Redactor - Iván Calaza

Álex Varela (SD Chantada): «Isto acaba de empezar; tres anos non son nada»

Os seus temas xa resoan pola Ribeira Sacra. As súas primeiras decisións dende un banco manteñen vivo un proxecto. Para Álex Varela (10-11-1998, A Barrela – Carballedo) o fútbol e a música son dúas das súas paixóns. Polo de agora comeza a coller experiencia nos dous ámbitos dende a casa. Colgou as botas moi cedo para formarse e centrarse en adestrar. O seu equipo de sempre deulle a oportunidade. Agora é o adestrador da SD Chantada fem e a vindeira temporada, cando a haxa, tamén axudará na SD Chantada B. Cos amigos de toda a vida apareceu o Tiam GZ. Un grupo caracterizado polo seu hip-hop combativo e moito máis que medra aos poucos. Fai unha semana sacaban a canción ‘Sandungueirada’. Un ritmo fresco e tropical para levar este fastidiado verán. Como de momento non podemos ver fútbol, quédanos escoitala música. E mentres agardamos por un tema sobre o balompé, o que facemos é conversar con Álex.

Futbolinlugo: Como valoras este ano atípico?

Álex Varela: Comezamos a temporada bastante mal. Máis tarde empezamos a mellorar en función tamén dos resultados. De feito, o parón colleunos nunha xeira bastante boa. Tivemos partidos na primeira volta que perdemos e despois na segunda gañamos. Como coa Comercial, por exemplo. Creo que podiamos chegar ao noso pico co final da campaña.

Fil: Por onde pasan as liñas a mellorar?

AV: Mellorar sempre se pode mellorar en moitos aspectos. Houbo unha porcentaxe bastante baixa de asistencia aos adestramentos. Refírome a que era relativamente baixa para o que podería ser. Ese é un dos puntos fundamentais. Se a xente falta adestrar, non vas render igual. Hai que tentar elevar esa porcentaxe de asistencia.

«Unha tira da outra. Pouco a pouco vai haber máis»

A SD Chantada fem viviu este curso o seu segundo ano de vida. Foto: Guía Fútbol en Lugo 2019

Fil: Que obxectivo terá o Chantada cando volva á competición?

AV: Debémonos marcar o mesmo. Seguir formando. E adhesionando rapazas ao fútbol. Isto acaba de empezar. Tres anos non son nada. A nosa meta debe de ser a de non perder a función pedagóxica. Obviamente hai que competir, pero sempre con carácter formativo.

Fil: Aínda queda moito traballo que facer nese sentido?

AV: Penso que cada vez menos. Unha tira da outra. Vanse xuntando máis. E van facendo unha piña. Pouco a poco vai haber máis. Nestes últimos días xa se confirmou que rapazas que formaban parte das Escolas Deportivas vanse incorporar ao equipo. É un bo salto para metelas na dinámica.

Fil: Será un hándicap a idade ao non ter unha equipo base?

AV: As máis novas sempre aprenden das máis maiores. Xa que non hai recursos para ter categorías inferiores, o salto vai ter que ser así; a cañón. É un salto grande porque van pasar de fútbol sala a fútbol campo. E van estar con mulleres máis maiores ca elas. Evidentemente teñen que curtirse porque as diferenzas son grandes a nivel motriz, fisiolóxico, futbolístico e vital.

Fil: Os resultados pesan?

AV: Non me considero unha persoa resultadista. O máis importante é o factor pedagóxico e adhesión ao deporte que é o que estamos promovendo. Se se seguen traballando igual de ben como durante estes anos, todo vai medrar. O club está facendo como se debe facer na miña opinión. Contando coa xente da casa, do pobo e que queira xogar. As cousas traballándose dan o seu froito; pasa como nunha horta.

Fil: Apostades por unha liña continuista no equipo, pero sen saber exactamente cando se vai poder xogar. Cales son as sensacións?

AV: Estámonos metendo nun terreo do que non sabemos. Non depende dunhas persoas, nin dunha Federación; depende dun virus que non se ve. Entendo que non se queiran correr riscos. Non somos de Primeira División para que nos anden facendo as probas todos os días. O que si que temos é todo disposto para o que pase. Tes que ter a situación máis amoldada posible.

Fil: Semella que o fútbol feminino comeza a espertar na provincia. É un crecemento demasiado rápido ou está no punto axeitado?

AV: Na comarca de Chantada hai dous equipos que penso que van ir medrando. Pouco a pouco vés que ten máis adeptas. Eu creo que hai xogadoras. A vista está que, tanto o Carballedo coma nós, temos cadros bastante amplios. Penso que cantos máis equipos, mellor vai ser.

«É unha pequena labor social para que todo mellore»

Álex afrontará a segunda tempada dirixindo a SD Chantada Fem. Ademais axudará na SD Chantada B. Foto: Guía Fútbol en Lugo 2019

Fil: Que significa para ti adestrar a SD Chantada fem?

AV: Ten varias vertentes. Unha que me vai na formación. Estudei Ciencias da Actividade Física e do Deporte. A preparación física lévoa eu porque tampouco existe esa figura no equipo. Podo realizar algo do que me gusta e para o cal estudei. Ademais é unha maneira de mellorar, ter experiencia e seguir vencellado o fútbol. Tamén creo que é unha pequena labor social para que todo mellore.

Fil: Ten relación o que se estuda co que se ve a pé de campo no día a día?

AV: Algo de correspondencia ten. Pero ti tes uns contidos que son de base, despois cada un ten que adaptarse dependendo das circunstancias. É un dos principios clave de calquera adestramento. A realidade tense que adaptar á persoa que ti adestres. Hai que ter unha teoría xeral e especificala no que a ti che interese.

«Está ben facer as cousas na casa»

Fil: Saíu o tema do verán do Tiam GZ. Pétao Sandungueirada?

AV: Tivo moi boa acollida. Foi sorprendente. Sempre fas as tuas cábalas, pero desta volta rompeume os esquemas. Estou moi contento. Haberá máis.

Fil: Que foi antes, o fútbol ou a música?

AV: Antes foi o fútbol. Levo catro anos adestrando ou estando nos corpos técnicos e antes xa como xogador. A música veu despois. Pero compaxínanse as dúas perfectamente. O deporte en xeral gústame moito. E non podería pasar a vida sen escoitar música.

Fil: Que supón para ti realizar as túas paixóns na túa contorna?

AV: Está ben facer as cousas na casa. Téñolle moito aprecio a SD Chantada. A calquera equipo deste club. E coa música o que máis me enche e facela cos meus amigos de toda a vida. O tema afectivo en ambos casos ten moita importancia.

Diario dun mercado. Episodio 160

O mes de xuño está a piques de rematar case que coa mesma incerteza coa que comezou. Sobre todo, no tocante ao posible retorno das competicións provinciais de cara o curso que vén. Non obstante, as novas do mercado seguen sendo protagonistas. Unha lucense continuará xogando ao fútbol por todo o noroeste de España. A guitiricense María Calvo “Peke” renova polo Dépor B da Primeira Nacional. A xogadora xa chegou a debutar na Primeira Iberdrola. Actualmente está recuperándose dunha lesión.

O 1 de decembro María Calvo debutou na máxima categoría do fútbol feminino español. Peque entrou por Peke

Nun dos equipos onde se preve que tarden algo máis as noticias vai ser no Ribadeo. Este venres rematou o prazo de presentación de candidaturas a presidencia do club sen ningunha proposta. Na Asemblea Extraordinaria deste domingo terase que convocar unha nova data para as eleccións. Na Primeira Rexional o Guntín reforza a súa portería. Chega Dani Pérez procedente da Residencia. Ademais no cadro do Ladairo continúan os xemelgos Ivi e Óscar López. Cumprirán a súa terceira temporada no conxunto laranxa ao igual ca Diego Fernández. O defensa tamén renova polo equipo do seu pobo.

Ivi López continúa nun Guntín que xogará na Primeira por 2ª tempada seguida

Pola súa banda, continúa a chegada de máis futbolistas á SD Pol adestrada por Alberto López. O dianteiro Dani Roca é outra das incorporacións para o ataque. Xogou a última tempada no Riotorto e anteriormente foi un dos futbolistas clave no equipo da súa vila, o Friol.  O Chantada continúa anunciando renovacións nos seus equipos. Joserra e Tapitas seguirán formando parte da estrutura chantadina. Ademais no cadro feminino xa é pública a continuidade da defensa Andrea.

Na Segunda Rexional queda libre un banco. Brais Vázquez non segue como adestrador do Páramo. O ténico monterrosino chegara o pasado verán ao cadro das Rapadas. Pola súa banda, Antonio Gesto deixa o Abadín para incorporarse ao equipo de veteráns da SD Pol. Un dos homes de club da provincia pecha un ciclo de 18 tempadas no conxunto do seu concello. Na Terceira Rexional o Carballedo tamén continúa renovando ao seu cadro de xogadores. Brais Couso tamén estará as ordes de Rodrigo Amarante.

Covi Regueiro (PM Friol): «Non cremos nas xogadoras ascensor»

A resolución das competicións xa é un tema pasado. A maioría dos clubs xa miran con ilusión a idea de volver comezar e esquecerse desta primavera 2020. Non obstante, a incerteza aínda manda no ambiente. E no futuro haberá que asumir as consecuencias precisamente da resolución das ligas. A diferenza, por exemplo, da Terceira Rexional onde se tiveron en conta os ascensos dos equipos clasificados en play off, na Primeira División Galega Feminina esa opción foi descartada. Ascendeu só o primeiro clasificado. A outra praza de ascenso quedou anulada. Esta decisión influíu a un equipo da provincia. O Friol B rematou no 4º posto. Nun posto de play off que dende o propio club tiñan claro que non debían xogar. Conversamos cunha adestradora referente na provincia. Hai quen pronuncia o nome deste maldito virus igual ca se lle coñece a ela. Pero Covi Regueiro ten nome e apelidos e as ideas moi claras sobre o que debe ser un filial.

