se quixera arriscar. No seu momento era difícil de dar o paso.

«Cos futbolistas que hai pódese estar na zona alta»

Lourido chega a un Meira no que renovan a maioría dos futbolistas e chegan Alberte Lage, Neira, Peke, Iván Pérez, Kevin Pierre e Miguel

Fil: Como vés o futuro inmediato das competicións no noso fútbol?

L: Agora mesmo non o vexo moi factible a curto prazo. A xente pensa en setembro ou outubro. Imaxínome que chegaremos a xogar en xaneiro se hai moita sorte. Pero isto xa non depende dos xogadores. É un asunto da administración e da Federación. Nós temos que ser responsables e intentar facer as cousas o mellor posible.

Fil: Os equipos seguen planificando as súas estruturas para cando todo isto poda volver en si. Un dos que semella que presenta proxecto serio na Segunda Rexional é o Meira. Cal é a túa percepción?

L: O proxecto do Meira encántame. Vexo un cadro de xogadores moi competitivo. Pero eu xa xoguei en Segunda e agora hai opción de que se reduza polo que vai estar moi difícil o tema de pensar en ascensos só polo nome. Vai haber que loitar moito. Pero cos futbolistas que hai pódese estar na zona alta . Eu espero aportar o que poda. Experiencia e traballo non van faltar.

Lourido xa pisou a Lomba o 14 de xuño do 1979 para facelo saque de honra nun Meira – Pol. Acompañado por Lolo, Pepe de Quiroga e o árbitro Raúl. Foto: recorte de El Progreso

Fil: O que si, pase o que pase, Lourido seguirá de curto algún tempo máis…

L: Tamén dependerá do que se estenda isto no tempo. Pero fisicamente atópome ben. Quero desputar unha tempada ou dúas máis no equipo do meu pobo. Cando comecei a xogar o fútbol non había equipo aquí e marchei para Vilalba. Dende o Racing Vilalbés saín para o Riotorto e uninme moito alí. Era agora ou non poder facelo.

Álex Varela (SD Chantada): «Isto acaba de empezar; tres anos non son nada»

Os seus temas xa resoan pola Ribeira Sacra. As súas primeiras decisións dende un banco manteñen vivo un proxecto. Para Álex Varela (10-11-1998, A Barrela – Carballedo) o fútbol e a música son dúas das súas paixóns. Polo de agora comeza a coller experiencia nos dous ámbitos dende a casa. Colgou as botas moi cedo para formarse e centrarse en adestrar. O seu equipo de sempre deulle a oportunidade. Agora é o adestrador da SD Chantada fem e a vindeira temporada, cando a haxa, tamén axudará na SD Chantada B. Cos amigos de toda a vida apareceu o Tiam GZ. Un grupo caracterizado polo seu hip-hop combativo e moito máis que medra aos poucos. Fai unha semana sacaban a canción ‘Sandungueirada’. Un ritmo fresco e tropical para levar este fastidiado verán. Como de momento non podemos ver fútbol, quédanos escoitala música. E mentres agardamos por un tema sobre o balompé, o que facemos é conversar con Álex.

Futbolinlugo: Como valoras este ano atípico?

Álex Varela: Comezamos a temporada bastante mal. Máis tarde empezamos a mellorar en función tamén dos resultados. De feito, o parón colleunos nunha xeira bastante boa. Tivemos partidos na primeira volta que perdemos e despois na segunda gañamos. Como coa Comercial, por exemplo. Creo que podiamos chegar ao noso pico co final da campaña.

Fil: Por onde pasan as liñas a mellorar?

AV: Mellorar sempre se pode mellorar en moitos aspectos. Houbo unha porcentaxe bastante baixa de asistencia aos adestramentos. Refírome a que era relativamente baixa para o que podería ser. Ese é un dos puntos fundamentais. Se a xente falta adestrar, non vas render igual. Hai que tentar elevar esa porcentaxe de asistencia.

«Unha tira da outra. Pouco a pouco vai haber máis»

A SD Chantada fem viviu este curso o seu segundo ano de vida. Foto: Guía Fútbol en Lugo 2019

Fil: Que obxectivo terá o Chantada cando volva á competición?

AV: Debémonos marcar o mesmo. Seguir formando. E adhesionando rapazas ao fútbol. Isto acaba de empezar. Tres anos non son nada. A nosa meta debe de ser a de non perder a función pedagóxica. Obviamente hai que competir, pero sempre con carácter formativo.

Fil: Aínda queda moito traballo que facer nese sentido?

AV: Penso que cada vez menos. Unha tira da outra. Vanse xuntando máis. E van facendo unha piña. Pouco a poco vai haber máis. Nestes últimos días xa se confirmou que rapazas que formaban parte das Escolas Deportivas vanse incorporar ao equipo. É un bo salto para metelas na dinámica.

Fil: Será un hándicap a idade ao non ter unha equipo base?

AV: As máis novas sempre aprenden das máis maiores. Xa que non hai recursos para ter categorías inferiores, o salto vai ter que ser así; a cañón. É un salto grande porque van pasar de fútbol sala a fútbol campo. E van estar con mulleres máis maiores ca elas. Evidentemente teñen que curtirse porque as diferenzas son grandes a nivel motriz, fisiolóxico, futbolístico e vital.

Fil: Os resultados pesan?

AV: Non me considero unha persoa resultadista. O máis importante é o factor pedagóxico e adhesión ao deporte que é o que estamos promovendo. Se se seguen traballando igual de ben como durante estes anos, todo vai medrar. O club está facendo como se debe facer na miña opinión. Contando coa xente da casa, do pobo e que queira xogar. As cousas traballándose dan o seu froito; pasa como nunha horta.

Fil: Apostades por unha liña continuista no equipo, pero sen saber exactamente cando se vai poder xogar. Cales son as sensacións?

AV: Estámonos metendo nun terreo do que non sabemos. Non depende dunhas persoas, nin dunha Federación; depende dun virus que non se ve. Entendo que non se queiran correr riscos. Non somos de Primeira División para que nos anden facendo as probas todos os días. O que si que temos é todo disposto para o que pase. Tes que ter a situación máis amoldada posible.

Fil: Semella que o fútbol feminino comeza a espertar na provincia. É un crecemento demasiado rápido ou está no punto axeitado?

AV: Na comarca de Chantada hai dous equipos que penso que van ir medrando. Pouco a pouco vés que ten máis adeptas. Eu creo que hai xogadoras. A vista está que, tanto o Carballedo coma nós, temos cadros bastante amplios. Penso que cantos máis equipos, mellor vai ser.

«É unha pequena labor social para que todo mellore»

Álex afrontará a segunda tempada dirixindo a SD Chantada Fem. Ademais axudará na SD Chantada B. Foto: Guía Fútbol en Lugo 2019

Fil: Que significa para ti adestrar a SD Chantada fem?

AV: Ten varias vertentes. Unha que me vai na formación. Estudei Ciencias da Actividade Física e do Deporte. A preparación física lévoa eu porque tampouco existe esa figura no equipo. Podo realizar algo do que me gusta e para o cal estudei. Ademais é unha maneira de mellorar, ter experiencia e seguir vencellado o fútbol. Tamén creo que é unha pequena labor social para que todo mellore.

Fil: Ten relación o que se estuda co que se ve a pé de campo no día a día?

AV: Algo de correspondencia ten. Pero ti tes uns contidos que son de base, despois cada un ten que adaptarse dependendo das circunstancias. É un dos principios clave de calquera adestramento. A realidade tense que adaptar á persoa que ti adestres. Hai que ter unha teoría xeral e especificala no que a ti che interese.

«Está ben facer as cousas na casa»

Fil: Saíu o tema do verán do Tiam GZ. Pétao Sandungueirada?

AV: Tivo moi boa acollida. Foi sorprendente. Sempre fas as tuas cábalas, pero desta volta rompeume os esquemas. Estou moi contento. Haberá máis.

Fil: Que foi antes, o fútbol ou a música?

AV: Antes foi o fútbol. Levo catro anos adestrando ou estando nos corpos técnicos e antes xa como xogador. A música veu despois. Pero compaxínanse as dúas perfectamente. O deporte en xeral gústame moito. E non podería pasar a vida sen escoitar música.

Fil: Que supón para ti realizar as túas paixóns na túa contorna?

AV: Está ben facer as cousas na casa. Téñolle moito aprecio a SD Chantada. A calquera equipo deste club. E coa música o que máis me enche e facela cos meus amigos de toda a vida. O tema afectivo en ambos casos ten moita importancia.

Diario dun mercado. Episodio 160

O mes de xuño está a piques de rematar case que coa mesma incerteza coa que comezou. Sobre todo, no tocante ao posible retorno das competicións provinciais de cara o curso que vén. Non obstante, as novas do mercado seguen sendo protagonistas. Unha lucense continuará xogando ao fútbol por todo o noroeste de España. A guitiricense María Calvo “Peke” renova polo Dépor B da Primeira Nacional. A xogadora xa chegou a debutar na Primeira Iberdrola. Actualmente está recuperándose dunha lesión.