FUTBOLINLUGO: A postura do Friol foi clara, como cres que deberían acabar as competicións?

COVI REGUEIRO: Evidentemente, queres competir. Pero dada a situación excepcional, o máis xusto era finalizar a tempada. A campaña estaba perdida porque non se puido rematar. Descender é inxusto e ascender tamén. O que estamos facendo é saturar as ligas e os grupos nas próximas tempadas. Pensamos que iso é prexudicial. Pensamos no bo para o fútbol, non na nosa posición egoísta. A Federación preguntounos se queriamos xogar a promoción. Dixemos que non porque non nos parecía xusto.

FIL: Que valoración fas da segunda tempada de vida do equipo e primeira na 1ª Galega?

CR: Positiva. A metodoloxia de traballo non é pensando en que o filial quede cuarto ou en ningunha posición. Buscamos que as xogadores melloren, formalas para que teñan proxección no primeiro equipo e intentar que avancen o máis rápido posible. No mes de marzo cortouse a proxección. Estivemos adestrando virtualmente como moitos equipos para tentar tamén manter a cabeza ocupada. Cando se volva a competir estamos falando que será despois de levar cinco ou seis meses paradas. Iso na proxección das xogadoras novas nótase moito.

«O adestramento máis específico que hai é a competición»

Covi afronta a experiencia dende hai dous anos de dirixir o filial. En anteriores tempadas xa foi adestradora do 1º equipo cando estivo lesionada

FIL: Cres que realmente pode afectar moito á súa evolución? En que sentido?

CR: Estar cinco ou seis meses sen xogar aínda que ti corras, fagas exercicios,.. pasa factura. O adestramento máis específico que hai é a competición e as xogadoras non están competindo. Estase vendo estes días no regreso da liga de Primeira e Segunda que moitos deles parecen encontros de pretemporada. É normal. É moito tempo sen xogar en equipo. Vai haber un periodo de adaptación longo.

FIL: En que punto estaban as xogadoras do filial para subir ao primeiro equipo?

CR: Moitas xogadoras con proxección ascendente. Unha xogadora de 16 ou 19 anos o que ten que facer é xogar. Non consideramos subir unha futbolista ao primeiro equipo para ser o número 18. Ten que subir para ser protagonista. Unha xogadora que leva seis meses parada ao mellor necesita recuperar rodaxe. E repito que queremos que cheguen ao Friol para ser protagonistas na Reto Iberdrola; non para ser un número.

FIL: Non obstante nalgún momento da temporada si que o primeiro equipo tivo que botar man delas para cubir convocatoria. Houbo participación en Reto Iberdrola coa estrea de Nerea, María ou Andrea…

CR: Penso que as que debutaron fixérono por merecemento. Polo nivel de cadro de xogadoras do primeiro equipo merecerían xogar máis. Pero hai que ter en conta que somos dous equipos.Se tiras do filial, non tes con quen saír no B. En dous sitios á vez non poden estar. Hai situacións nas que podes ter necesidade. Pero nós non cremos nas xogadoras ascensor. Hainas noutros equipos que acumulan oito ou nove sesións de adestramento e ao final chega a fin de semana e non xogan nin no primeiro e finalmente quince minutos co filial. Adestras moito, pero non xogas. E por moito que adestres, a competición dáche máis. Seguramente merecesen subir máis futbolistas. Pero no filial temos 17 xogadoras. Se perdes a 3 ou a 4 xa vas en cadro.

«A idea este ano é crear un equipo infantil»

FIL: Estase refrendando o que agardabas cando decidides botar adiante o filial?

CR: A mellora está sendo moito maior do que agardabamos. O primeiro equipo está en Reto e é un salto moi grande. A nosa idea este ano é crear un equipo infantil. En Lugo non hai moitos equipos e en Galicia tampouco. Iso dificulta a adaptación de xogadoras porque se non as tes cerca, tes que ir a lonxe buscalas. A adaptación acúrtase se tes xogadoras túas. Ese é o noso obxectivo. Non é facil fichar. Somos dous ou tres equipos para escoller. E as esas idades as xogadoras tamén teñen outras prioridades como os estudos.

FIL: Como de avanzado está a formación dese equipo infantil?

CR: A nosa idea é todos os anos ir creando un novo equipo na estrutura. É moi complicado porque todas as ideas que tes cortounas agora a Covid 19. Neste mes xa estariamos realizando xornadas de portas abertas, un pequeno campus,… Non é o mesmo facer captación vía telefónica ca facelo no campo. Non podes ver a nena adestrar e ela non podo comprobar se lle gusta ou se se adapta as compañeiras. A intención é seguir medrando como club.

FIL: Vai haber continuidade de cara a nova tempada (sen saber cando comezará)?

CR: O 90% van continuar. Estamos contentos con elas e elas penso que tamén con nós. Poden fallar unha ou dúas, pero máis por temas de estudos. Cando van estudar non é o mesmo ir a Lugo ca marchar lonxe. A idea é manter este bloque porque se non non tería sentido todo o que facemos.

FIL: Adestradora do filial e tamén xogadora do primeiro equipo aínda que sen poder participar moito. Como viches o curso do Friol na Reto Iberdrola?

CR: Pasei toda a temporada lesionada. Nos partidos si que estiven e tamén nos adestramentos. Colléronse novas experiencias. Houbo cousas que se fixeron ben e outras que non. É unha liga de nova creación na que partes de cero. Somos o pobo máis pequeno que está en Reto de toda España. A experiencia foi moi positiva. Sempre partimos con desvantaxe para subir xogadoras, sempre tes que cambiar o cadro de xogadoras practicamente na súa totalidade, despois o periodo de adaptación,… son moitas cousas novas.

«Está ben que se formen novos equipos sempre que non sexa unha moda»

FIL: Semella que hai intención de que na provincia se formen máis clubs como a Sarriana ou Corgo. Que opinión che merece?

CR: Que saían equipos está moi ben sempre que sexa unha idea e non unha moda. Para que un club medre tes que apostar desde a base. Facer un equipo porque che veñen xogadoras doutro club ou do fútbol sala non é unha garantía. Facer un equipo non é difícil; o difícil é mantelo. O ideal sería construír unha base e que esas xogadoras tiveran unha oportunidade despois. Incluso beneficiaría a un equipo coma nós onde é moi complicado buscar xogadoras en Galicia. Neste momento non podemos pretender fichar na nosa terra porque moitas das mellores xogadoras da provincia xa as temos no filial. Entón se eses clubs constrúen unha base na que as xogadoras podan medrar, logo as que tiveran a opción de xogar nunha categoría máis alta terían a opción de ter unha continuidade con nós, por exemplo.

Había alternativas? Representantes do Friol B, Comercial e Rioaveso opinan

O futuro da Terceira Rexional é agora unha das grandes incógnitas no fútbol lucense. Despois da medida optada para rematar as ligas por mor da Covid, cada vez quedan menos equipos en cadanseu grupo. Tres ascensos en cada un deles e sen ningún descenso. Deixarían en 8 equipos como máximo en cadansúa zona. E o máis probable é que sexa con menos porque a continuidade dalgún dos que participou na temporada 19/20 é seria dúbida. Ademais as circunstancias non convidan a que sexa o momento propicio para formar unha nova entidade.

Este xoves recollemos a opinión dos tres clubs da Terceira Rexional sur que estaban clasificados en postos de play off no parón das competicións. Os tres adestradores coinciden na necesidade de reformular a categoría. Agora é a quenda dos tres clubs que estaban na mesma posición no grupo norte. O cambio de criterio con respecto ao inicio da competición, significou que quedaran sen opcións de subir de división. No grupo norte, o Fonsagrada e o Matela conseguiron o ascenso de xeito directo. A terceira praza foi para a SD Viveiro por mellor coeficiente deportivo. Acompañábana no play off o Friol B, a Comercial e o Rioaveso. Conversamos cun representante de cada club para coñecer as súas impresións.

Javi Serén Pájaro, adestrador do Friol B: «Creo que a decisión é oportuna ante algo que nunca pasara»

A resolución: Pareceume que era o que tiñan que facer. Sei que haberá equipos coma nós, que quedamos en play off e que nos gustaría xogar; pero creo que a decisión é oportuna ante algo que nunca pasara.

Futuro da 3ª Rexional: Penso que deberían proporse outras ideas. Como xuntar os dous grupos ou, incluso, eliminar a categoría e facer grupos entre os de Segunda e Terceira. Con 8 equipos vaise facer moi corta a competición e vai haber moitos paróns.

Continuidade na próxima temporada: O club vai seguir competindo e seguirei outro ano máis de adestrador.

Valoración do curso: Penso que a temporada foi boa, sobre todo a primeria volta. Logo entre as baixas e o baixón que tivemos, fomonos desmoronando. En xeral, penso que foi boa; mágoa de non poder xogar o play off.

Nivel do grupo: O nivel este ano penso que subiu en xeral en todos os equipos. De feito, a clasificación estivo moi apertada entre os tres – catro postos de arriba. Tamén meterse no play off estivo competido. Aí podería pasar calquera cousa.

Gallo, secreatario da Comercial: «Na Federación din que a Terceira é a única forma de equilibrar equipos»

A Comercial non puido festexar este ano como o fixera hai dúas campañas. Daquela si conseguira o ascenso á Segunda

A resolución: Calquera das solucións non ía ser acertada. Cando falamos de saúde non hai que facerlle, está por riba de todo.

Futuro da 3ª Rexional: Se queren respectar os dous grupos vai ser un desastre. Optaría por tres grupos de Segunda. A terceira nun grupo só é inviable polos costes. Xa nos están machacando as mutuas e as arbitraxes. Sen desprazarse moito a un equipo de 3ª Rexional fanlle falta uns 6000€ de orzamento. Pero na Federación creo que non están moito polo labor de suprimir a categoría. Din que é a única forma de equilibrar equipos.