O 1 de decembro María Calvo debutou na máxima categoría do fútbol feminino español. Peque entrou por Peke

Nun dos equipos onde se preve que tarden algo máis as noticias vai ser no Ribadeo. Este venres rematou o prazo de presentación de candidaturas a presidencia do club sen ningunha proposta. Na Asemblea Extraordinaria deste domingo terase que convocar unha nova data para as eleccións. Na Primeira Rexional o Guntín reforza a súa portería. Chega Dani Pérez procedente da Residencia. Ademais no cadro do Ladairo continúan os xemelgos Ivi e Óscar López. Cumprirán a súa terceira temporada no conxunto laranxa ao igual ca Diego Fernández. O defensa tamén renova polo equipo do seu pobo.

Ivi López continúa nun Guntín que xogará na Primeira por 2ª tempada seguida

Pola súa banda, continúa a chegada de máis futbolistas á SD Pol adestrada por Alberto López. O dianteiro Dani Roca é outra das incorporacións para o ataque. Xogou a última tempada no Riotorto e anteriormente foi un dos futbolistas clave no equipo da súa vila, o Friol.  O Chantada continúa anunciando renovacións nos seus equipos. Joserra e Tapitas seguirán formando parte da estrutura chantadina. Ademais no cadro feminino xa é pública a continuidade da defensa Andrea.

Na Segunda Rexional queda libre un banco. Brais Vázquez non segue como adestrador do Páramo. O ténico monterrosino chegara o pasado verán ao cadro das Rapadas. Pola súa banda, Antonio Gesto deixa o Abadín para incorporarse ao equipo de veteráns da SD Pol. Un dos homes de club da provincia pecha un ciclo de 18 tempadas no conxunto do seu concello. Na Terceira Rexional o Carballedo tamén continúa renovando ao seu cadro de xogadores. Brais Couso tamén estará as ordes de Rodrigo Amarante.

Covi Regueiro (PM Friol): «Non cremos nas xogadoras ascensor»

A resolución das competicións xa é un tema pasado. A maioría dos clubs xa miran con ilusión a idea de volver comezar e esquecerse desta primavera 2020. Non obstante, a incerteza aínda manda no ambiente. E no futuro haberá que asumir as consecuencias precisamente da resolución das ligas. A diferenza, por exemplo, da Terceira Rexional onde se tiveron en conta os ascensos dos equipos clasificados en play off, na Primeira División Galega Feminina esa opción foi descartada. Ascendeu só o primeiro clasificado. A outra praza de ascenso quedou anulada. Esta decisión influíu a un equipo da provincia. O Friol B rematou no 4º posto. Nun posto de play off que dende o propio club tiñan claro que non debían xogar. Conversamos cunha adestradora referente na provincia. Hai quen pronuncia o nome deste maldito virus igual ca se lle coñece a ela. Pero Covi Regueiro ten nome e apelidos e as ideas moi claras sobre o que debe ser un filial.

FUTBOLINLUGO: A postura do Friol foi clara, como cres que deberían acabar as competicións?

COVI REGUEIRO: Evidentemente, queres competir. Pero dada a situación excepcional, o máis xusto era finalizar a tempada. A campaña estaba perdida porque non se puido rematar. Descender é inxusto e ascender tamén. O que estamos facendo é saturar as ligas e os grupos nas próximas tempadas. Pensamos que iso é prexudicial. Pensamos no bo para o fútbol, non na nosa posición egoísta. A Federación preguntounos se queriamos xogar a promoción. Dixemos que non porque non nos parecía xusto.

FIL: Que valoración fas da segunda tempada de vida do equipo e primeira na 1ª Galega?

CR: Positiva. A metodoloxia de traballo non é pensando en que o filial quede cuarto ou en ningunha posición. Buscamos que as xogadores melloren, formalas para que teñan proxección no primeiro equipo e intentar que avancen o máis rápido posible. No mes de marzo cortouse a proxección. Estivemos adestrando virtualmente como moitos equipos para tentar tamén manter a cabeza ocupada. Cando se volva a competir estamos falando que será despois de levar cinco ou seis meses paradas. Iso na proxección das xogadoras novas nótase moito.

«O adestramento máis específico que hai é a competición»

Covi afronta a experiencia dende hai dous anos de dirixir o filial. En anteriores tempadas xa foi adestradora do 1º equipo cando estivo lesionada

FIL: Cres que realmente pode afectar moito á súa evolución? En que sentido?

CR: Estar cinco ou seis meses sen xogar aínda que ti corras, fagas exercicios,.. pasa factura. O adestramento máis específico que hai é a competición e as xogadoras non están competindo. Estase vendo estes días no regreso da liga de Primeira e Segunda que moitos deles parecen encontros de pretemporada. É normal. É moito tempo sen xogar en equipo. Vai haber un periodo de adaptación longo.

FIL: En que punto estaban as xogadoras do filial para subir ao primeiro equipo?