Continuidade na próxima temporada: A maior parte dos xogadores vai continuar. A intención é que siga habendo continuidade. Nós temos claro que imos seguir, pero falta saber como. Ademais temos un grave problema coas instalacións. A día de hoxe tal e como están non nos quere vir xogar ninguén. Continuamos agardando por unha obra xa demandada dende hai moito tempo.

Valoración do curso: Un primeiro tramo malo. Pero estabamos nunha dinámica moi boa. Foi unha pena. En play off entrariamos sen problema. O equipo estaba sendo unha piña.

Nivel do grupo: É normaliño, pero tampouco podemos esixir. Hai catro ou cinco equipos medianamente competitivos. A categoría está moi descompensada, hai que buscarlle algunha fórmula.

Manuel Veiga, adestrador do Riaoveso na 19/20: «A decisión de ascender o terceiro en play creo que foi incorrecta»

Veiga pon fin a súa etapa de dous anos dirixindo ao equipo de Paraños

A resolución: O normal era parar. A decisión de ascender o terceiro en play off creo que foi a incorrecta. Véxoo inxusto. Tamén se podería acabar e deixar todo como estaba.

O futuro da 3ª Rexional: Creo que está acabada. Ou a xuntan coa Segunda ou está acabada. A ningún equipo lle merece a pena xogar catorce partidos. Non ten ningún sentido.

Continuidade na próxima temporada: Non vou seguir por motivos persoais. Co club acabei sen ningún problema.

Valoración do curso: Pillounos o parón no mellor momento. Creo que iamos afrontar os play offs con moitas opcións. As fichaxes que fixeramos en inverno estaban acabando de adptarse. Claro que ao mellor nos tocaba o Viveiro e era o mellor. Pero sinceramente, creo que estabamos en opción de pelexar contra calquera.

Nivel do grupo: Sorprendeume bastante. Cría que cada vez ía baixar máis, pero non. A Fonsagrada mantivo o nivel, o Viveiro naceu novo pero non era un equipo de Terceira Rexional; o Matela segue sorprendendo que siga pelexando así,… quizais esperaba algo máis da Comercial. Pero en liñas xerais, vin máis nivel ca o ano anterior. E iso que estaba o Alfoz que acaba de subir a Primeira Rexional.

Había alternativas? Os adestradores do Lemos B, Sober e Carballedo opinan

Foto de portada: Mariluz Fagín

A temporada 19/20 xa é sabido que rematou sen acabar no fútbol provincial. A Real Federación Galega de Fútbol optou por manter practicamente o mesmo sistema impulsado pola RFEF no fútbol non profesional. A regra xeral foi a consumación dos ascensos tal e como estaba a clasificación despois da fin de semana do 8 de marzo. E no caso lucense ningún equipo perdeu a categoría.

Optar por esta norma, obrigou a cambiar os criterios competicionais establecidos nalgunhas divisións. Un exemplo está nos dous grupos da Terceira Rexional de Lugo. O plan inicial establecía catro ascensos directos e dous que se decidirían na disputa dun play off. A Futgal escolleu que non se xogara a promoción. O quinto e o sexto ascenso decidiuse polo mellor coeficiente deportivo en cadanseu grupo. Tanto no norte como no sur correspondeu aos terceiros clasificados. Optouse pola fórmula do coeficiente deportivo porque os equipos non tiñan o mesmo número de partidos xogados. Os dous grupos da Terceira Rexional lucense contan cun número impar de equipos.

Os adestradores do Lemos B, Sober e Carballedo coinciden en que a Terceira Rexional debería desaparecer

No caso da zona sur, esta medida favoreceu ao Antas. Sporting Lucense e Milagrosa ascenderon directamente. O cadro do Castro Seoane recuperara precisamente a terceira posición na última xornada antes de que a competición se suspendera por mor da Covid 19. A súa vitoria ante o Taboada B e a derrota do Lemos B contra o Sporting Lucense, colocara ao Antas nunha posición que xa ocupara durante varias semanas. A data de 8 de marzo no play off acompañaban ao Antas, o Lemos B, o Sober e o Carballedo. Estes tres equipos saen prexudicados pola resolución. Conversamos cos seus adestradores sobre a decisión. E tamén do futuro. Preséntase incerto nunha categoría que tería como máximo a 8 equipos.

Juan M. Rivera “Perry”, adestrador do Lemos B: «Sería partidario de que non houbese esta opción de ascenso»

Perry sumará a segunda temporada a fronte do Lemos B. Foto: Mariluz Fagín

A resolución: Vou respectar o que se diga. Pero penso que é inxusta. Sería máis partidario de que non houbese esa opción de ascenso. Soben dous euqipos en cada grupo e nada máis. Só os ascensos directos.

Futuro da 3ª Rexional: A todas luces é inviable a categoría con oito equipos. Xa pouco atractiva era con once para canto máis así. Non teño nin idea de como pensan facer. Eu levo anos pedindo a supresión da Terceira e integrala nunha Segunda con tres grupos: norte, centro e sur. Gañariamos en proximidade e en atractivo. Suporía menos gastos e tamén algún ingreso a maiores no caso de que puidesen entrar os afeccionados.

Continuidade na próxima temporada: A maior parte dos xogadores vai seguir. A idea é mellorar a liña amosada. As fichaxes sempre se contemplan. Sempre fun partidiario de que o Lemos tiña que ter un filial. Para ter unha ponte entre xogadores xuvenís e a Preferente que é onde está o primeiro equipo. Non obstante, non me refiro a que sexa tan viable a nivel económico. Porque xera moito gasto. E tamén agora o salto de xuvenís a Terceira é moi pequeno.

Valoración do curso: A nivel grupal é boa. A nivel resultados non tanto. Foronse puntos que non se tiñan que marchar. Pero rematamos cunha boa xeira de xogo e resultados. Ademais na Copa Deputación a valoración é moi boa. Pero son dos que penso que sempre se pode mellorar e nós puidemos mellorar.

Nivel do grupo: É normaliño. Cada un intenta facer o que pode. Uns xogan máis directo, outros máis de toque. É a Terceira e compite todo o mundo.

José Manuel Pasín, adestrador do Sober: «Estaría ben que as competicións rematasen, pero co mesmo número de partidos xogados»

En principio Pasín continuará un ano máis como adestrador do Sober. Traballa na continuidade da maior parte dos xogadores

A resolución: A min non me gustou. No noso caso é un pouco especial. Nós xa descansaramos. Tiñamos a certa distancia ao Carballedo e tiñamos que enfrentarnos directamente co Antas e co Lemos B. E despois eles tiñan que descanar. A realidade é que tiñamos un pouco de vantaxe e pasou isto. Estaría ben que as competicións rematasen, pero co mesmo número de partidos xogados. Creo ademais que tiveron moita présa. Agora isto, dentro do que cabe, estase poñendo ben. Ao mellor nunha finde podíanse arranxar os play off e xogar nun campo neutral como podía ser o Sangoñedo de Chantada. Haberá que aceptala.

Futuro da 3ª Rexional: Xa era pobre a liga porque había moitos paróns. É complicado motivar así a xente nunha categoría na que ningúen cobra. Compromiso si, pero a xente tamén quere descansar esas findes que non xoga. Ao final as consecuencias era que volvías cara atrás. Eu faría tres grupos de Segunda por zonas. Sería unha liga máis bonita, máis competitiva, na que todos nos coñeceriamos, impulsas a que a xente vaia o campo,..Ti agora como lle vas cobrar a un socio, a un bar ou unha empresa que está afogada? Terás que reducir costes. Entón o máis esencial será reducir desprazamentos. Pregúntalle ao Quiroga, ao Brollón ou o Río Sil se prefiren vir xogar a Sober ou se queren ir a Lugo. Sempre queres gañar ao amigo. Ese coste cambia moito. Terán que empezar a acotar por aí. Os cartos non sei onde van saír.

Continuidade a próxima temporada: En principio sigo. Estou falando cos xogadores. Quedaranse a maior parte dos futbolistas. Estamos mirando un par de fichaxes pero é moi cedo porque preguntan como vai ser a comeptición e din que xa falaremos cando se saiba.

Valoración do curso: Non estaba sendo mala. Iso que tivemos problemas con lesións, sancións,…Só tiñamos un porteiro. Fomos nalgún partido sen el. Estabamos aí para quedar de terceiros. A punto de caramelo. E afrontar os plays offs.

Nivel da división: Creo que os equipos que hai compiten perfectamente en Segunda. Non hai ese salto tan grande como se pensa. En pretemporada competimos contra equipos de Segunda. Na Copa derrotamos o Oural, por exemplo. E coma nós o Antas, o Lemos B que estaba nas semifinais da Copa, etc. Iso quere dicir algo, que non hai tanta diferenza.  

Manu Otero ‘Txiki’, adestrador do Carballedo: «Gustaríame xogar ese play off, pero sen un mínimo de garantías é complicado»

Txiki foi o adestrador encargado de dirixir o Carballedo na súa primeira tempada de vida

A resolución: Calquera decisión ía ser inxusta. Non sei moi ben que dicir. Gustaríanos xogar ese play off, pero sen un mínimo de garantías ía ser complicado. A decisión será das menos malas. Tiñamos opcións de seguir mellorando e ver que pasaría na promoción. Cortounos todo de raíz; esa ilusión. Hai que facer o que manden.

Futuro da 3ª Rexional: Véxoo bastante mal. Xa non había moitos equipos. Xa o calendario é complicado. Xogabas unha finde, despois tocaba descansar, logo un festivo,…; había meses nos que xogabas só un partido. Agora sería moito peor. É unha liga moi corta. Deberían darlle unha volta. Desfacela e facer tres grupos en Segunda. Sería o máis viable para todos. Aos 8 equipos non lles vexo moito futuro, sobre todo se hai que pagar fichas para xogar sete partidos a ida e volta.

Continuidade na próxima temporada: Aínda non falamos moito do tema. Estamos esperando que nos confirmen como vai ser todo. Pero creo que non vai haber problema en seguir.

Valoración do curso: En xeral estou moi contento co traballo que fixemos. Empezamos floxos. Non eramos exactamente un debutante na categoría. Había xogadores con experiencia. Pero si que pagamos o prato de conxuntarnos. Costounos remar nunha idea común. Pero calidade e xogadores hai de sobra. Chegamos a facer bo fútbol; con goles e meténdonos aí arrriba. Gañamos oito partidos seguidos. Ao final baixamos un pouco en resultados, pero competimos ben.

Nivel do grupo: Antigamente a Terceira era un “cementerio de elefantes”. Ultimamente o nivel subiu. Coido que xa non é o de equipos que a van a ver que sae por pasar a finde. Pero agora co que pasou teño as miñas dúbidas. A moitos xogadores non lles vai ser atractivo unha liga así. Vai ser un hándicap.

Gustaríame mandar un saúdo aos alevíns do Antas que tamén adestro. Estabamos primeiros no grupo e moi ilusionados. Eles pasárono peor no confinamento sen fútbol ca os máis grandes

Nos vindeiros días continuaremos repasando a situación na que quedan moitos equipos do fútbol provincial despois da decisión do remate das competicións. Teremos a oportunidade de ir coñecendo como estruturan os clubs un futuro con algunha crenza, pero aínda con moitas incertezas.

Andrea Mirón: «Sei que algún día volverei ao Friol»

Comezan a chegar as primeiras novidades no PM Friol. Andrea Mirón e Natalia Loa non continúan no proxecto friolés. A  pontevedresa afíxose ben ao interior; aínda que ela é moito máis de praia. No 2019 conseguiu a medalla de ouro coa selección española de fútbol praia nos Primeiros Xogos Mundiais de Area. Nese momento, Andrea Mirón Castro xa era unha das xefas do entramado defensivo do PM Friol. O municipio lucense foi o seu primeiro destino futbolístico máis aló da súa contorna natal de Pontevedra. Chegou para medrar e regresou para consolidarse. A súa segunda etapa estivo marcada polo pase a Reto Iberdrola e unha permanencia histórica nesta temporada que rematou sen acabar. Andrea Mirón pon fin a súa segunda etapa no conxunto friolés. Crítica co nivel desta campaña, pero esperanzada en que volverá a Reigosa.

Futbolinlugo: Cal é a razón de deixar o Friol?

Andrea Mirón: Despois deste ano caótico polos resultados, o cambio de adestrador,… chegou un momento que pensei na saída do club. Vendo os anos que me poden quedar, busco algo máis profesional e máis serio. Onde me poda implicar máis e esixirme máis a min mesma. Que non é que aquí non o faga, pero faltábame algo para atopar o máximo e dinme conta de que en Friol non ía ser posible. É o mellor equipo no que estiven. E sei que volverei algún día.

Fil: Intentaron convencerte do contrario?

AM: Geluco sabe como son. Sabía que desta vez me tiña que ir. Despois de poñer fin a primeira etapa intentouno, mais agora sabía que era necesario marchar.

Fil: Hai posibilidades de fichar na Liga Iberdrola?

AM: O meu futuro está no aire. Non pechei con ninguén. De momento só estou falando. Necesito ese tempo de pausa para valorar o que é bo para min. Estou pensando. Sexa en España ou onde sexa, gustariame chegar a máxima categoría. Sabes que aí vanche esixir o triple. Vas vivir por e para o fútbol. Non economicamente, pero si profesionalmente. É o que busco. Agora mesmo é a miña prioridade.

Fil: Supoño que fastidia porlle fin a esta etapa sen fútbol por mor da Covid. Que opinión che merece a resolución da competición?

AM: Levaba dous meses de baixón. Sabía que non ía seguir. Era difícil botarme para atrás. O último patido de liga que xogou o Friol na Reigosa contra o Eibar eu cumprín sanción. Así que o meu último encontro foi en Barcelona. Quedoume pena de non despedirme. Díxenlles as compañeiras que mereciamos unha despedida despois deste curso cando se permita. Cada unha apostou porque todo saíse adiante. Fastidia rematar así. O fútbol masculino continúa. A nós seguen sen considerarnos profesionais. Será unha decisión meditada polo ben do mundo. Haberá que entendela.

«Cometéronse erros a todos os niveis»

O PM Friol consegui a pasada temporada o pase a Reto Iberdrola, unha segunda categoría do futbol español máis selecta ca a división na que estaba. 

Fil: Como valoras de xeito xeral a tempada?

AM: Foi un ano de aprendizaxe. Cometéronse erros a todos os niveis. Tanto nós como a xestión do corpo técnico. Creo que o refrán de “máis vale o malo coñecido, ca o bo por coñecer” poderíase aplicar. Foi un paso atrás o feito de non ter un corpo técnico claro estes meses. Xogamos contra equipos de alto nivel. Tiñas que estar ao 100% . Nesta categoría un despiste dun segundo significa un gol en contra. Foi triste porque non tiñamos os resultados que queríamos. Pero hai que quedarse coa aprendizaxe porque vai quedar para o ano que vén. Vouno seguir a morte e vaise ver. Hai xogadorazas neste equipo. Que se fagan valer.

Fil: Cres que a posición na clasificación podería ser outra?

AM: Por equipo podiamos estar máis arriba. O traballo non era o axeitado para afrontar os partidos. A Reto Iberdrla non era a Segunda Nacional de antes. Todos os equipos están traballados. É basico traballar a táctica dun grupo. Se todas as xogadoras xogamos ao mesmo, é difícil facernos dano. Pero xogabamos un pouco alocadas, desorgniazadas,… Non mereciamos moito máis.

Fil: O Friol pode por estrutura e por equipo estar na Reto Iberdrola?

AM: Si, claro que dá. Eu víao polos adestramentos . Hai xogadoras top neste equipo. Pero hai que adestrar, darlles unha motivación,… cando os resultados son pésimos, lévante a un mundo no que se ve todo negro. Hai que facer crer as xogadoras; con traballo todo se consegue. Traballo e ao mellor dúas ou tres fichaxes máis. Necesitas 22 futbolistas que compitan toda a semana e que o domingo xoguen as once mellores. Estou segura que o Friol pode estar aí e non loitando polo descenso; senon na metade da táboa.

Laura Gallego, Andrea Mirón e Jessi fixeron historia para o fútbol praia español sendo xogadores de fútbol campo no PM Friol

Fil: Con cal das túas dúas etapas no Friol te quedas?

AM: A primeira etapa era unha nena e agora son unha muller. Da primeira quédome coa aprendizaxe que tiven e co grupo. Quedamos segundas na clasificación; ás portas do play off nun dos anos. Xogabamos un bo fútbol. Destes dous anos foi incrible conseguir ese paso a Reto Iberdrola. As dúas foron etapas de aprendizaxe. Medrei como persoa e como muller.

Fil: Nun proxecto como o do Friol, que importancia ten unha persoa coma Geluco Villar?

AM: Geluco xa sabe o que lle quero. Cando me fichou por primeira vez eu viña dunha etapa mala. Foi a primeira persoa que apostou por min. Din un paso xigantesco como xogadora. Foi grazas a el que me deu moita confianza dende o primeiro minuto. É un piar fundamental. Sen el o Friol non sería nada. Cando deixei o Friol sempre me chamaba. “Algun dia volverei” lle dicía. Aí volveu estar el. Os primeiros anos era a tímida, esta segunda etapa xa viña rodada. Foi máis man a man tirando do equipo e axudándonos mutuamente. Xa lle dixen que ía ter un amigo para sempre.

«O do CD Lugo foi unha decepción»

A temporada 2018/19 o PM Friol vestiu a camisola do CD Lugo debido a un convenio entre os clubs. 

Fil: Como viches a aparición da marca do CD Lugo durante o curso pasado?

AM: Foi ilusión, pero o sentimento é o de Friol. É o que che transmite e dá valores. Estaba aí para darte a coñecer, tamén foi importante á hora de fichar,… Pero tampouco lle din moita importancia. Danche publicidade, están pendentes de ti e de repente desapaece todo iso. De todo a nada. Foi unha decepción. Estivemos ata o últtmo minuto apoiando para que non descendera o equipo de Segunda División. Cando finalmente saíu que non seguían apoiando quixemos seguir a morte con Geluco. Tamén era un extra de motivación para demostrarlles o que se perderan.

Fil: Temos ese caso efémero dese convenio, pero ti tamén estiveches noutros proxectos que, por uns motivos ou por outros, non continuaron. Un exemplo é o caso do Olivo que chegara a xogar na Primeira División. É tan difícil consolidar un equipo?

AM: Antes funcionaban porque as xogadoras xogabamos sen esixir. Non pedíamos nada. Tampouco o daban. Desfrutabamos xogando e xa nos valía. Cando fomos expresando e pedindo máis, aí é onde empezaron os problemas. Se ías de gratis non pasaba nada. Non se deron conta de que isto estaba medrando. Non se dan conta de que xa queremos algo máis que somos profesionais. Teñen que apostar para que isto medre. Foi o problema que houbo no Olivo. Eu funme porque chegara a oferta de Braga. Estabamos todas descontentas porque houbo promesas que non se cumpriron. E o final chega outro equipo que te valora e confía en ti.

Fil: Dis que volverás ao Friol, como te ves nun futuro?

AM: Desde pequena non planifico unha vida sen fútbol. Estou sacando os niveis de adestradora. Teño a Covi diante que me leva vantaxe (risas). Non lle vou dicir adeus ao Friol porque é a miña casa. E se é volver como adestradora, mellor.