CR: Moitas xogadoras con proxección ascendente. Unha xogadora de 16 ou 19 anos o que ten que facer é xogar. Non consideramos subir unha futbolista ao primeiro equipo para ser o número 18. Ten que subir para ser protagonista. Unha xogadora que leva seis meses parada ao mellor necesita recuperar rodaxe. E repito que queremos que cheguen ao Friol para ser protagonistas na Reto Iberdrola; non para ser un número.

FIL: Non obstante nalgún momento da temporada si que o primeiro equipo tivo que botar man delas para cubir convocatoria. Houbo participación en Reto Iberdrola coa estrea de Nerea, María ou Andrea…

CR: Penso que as que debutaron fixérono por merecemento. Polo nivel de cadro de xogadoras do primeiro equipo merecerían xogar máis. Pero hai que ter en conta que somos dous equipos.Se tiras do filial, non tes con quen saír no B. En dous sitios á vez non poden estar. Hai situacións nas que podes ter necesidade. Pero nós non cremos nas xogadoras ascensor. Hainas noutros equipos que acumulan oito ou nove sesións de adestramento e ao final chega a fin de semana e non xogan nin no primeiro e finalmente quince minutos co filial. Adestras moito, pero non xogas. E por moito que adestres, a competición dáche máis. Seguramente merecesen subir máis futbolistas. Pero no filial temos 17 xogadoras. Se perdes a 3 ou a 4 xa vas en cadro.

«A idea este ano é crear un equipo infantil»

FIL: Estase refrendando o que agardabas cando decidides botar adiante o filial?

CR: A mellora está sendo moito maior do que agardabamos. O primeiro equipo está en Reto e é un salto moi grande. A nosa idea este ano é crear un equipo infantil. En Lugo non hai moitos equipos e en Galicia tampouco. Iso dificulta a adaptación de xogadoras porque se non as tes cerca, tes que ir a lonxe buscalas. A adaptación acúrtase se tes xogadoras túas. Ese é o noso obxectivo. Non é facil fichar. Somos dous ou tres equipos para escoller. E as esas idades as xogadoras tamén teñen outras prioridades como os estudos.

FIL: Como de avanzado está a formación dese equipo infantil?

CR: A nosa idea é todos os anos ir creando un novo equipo na estrutura. É moi complicado porque todas as ideas que tes cortounas agora a Covid 19. Neste mes xa estariamos realizando xornadas de portas abertas, un pequeno campus,… Non é o mesmo facer captación vía telefónica ca facelo no campo. Non podes ver a nena adestrar e ela non podo comprobar se lle gusta ou se se adapta as compañeiras. A intención é seguir medrando como club.

FIL: Vai haber continuidade de cara a nova tempada (sen saber cando comezará)?

CR: O 90% van continuar. Estamos contentos con elas e elas penso que tamén con nós. Poden fallar unha ou dúas, pero máis por temas de estudos. Cando van estudar non é o mesmo ir a Lugo ca marchar lonxe. A idea é manter este bloque porque se non non tería sentido todo o que facemos.

FIL: Adestradora do filial e tamén xogadora do primeiro equipo aínda que sen poder participar moito. Como viches o curso do Friol na Reto Iberdrola?

CR: Pasei toda a temporada lesionada. Nos partidos si que estiven e tamén nos adestramentos. Colléronse novas experiencias. Houbo cousas que se fixeron ben e outras que non. É unha liga de nova creación na que partes de cero. Somos o pobo máis pequeno que está en Reto de toda España. A experiencia foi moi positiva. Sempre partimos con desvantaxe para subir xogadoras, sempre tes que cambiar o cadro de xogadoras practicamente na súa totalidade, despois o periodo de adaptación,… son moitas cousas novas.

«Está ben que se formen novos equipos sempre que non sexa unha moda»

FIL: Semella que hai intención de que na provincia se formen máis clubs como a Sarriana ou Corgo. Que opinión che merece?

CR: Que saían equipos está moi ben sempre que sexa unha idea e non unha moda. Para que un club medre tes que apostar desde a base. Facer un equipo porque che veñen xogadoras doutro club ou do fútbol sala non é unha garantía. Facer un equipo non é difícil; o difícil é mantelo. O ideal sería construír unha base e que esas xogadoras tiveran unha oportunidade despois. Incluso beneficiaría a un equipo coma nós onde é moi complicado buscar xogadoras en Galicia. Neste momento non podemos pretender fichar na nosa terra porque moitas das mellores xogadoras da provincia xa as temos no filial. Entón se eses clubs constrúen unha base na que as xogadoras podan medrar, logo as que tiveran a opción de xogar nunha categoría máis alta terían a opción de ter unha continuidade con nós, por exemplo.