Alberto López: «O Arzúa tentouno, pero non deron chegado a miña petición»

Unha temporada acabada sen rematar. Á espera dun play off express con dúbidas de se se vai xogar. O certo é que a Terceira Galega parou cando quedaba moito por resolver. Iso si, detívose cun equipo revelación que o levaba sendo toda a temporada. O CSD Arzúa entrou case que do mellor xeito posible a unha competición nova para a entidade. Confioulle o proxecto a un corpo técnico encabezado polo lucense Alberto López. Un proxecto que xa viña con bases postas e que triunfou. Sexta posición e 41 puntos, a seis dos postos de promoción de ascenso. Non obstante, esta relación rómpese de cara a temporada que vén. O equipo do Viso non comunicou nada de xeito oficial, pero Alberto López afirma que non continúa. O técnico explica as súas razóns e repasa unha temporada histórica que nin a Covid poderá sacar xa dos arquivos do fútbol.

Futbolinlugo: Por que non continúa Alberto López no Arzúa?

Alberto López: En primeiro lugar téñolle que agradecer ao club que nos ofreceran a renovación. Chegamos a un acordo en case todo, pero ofrecíanme un contrato a media xornada e eu queríao a xornada completa. O club tentouno, pero dixeron que non daban chegado para cubrir a miña petición. Non chegamos a ese entendemento. Non teño nada que esconder. O fútbol é un traballo laboral. Agora mesmo en Terceira está bastante profesionalizado. Fun transparente. No aspecto deportivo apostabamos na mesma liña da continuidade. Tiñamos o orzamento máis baixo da categoría xunto co Paiosaco. E unha gran porcentaxe de xogadores moi novos. Isto fala da valentía e da proxección na que se basaba a aposta.

Fil: Enfastíache non seguir?

AL: Si, tiña moita ilusión. Formabamos un grupo técnico e humano enorme. Pero por desgraza está o tema económico. Ademais na situación actual enténdoo. Quedo contento e agradecido do Arzúa. Pola aposta que fixeron antes e agora. Xornada a xornada o equipo medraba.

Fil: Cres que tomas a decisión correcta?

AL: Podémonos arrepentir. Ter unha opción de adestrar en Terceira non é facil. A día de hoxe non teño ningunha outra oferta. Seguro que van facer de novo un gran traballo para manter a liña. É un dos clubs máis humildes no que traballei. Pasaron de 2ª Rexional a Terceira en dez anos. Con seriedade, un ambiente familiar e unha confianza de dez por parte da directiva.

«Competimos cun orzamento medio de Preferente»

Fernando Almeida foi un dos reforzos do Arzúa que chegaron procedentes da Sarriana xunto a Edgar ou Álex Vázquez

Fil: Como valoras a tempada?

AL: Espectacular. Non hai outro calificativo. Cada domingo o equipo deu o 120% en ambición, valentía, esforzo, velocidade, transicións e ritmo de xogo. Todo iso para poder estar durante toda a campaña entre os oito primeiros clasificados. A porcentaxe de puntos que levabamos na segunda volta era incluso mellor ca na primeira. Unha pena este final de curso porque nos quedaban partidazos por desputar. Para nós a salvación era como quedar campións. Competimos cun orzamento medio de Preferente. Houbo que tomar decisións arriscadas e saíron ben. A mestura de xogadores novos cos piares do ascenso foi perfecta.

Fil: Recoñeron os rivais o bo traballo do Arzúa?

AL: Todos os adestradores da categoría. O que máis gustou do Arzúa foi a valentía que tiñamos para transitar, para buscar a portería rival,.. Fumos un dos conxuntos máis ofensivos da liga e melloramos a nivel defensivo. Tacticamente sorprendimos a moita xente que non nos coñecía. Igual esperaban un equipo defensivo. Pero fomos todo o contrario. Chegabamos moito, por iso tamén temos ao máximo goleador da categoría.

Fil: Que peso ten Iker Hurtado no equipo?

AL: Iker é importantísimo e determinante. Pero hai un gran traballo por detrás del como, por exemplo, as asistencias de Brais. Sen dúbida Iker é o mellor finalizador da categoría. Dá opcións de remate, tamén dende os laterais e ten un desmarque de ruptura espectacular que nos dá moitas opcións de espazo. Tiñamos o complemente perfecto para o seu xogo. Creo que podería competir nun equipo de categoría superior. Pero xogando dunha maneira parecida a nosa.

«As decisións deportivamente non son acertadas»

Fil: Que sensación che queda vendo como remata esta campaña?

AL: O peor é o triste final que temos. É certo que as decisións son complexas. Pero para min deportivamente non son acertadas. As propostas de recomposición para a tempada que vén cunha Terceira duns 24 equipos, unha Preferente con subgrupos,… Vaise baixar o nivel do fútbol moito. Vai prexudicar a todos. Tampouco estou de acordo co play off exprés. O equipo que está primeiro vaise xogar todo a 90 minutos contra un equipo que queda na cuarta posición. E non é normal que equipos practicamente descendidos matematicamente se lles garanta a categoría.

Fil: Que proporía Alberto López?

AL: Seguir aguantando ata que houbese a última posibilidade de xogar. Se finalmente non se pode xogar, habería que buscar a fórmula de premiar a quen o estaba facendo de xeito extraordinario e penalizar aos equipos que durante a temporada non obtiveron os resultados agardados. A outra posibilidade sería anular a temporada. E volver comezar todos nas mesmas condicións. Agora de Segunda División para abaixo van quedar todas as categorías prexudicadas. E vaise desprestixiar aos equipos.

Fil: Moita xente é contraria a anular a tempada porque din que non se premiaría a quen o fixo ben. De suspenderse a liga, a temporada do Arzúa sería como se non existise?

AL: Ao contrario. Tería moito mérito. Iso faise adestramento a adestramento, domingo a domingo,…A xente do fútbol sabe valorar cando fas ben unha temporada como fixo o Arzúa. Creo que todo o mundo o recoñecería. O noso club xa o recoñeceu ofrecéndonos a renovación.

Da man do técnico lucense o Arzúa conseguiu 13 vitorias, 12 derrotas e 2 empates. Foto: Melanie de la Fuente da etapa de Alberto no Escairón.

Fil: Entendemos que quedaron contentos co traballo do corpo técnico, como se formou ese equipo?

AL: Foi aparecendo. Con Rubén, tamén con Anxo que o adestrara no Xove Lago e despois xurdiu a opción do preparador físico Carlos. A unión foi incrible. Tiñamos unha mesma percepción do xogo e do traballo. O equipo estivo moi ben fisicamente e a lectura de Rubén e Anxo foi moi positivas. Cando un equipo ten o cartel de revelación é que moitas cousas se fixeron ben.

Fil: Este corpo técnico podería continuar da man nun futuro?

AL: Espero e desexo que si. Gustaríame. Pero tamén recoñezo que é un luxo.

Fil: A nivel deportivo os últimos proxectos comandados por Alberto López saíron moi ben…

AL: Con toda a humildade do mundo o digo. Son unha persoa moi traballadora e moi profesional. As últimas temporadas que vivín son espectaculares. Chantada, Escairón, Sarriana e Arzúa. Desfrutei moito co Escairón sexto en Preferente; en Sarria fixemos 75 puntos e quedamos a 3 do ascenso á Terceira,…É moi difícil, pero é a realidade do fútbol. É a guinda a preparación e o traballo. Dá os seus froitos.

Carmen Méndez: «Hai que gañar ata nas pachangas»

Foto de portada: Photoaileen

En Madrid coñecíana por Galle. Meteuse en moitos fogares galegos como Rita. Pero ela é Carmen Méndez (Neira de Rei – Baralla, 1979). É ese nome engloba moito. Enxeñeira química de formación, directiva da Academia Galega do Audiovisual na actualidade, actriz, humorista e, que se entere toda a provincia, tamén futbolista. Da aira de Neira, á lama de Madrid. Os 90 éranche outra cousa tamén pola capital. Sobre o campo non interpreta ningún papel. É gañadora por natureza. E goleadora, aínda que sexa de rebote. Parou cedo, pero o fútbol nunca terminou de deixalo. Sempre disposta a botar unha pachanga. Promete visita ao All Star Futbolinlugo. Queda escrito.

Futbolinlugo: Como comezou a túa relación co fútbol?

Carmen Méndez: Empezou como afeccionada. Meu pai era moi fan. Dende pequena vía partidos de futbol, eurocopas, mundiais… Como espectadora recordo ver sempre fútbol. Na miña casa érase do Real Madrid e do Celta. Logo como adulta reflexionei e xa só son do Celta.

Fil: E o de darlle patadas a un balón?

CM: Xogaba ao fútbol no colexio en Baralla. Xogaba eu soa cos rapaces. Encantábame. Despois tamén con meu irmán e os meus curmáns polos prados de Neira. Cando marchei ao instituto a Becerreá formamos alí un equipo de fútbol sala. Xogabamos contra outros institutos.

Fil: Afectáronche os prexuízos existentes?

CM: A profe de inglés chamárame unha vez cando estaba xogando no recreo. Que como que unha nena xogando o fútbol. Pasei. Seguín xogando.

Fil: O teu contacto co fútbol campo produciuse en Madrid. Como foi?

CM: Marchei estudar e apetecíame xogar. Fun preguntar a un equipo que me dixeron que buscaba rapazas. O Puerta Bonita. Que tiña o equipo A e o B. Creo lembrar que un estaba como na Preferente e outro na 1ª Rexional. Fun alí e empecei a adestrar. Estiven dúas temporadas. Daquela estudaba na Universidade Rey Juan Carlos III no Campus de Móstoles. E xusto crearon un equipo da Universidade tamén de fútbol 11. Resultábame máis cómodo para adestrar e cambieime. Foi unha etapa moi bonita. Foi crear un equipo de cero. Ademais fun a primeira xogadora en marcar un gol. Unha casualidade. De rebote, dinlle e entrou. Xa levabamos catro partidos de liga. Unha odisea aquilo. Metíannos palizas… 7-0, 8-0… Cando marquei o gol tamén perdemos. Pero era o primeiro gol do equipo!

Fil: Podemos dicir que case que escribiches a primeira páxina da historia do club. Como foi que o deixaches tan cedo?

CM: Colguei as botas si. O fútbol require compromiso, esforzo e sacrificio. Adestrabamos dous ou tres días a semana e despois estaba o día de partido. O certo é que teño recordos moi bos. Dos dous equipos. Esa sensación de antes dos partidos era moi bonita, as viaxes no bus…Recordo especialmente un encontro contra o Atlético de Madrid B. Un duelo súper igualado e no que gañaramos 4-3.

Fil: Arrepínteste de non continuar máis tempo?

CM: Penso que podería ter seguido. Por distintas circunstancias funo deixando. E despois é complicado retomalo cando levas tempo sen adestrar. Que conste que non me adoito arrepentir de nada. Sempre é unha aprendizaxe. Si que puiden aguantar un pouco máis aí, pero todo ten o seu momento. E as botas non as colguei de todo, aínda sigo xogando eses partidos solidarios.

Fil: Como era Carmen Méndez dentro do terreo de xogo? Cal era a túa posición favorita?

CM: Xoguei sempre na zona de creación. De medio centro ofensivo. Pero tamén de interior esquerda. Xa non baixaba. E despois tamén de mediapunta e de dianteira. Se teño que escoller quédome coa de dianteira. Que non baixara non quere dicir que non presionara (risas).

Fil: Fútbol campo ou fútbol sala, con que te quedas?

CM: O fútbol sala penso que é máis técnico. E si que foi o que xoguei máis. Pero se teño que escoller quédome co campo. Tiña moito adestramento en campos abertos en Neira de Rei. Os campos eran amplos; máis que as medidas oficiais. A nivel fisico require estar máis en forma. Adapteime ben e gustoume moito. Daquela eran campos de lama e algún de herba artificial.

Fil: Podemos afirmar que Carmen Méndez xogou ao #FútbolNaLama?

CM: Algún partido acabei bastante enlamada si.

Fil: Gustaríache ter xogado nalgún equipo da provincia?

CM: Por suposto, sen dúbida. Se agora tivera once anos estaría xogando. E se fose en Neira de Rei ou Baralla mellor aínda.

Fil: Notas moitas diferenzas agora con respecto a túa época futbolística?

CM: Moita. Hai moitos máis equipos. Hai xente que vai ver partidos de fútbol feminino. Todo iso fai 20 anos era impensable. Cada vez está facendo máis ruido.

Fil: Nos anos 90 a situación en Madrid era diferente a da túa contorna?

CM: Era xa máis natural. Había máis equipos, máis movemento, ligas e recordo que a xente viña velos partidos. Todo fluía con naturalidade. A xente convivimos con cousas dunha maneira natural. Moitas veces complícannos a vida dende arriba. Por nós mesmos non temos prexuízos. Eu xogaba cos nenos, pero alguén dende arriba con prexuízo chámame a atención. Dese exemplo vese moito nos nenos. Son máis libres que os adultos. Aínda están máis puros, teñen máis inocencia e non hai filtros. Cousas que, de repente, nos inculcan na educación.

«Cando alguén me di que é de Lugo…esa persoa xa de entrada é guai«

Aínda que fose nun amigable, Carmen Méndez xogou ao fútbol na provincia. Portou a camisola do Racing Vilalbés nun partido benéfico que se xogou na Liga de Santaballa. Foto: Cruz Roja Española – Lugo

Fil: Como ben dicías segues xogando. Es, por exemplo, unha das grandes protagonistas do Derbi dos Artistiñas. Como o vives?

CM: Desfruto moitísimo. Son moi competiviva. Hai que gañar ata nas pachangas. O derbi é algo máximo. Xuntámonos tod@s. Primeiro xogando e despois vendo no campo o partido. É un día de unión entre nós. Outro exemplo do bonito que pode ser esa convivencia. O bonito é estar todos xuntos e desfrutar diso. O concepto do derbi pareceume sempre moi boa idea.

Fil: E tamén participas en iniciativas solidarias…

CM: O partido de Nadal coa SD A Gaiola é estar desfrutando de algo que me gusta e aínda por riba axudando. Xoguei bastantes encontros así solidarios. Sérveme para recordar os vellos tempos. E son a goleadora oficial do Celta e a capitá.

Fil: E non che piden que sexas algo máis do Lugo?

CM: Claro! Dinme que sendo de Lugo… Quizais o CD Lugo aínda non tivo ese momento de crear a masa social que teñen o Dépor ou o Celta. Pero evidentemente que hai moita xente que o vai ver. E ten moitísimo mérito que se mantivera todos este anos en Segunda. Téñolle moito cariño. Ao ser da provincia notas un apego especial. E como cando alguén me di que é de Lugo. Esa persoa xa de entrada é guai.

Fil: E pensaches en seguir ligada ao fútbol dalgún xeito? Ser adestradora, por exemplo…

CM: Si que me molaría. Algunha vez pensei “que habería que facer para selo”. Adestrando si que me vería. Que me motivaría. Non de maneira profesional vaia.

Fil: Es afeccionada de fútbol?

CM: Teño que recoñecer que ando un pouco despistada. Miro o resultado, aínda que o mellor non podo ver o partido. Tiven épocas de estar máis pendente que agora. Desfruto vendo un partido. Do Celta máis que doutros (risas).

Fil: E que opinión che merece como está montado este choio?

CM: O fútbol move moitísimo diñeiro. É un negocio. Paréceme excesivo. Que un xogador gañe o que gaña soa como a unha barbaridade. Que pasa? Entendo que é un neogocio e que gaña tanto porque o xenera. Tamén se lle dá moita publicidade. Está moito máis visibilizado. Hai outros deportes que polo que sexa, non se lles dá tanto bombo. Senon ao mellor estabamos vendo balonmán ou pádel. Teño esa contradición. Ademais hai un punto do fútbol no que á xente utilízao como vía de escape. Con agresividade e insultos. Iso non é o espírito dun deporte. O deporte é a unión de compartir un mesmo gusto. Hai que fomentar esa unión. Parece que o fútbol separa cando debería unir. Todo ese diñeiro envólveo e o espírito do deporte é totalmente o contrario; moito máis libre.

«Nunca escribira e estiven pensando en ideas para facer unha curta»

Carmén Méndez interpretando a Rita na serie da TVG Pazo de Familia. Foi nominada aos Premios Mestre Mateo como mellor actriz secundaria.

Fil: Hai puntos en común entre unha actriz e unha futbolista?

CM: Para estar en forma para xogar e para dalo mellor de ti; hai que adestrar moito. Hai que ser moi constante. Iso é o mesmo que necesitas como actriz. Un constante adestramento para subir a un escenario ou gravar. E notas esa adrenalina de cando un partido ou unha actuación sae ben porque hai moito traballo detrás.

Fil: Pero iso tampouco significa que se algo sae mal sexa porque non houbo traballo…

CM: Se non sae ben e hai un traballo previo detrás, non te vas sentir mal. Pero estás preparado. Igual que unha futbolista adestra o seu corpo, unha actriz tamén traballa o seu corpo e as súas emocions. É exactamente o mesmo. Creo no traballo e na formación.

Fil: Como sería un club no que xogara ou presidira Rita de Pazo de Familia?

CM: Ese equipo sería moi organizado. E tamén moi esixente. Esixiría tanto que sería un bo equipo. En equipos de fútbol é importante seguir unhas normas. E aquí cumpriríanse. Faltaríalle espontaneidade. Gañarían, pero non sei se desfrutarían. Serían felices? Faltaríalles un “veña desfrutade un pouco máis, aínda que non gañemos todos os partidos”.

Fil: E como sería un club liderado por Magdalena de Auga Seca?

CM: Sería máis ambicioso ca o anterior. O equipo de cara a galería sería como moi guai. Moi eficientes, pero sería máis de cara. Internamente habería moito máis desorde. Como teñen que aparentar ser bos, farían o seu traballo para aparentar ben. Un pouco infelices.

Fil: Como che están indo as cousas a nivel profesional?

CM: Estou moi contenta. Cando tes algo dentro, hai que deixalo saír. Non recordo quen o dicía. Agora son tempos difíciles. Co tema da Covid houbo un parón no sector cultural que é moi fráxil. Non vivimos, sobrevivimos. Hai moitas dificultades no noso traballo. É moi inestable. Imos de proxecto en proxecto. Este tipo de crise a sectores máis vulnerables aféctalles de maneira máis directa. É un momento para reflexionar.

Fil: Pódese sacar entón algo bo?

CM: Por exemplo, eu nunca escribira. E estiven pensando en ideas para facer unha curta. Tamén poden ter algo de positivo todos os momentos de crise.

CARMEN MÉNDEZ EN CURTO…

Carmen Méndez de visita no Santiago Bernabeu. O campo no que presenciou un partido en directo por 1ª vez. Iso si, desta volta coa camisola celeste

Campo de fútbol: Santiago Bernabéu. A primeira vez que vin un partido en directo foi aí. Foramos a Madrid con meu pai. Era un partido da Liga de Campións. Cuartos de final. Real Madrid – Bayer Leverkusen.

Un xogador@: Súper fan de Zidane.

Un gol: o primeiro co equipo da Universidade.

Un soño futbolístico: Que o Celta, o Dépor e o Lugo xogaran en Primeira. E que as afeccións o celebraran. Que houbera unión.

María Calvo (RC Deportivo): «Se soñas, cúmprese»

Fotos: RC Deportivo

Houbo a quen esta corentena lle privou de todo. E houbo a quen lle veu ben. Entendámonos e quedémonos coa parte máis superficial da frase. O asunto non é para bromas. Pero o certo é que a unha das promesas do fútbol lucense o parón xeral chegoulle practicamente ao mesmo tempo ca o seu parón particular. María Calvo Teijido “Peque” (Os Vilares – Guitiriz, 24/07/2000) lesionouse gravemente pouco antes de declararse o Estado de Alarma. Hai dúas temporadas trocou de dirección ao incorporarse a autovía A-6. Deixou a familia da Milagrosa e emprendeu camiño cara Abegondo. Alí esperábana dous ascensos nunha mesma tempada e a oportunidade de xogar coas futbolistas que son revelación en toda España. A súa é unha carreira de paixón. E iso non o deterá ningún confinamento nin ningunha lesión.

Futbolinlugo: Como se produce esa lesión e como a estás levando?

María Calvo: Teño unha rotura do ligamento cruzado. Foi dun xeito parvo. Andando para ir adestar en Abegondo. Pero lévoo bastante ben. Tomeimo todo con moito humor. Desde o primeiro día xa dixen que quería que me operasen. Canto antes mellor. Para empezar xa a recuperarme. Sabía que coa miña mentalidade todo ía saírme ben. E por outra banda a min o parón da competición fíxome ben; así non perdo partidos.

FIL: Como vai o proceso de recuperación?

MC: Estou realizando os exercicios que me manda a fisioterapeuta Andrea. Estouno levando súper ben. Cada día noto que vou mellor e que volverei moi ben. Para setembro dixéronme que debería estar plenamente recuperada.

FIL: Axudouche o feito de estar no Dépor?

MC: Se estou noutro club a situación ao mellor era distinta. Igual estaba parada na casa e tardarían máis tempo en operarme. Aquí vai todo como moi rápido.

FIL: Ata o de agora como estaba indo a campaña da estrea do Dépor B na Primeira Nacional?

MC: Non tivemos partidos moi bos. Aínda que no meu caso estou contenta cos meus resultados en si. Antes da lesión estaba en moi boa forma física. Iso, queiras que non, sempre che axuda. Os resultados desexados non viñeron, pero non queda outra que seguir.

FIL: Aínda así, estades no 5º posto da clasificación…

MC: Si, creo que é unha posición boa. Pero si que é certo que houbo partidos que mereciamos ter máis. E nós tamén poderiamos estar incluso a máis nivel.

FIL: Vese que o nivel de esixencia é máximo. Notou o equipo o salto de categoría?

MC: Notámolo porque somos un equipo moi novo. Non temos experiencia, por dicilo dalgún xeito. Moitas das xogadoras non xogaran nunca en Primeira Nacional. A veteranía doutros equipos axúdalles a estar máis arriba e ter máis cabeza.

FIL: Cal cres que debe ser o obxectivo do equipo filial?

MC: Creo que estas primeiras temporadas debe ser manterse nesta categoría. Se se pode subir dentro duns anos, habería que velo. Pero o ideal agora sería manter aos dous equipos onde están. E non andar no baile de subir ou baixar así de rápido. Mellor manter os dous e seguir medrando.

FIL: O equipo en xeral non tiña experiencia na Primeira Nacional, pero ti si…

MC: Xoguei o ano pasado co A. E anteriormente tamén coa Milagrosa nunha categoría máis baixa. Teño consciencia de todo o proceso. O curso anterior axudoume un pouco o ir co Dépor Abanca. Pero este ano teño que mellorar porque nesta categoría pídenme máis. Necesitamos máis forza porque a xente ten máis corpo. E outra preparación.

«Ascender coa xente que son as túas ídolas foi incrible»

María Calvo cunha das capitás do Dépor Abanca, Miriam Rios o día da estrea da guitiricense na Liga Iberdrola

FIL: Unha experiencia que acabou en ascenso dobre. Co primeiro equipo á máxima categoría e co filial a unha división xa de ámbito estatal. Como o viviches?

MC: Na fase de ascenso fun a unha convocatoria con elas. Non é nada comparado co ascenso do B. Que tamén che gusta. Pero o do A foi como ascender coa xente que son as túas ídolas. E pensar que durante o tempo que levas xogando o fútbol te fixabas, por exemplo, en Amanda Sampedro e dis “e que podo xogar contra Amanda nesta categoría”. Foi incrible. No caso do filial xogámonos no último partido gañar ou non gañar a liga. Gañamos e celebrámolo. Non nos costou moito. Fisicamente estabamos súper ben. Estabamolo buscando desde o primeiro día. Sempre fomos con moita ilusión e ganas. Se pos traballo, sae.

FIL: É tanta a diferenza física?

MC: Estabamos por encima. Adestramos tres días a semana. E algunha xogadora que tiñamos a oportunidade de ir adestrar co A eran catro ou cinco adestramentos en total.

FIL: Estiveches presente no inicio do proxecto da Liga Iberdrola porque adestrache os primeiros días da pretemproada co Dépor Abanca. Cales foron as sensacións?

MC: Non contaba para nada comezar co A. Tiña tanta gana e ilusión de desfrutar do fúbol coas que me rodeaban que dixen que ía ir e desfrutar como se estivera ao 100% no primeiro equipo. Desfruteirnos moitísimo. Dixen que tiña que aproveitar unha opción que me estaban dando e que igual dentro de tres anos non ía ter.

«Todos os días é aprender algo novo»

Inicio da pretemporada 2019 do Dépor Abanca. María Calvo (cuarta pola esq.) na fila de abaixo. Ao lado de Michelle Romero e Carlota Sánchez

FIL: Como é por dentro o vestiario do Dépor?

MC: Temos un compañeirismo tremendo. Se algo falla, sempre hai alguén que te apoia. Pódeche saír algo mal que sempre están detrás. Todos os días é aprender algo novo. Para min é un orgullo. Aproveito para sacar o mellor de cada unha delas.

FIL: E esta temporada mesmo chegaches a debutar na Liga Iberdrola. Creo que ningunha lucense fixera tal. Como foi?

MC: Foi no partido contra o Sevilla en Abegondo. Quedaban uns minutos. Pediron un cambio. Iamos gañando 2-1. Pero entre unha cousa e outra saín nos últimos segundos. Con que me convocaran xa me parece inexplicable. Xogar no Dépor, debutar na Primeira, contra xente que antes dicía “ogallá falar con elas ou velas en directo. Isto non pode estar pasando. Isto ten que ser un soño». Pero se soñas, cúmprense.

«Con que me convocaran xa me parecía inexplicable»

O 1 de decembro María Calvo debutou na máxima categoría do fútbol feminino español. Peque entrou por Peke

FIL: E xusto ese cambio foi Peke por Peque…

MC: Si, eu na camisola levo María C. pero desde que fun coa selección chámanme Peque porque era a máis baixiña.

FIL: O camiño feito ata o de agora pagou a pena?

MC: Empecei con 7 anos cos nenos no colexio de Guitiriz. Aprendín moito deles. Aos 14 ou 15 o adestrador recomendoume que probase o fútbol campo. Díxome que tiña a capacidade de chegar lonxe. Decidín probar porque o que quería era desfrutar do fútbol. Gustoume moito na Mila. Estiven 3 anos. O primeiro curso chamoume a selección galega sub -16. Despois doutros dous anos e cando me chamou o Dépor. Dixéronme “Esten atenta porque te queren fichar”. Eu dixen: “ Para que me vai querer a min o Dépor…?”. Cando se deu a oportunidade sabía que iso non o podía perder. Era consciente que me ía costar moito deixar a Mila e a xente que me aprendeu moitas cousas. Pero tiña que dar un paso máis e seguir medrando. Aprender de xogadoras que están a un nivel altísimo. Comenteillo a miña nai. Os estudios tiñan prioridade pero ían ben. A decisión foi a correcta.

FIL: Como te defines como xogadora?

MC: Moi traballadora. Eu traballo sempre. Coa lesión estanme mandando exercicios e tento facelos todos. A min xogando dáme igual onde me poñan. Os adestradores sempre me puxeron de dianteira. Agora ultimamente no Dépor B estaba xogando de carrileira esquerda ou dereita. Subir e baixar. Iso é o que máis me gusta.

FIL: E con ese método, ata onde aspira chegar María Calvo?

MC: Eu sempre dixen que o que teña que vir virá. Vai vir con traballo, con esforzo e con moito cariño. Voume nutrir e ata onde chegue. Se pode chegar algo máis, de marabilla. Se non podo, quédome donde estou pero sei que por traballo constante non vai ser.

MARÍA CALVO EN CURTO…

María comezou xogoando ao fútbol sala en Guitiriz. Posteriormente estivo 3 cursos na Milagrosa e esta é a súa 2ª temp. no Dépor

Un campo da provincia: O Luis Gorgoso. Porque xoguei alí.

Unha compañeira: Destacaríaas a todas. É moi difícil escoller.

Un adestrador: Vouche dicir a Manolo, o do Concello de Guitirz. Foime marcando o camiño. E a día de hoxe aínda seguimos mantendo o contacto.

Un momento deportivo: Vivir os dous ascensos a temporada pasada.

As nosas redes falan: edición especial corentena

Foto de portada: Facebook Muimenta SD

As competicións levan paradas máis dun mes e medio na provincia. Os obxectivos pasan a un segundo plano. Non hai que anunciar partidos nin dar conta dos goles. Por iso toca reinventarse. Varios equipos lucenses desenvolven estes días nas redes diversas actividades para entreternos neste confinamento. Xa sabedes que hai un tempo tiñamos unha sección fixa, ‘As nosas redes falan’. Nela repasabamos o máis destacado da semana nas redes sociais en relación ao noso fútbol. Por falta de tempo e pouco seguimento decidimos prescindir dela. Hoxe recuperámola de xeito especial para contarvos algunhas das actividades organizadas na rede. E tamén para darlle as grazas a aqueles que nos fan máis amena esta corentena.

As entrevistas persoais

Algúns equipos optaron por entrevistar aos seus compoñentes. Por achegarnos o seu lado máis persoal e poder coñecelos un pouco mellor. Un bo exemplo é o Incio CF que na súa conta de Facebook entrevistou aos 23 futbolistas que compoñen o cadro de xogadores do Carboeiro. Ademais sometéronse ao test, o adestrador Monarca, o delegado Luis, o directivo Asier, o presidente Antonio Feijóo e os dous seareiros máis fieis, Abel e Roi.

Isto permitiunos ver que no cadro amarelo presomen das vistas do Carboeiro, dun proxecto refundado dende a casa, dun porteiro que é ídolo e referente ou da retranca do presidente ao dicir que o churrasco, o cocido ou o pulpo son bos “aperitivos”. Tamén descubrimos que ser pai é unha profesión, xogadores que son todo sinceridade e que se confesan tacticamente horribles, algún vai estudar “entre aspas” e outros idolatran a Koke e Fran do Oural ou a Sergio Arias do Portomarín. Estas entrevistas tamén permitiron facer denuncia social. Como que os autónomos non teñen tempo libre ou que o marcador do Carboeiro non está en bo estado.

“Ocorreusenos coa intención de facerlle á xente un pouco máis amenos estes días de confinamento. Pareceunos ademais unha boa ocasión para darnos a coñecer aos nosos seguidores. Collimos como referencia a idea que tivo a SD Brollon e fixémolo nunha liña similar. Estamos moi contentos coa acollida, o número de visualizacións e as interaccións nas publicacions demostran que foi un éxito”, comenta Asier Maceda directivo e CM de O Incio CF.

Davicín é un dos coordinadores da intensa actividade que leva estes días o facebook de Amigos do Brollón SD. Foto: Mariluz Fagín

E xa apuntaba Asier que a referencia que colleran fora a da SD Brollón. O cadro dos Medos está desenvolvendo unha intensa actividade no grupo Amigos do Brollón SD. E iso que algún dos xogadores forma parte dos ‘Sanitarios de Ouro. Entrevistas aos compoñentes do cadro adestrado por Chura, ex xogadores que vestiron a camisola do equipo da Pobra e diversos consellos e seccións de entretemento. O xogador Davicín é un dos que está a fronte deste espazo de convivencia. “Foi ocorrencia do míster facer algo así para entreter á xente nestes días, pero tamen viramos que os nosos veciños do Club Lemos facían algo similar. A partir de aí animámonos coas entrevistas diarias e máis xogos de votacións; ademais da actual que facemos de entrevistas a futbolistas históricos do equipo. Creo que a acollida que ten por parte da xente é boa, xa que polo menos axúdalle a desconectar un pouco neste momento, comenta o futbolista. O caso é que partira de quen fose a iniciativa, a cousa está entretida. “Descubrín algunhas manías e gustos musicais de compañeiros que, como DJ do vestiario, seguirei a por a mesma música (risas). Tamén souben de históricos do equipo que non coñecía pola miña idade e que me alegro de coñecer, xa que forman parte deste humilde club. E sobre todo, de que a gran afección do equipo segue activa con nós, ainda que agora toque a través de comentarios e gústame”, salienta Davicín.

Non obstante, detrás de toda esta información e entretemento coas que moitos equipos da provincia alimentan as súas redes hai un gran traballo. “Dá algo de traballo, pero entre varios imos arranxando e falando coa xente. O máis complicado é encontrar fotografías, pero sempre se dá atopado algo. Ademais, case todos son persoas do concello, xa que o Brollón é un equipo que adoita estar formado por xente do pobo na maioría, como pasa na actualidade”, amosa satisfeito o xogador. E que foron varios equipos os que optaron polo modelo de entrevistas. E a maioría deles na zona sur. O Oural e o Portomarín tamén someteron a preguntas aos seus compoñentes nas súas respectivas contas de Instagram. Outro dos conxuntos é o Matela. Algunhas das respostas do cadro de Outeiro son tamén pura sinceridade. Algúns asimilan que non están fisicamente ben, gústalles a gastronomía, non saben as tempadas que levan no equipo, algún xogador que anuncia que o máis probable é que cambie de aires,… Coa verdade sempre por diante.

Quen lle deu unha volta a isto das entrevistas foron os do Celta Barreiros. As súas son en directo, co CM Víctor Couto dirixindo e presentando. Están protagonizadas por distintas personalidades relacionadas co deporte da Mariña ou da provincia. Unha sección na que Futbolinlugo tivo tamén o gusto de estar da man de Diego Díaz. As entrevistas continúan todos os días ás 20:30h no instagram do Celta Barreiros.

As fotos

Outros clubs da provincia optaron nesta corentena por ir ao baúl. E así, ilustrar as súas redes con fotos históricas ou máis recentes do seus respectivos equipos. Un dos que fixo un intenso labor neste sentido foi a SD Muimenta. Realizou un percorrido pola súa historia. “A idea xurdiu nestes días de confinamento. Para mover un pouco o perfil da SD Muimenta decidimos subir todas as fotos que tiñamos. Gran parte grazas ao noso veciño Kiko que as colecciona. Outras tiñamolas nós e subímolas para que a xente comentara e tivera recordos de cando xogaron. O obxectivo era dar a coñecer con fotos a historia do club». Afirma Iván Pena que foi o encargado de exercer de CM desta volta do equipo do Pichón. Cre que deu un bo resultado, prinicpalmente naquelas fotos máis antigas onde a xente se animou a comentar máis. Outro equipo celeste tamén remexeu nos recordos nas seus diversos perfís nas redes sociais. O Celeiro continúa alimentando o twitter, o facebook ou o instagram neste parón futbolístico. Outro dos que nunca falla á hora de manexar as súas redes sociais é o Ritorto. Sempre pendente de todo o que pasa na provincia. E por suposto nestes días sen fútbol tamén está aproveitando para lembrar algúns dos seus recordos. Pode ser que o conxunto vermello teña un dos mellores arquivos da provincia. Tamén botou man das fotos históricas o Club Deportivo Lugo. Baixo o cancelo #UnhaVidaEn repasou a traxectoria dalgúns dos futbolistas que visten as cores albivermellas e que xogan no club dende cativos.

Retos

Nesta corentena os retos están a orde do día. Un xa perdeu a conta de a que o nominaron. Quizais por ser un dos primeiros, funcionou ben o reto do papel hixiénico. E sobre todo para os máis futboleir@s, a idea de facer un once co que cada quen tivese pola casa. Sempre versionando a xogadores actuais. Os distintos equipos do Antas, da Milagrosa ou da Residencia apuntáronse. E incluso houbo quen fixo un once propio.

Os goles

Xa sabemos que un dos principais alicientes do fútbol son os goles. Por iso, neste tempo que non se poden marcar unha boa idea é lembralos. O Chantada Atlético está subindo ao seu instagram e ao facebook algúns dos goles da tempada. E faino ademais sempre mencionando a un deses colaboradores que son tan necesarios no fútbol afeccionado. Cada vídeo vai acompañado dun colaborador do club.

Emocións

O fútbol é emoción. E esta trasladouse tamén en moitas das actividades que vimos estes días polas redes. Un exemplo son os vídeos protagonizados pol@s xogador@s das categorías inferiores do Racing Vilalbés. Todo un exemplo do que hai que facer estes días. Na mesma liña tamén se sumou á xente que rodea a SD Monterroso. Outra das ideas punteiras foi a do CP Casás. Aínda que non ten equipo de fútbol sénior, si de base. Ao igual ca moitos deportes que se integran no club. Estes días apareceron na súas redes en forma de vídeo moitos dos que pasaron pola súa escola. Entre eles, algúns dos xogadores que agora temos na provincia no fútbol afeccionado.

 

Tamén houbo iniciativas máis didácticas. Como os xogadores do primeiro equipo do Racing Vilalbés que foron relatando o traballo físico que desenvolven estes días nas súas casas. Outros equipos como o Carballedo ou o CD Lugo Fem aproveitan para felicitar aniversarios. Algo que xa viñan facendo de xeito rutinario. Tamén a SD Becerreá está moi implicada no seu facebook con distintas achegas en forma de video que realizan varios membros do club. O presidente José Antonio comanda esta rede social do club onde tamén aproveita para agradecer a todos aqueles que amosan o seu apoio ao club. Ademais as redes tamén se encheron de iniciativas a título individual, pero que tiñan como nexo común o fútbol. Unha proba son os directos en instagram de Víctor Valiño que reúnen a centos de persoas. En definitiva, unha morea de publicacións para poñer en valor o noso. Para facer máis visible todo o que hai detrás do fútbol da provincia. A mostra está en que hai moito máis ca goles. Seguímonos vendo nas redes ata que non podamos vernos nos campos.

Nuria Louzao (SD Antas): «Tomo o fútbol con compromiso, pero para desfrutar»

No corpo, a ansia de competir; na mente, a frustración de que todo non vai como unha pensa. Nuria Louzao García (Antas de Ulla, 06 – 05 – 1989) porta o brazal de capitá do equipo do seu pobo. Afeccionada ao fútbol dende que arrincaba a cabeza das bonecas para xogar con elas como se dun balón se tratase. Na pista ou na herba, sempre amosou a súa potencia. Aínda que sobre o parqué formou parte dun Monterroso de fútbol sala que fixo historia cun campionato estatal en categoría infantil. O confinamento colleu o Antas tamén na súa particular corentena. Na segunda temporada consecutiva na Primeira Galega a permanencia segue sendo o gran obxectivo. E polo momento cúmprese. Pero no fondo desa meta, está o propósito de que a salvación sexa a longo prazo. Que o que chegou hai uns anos a Antas non se perda. O compromiso que ten Nuria non impide que lle aparezan as dúbidas.

Futbolinlugo: Botas de menos o fútbol neste confinamento?

Nuria Louzao: Eu prefería seguir xogando, pero non se pode. E creo que non se vai volver retomar a competición. Vaise acabar así.

Fil: Está sendo unha temporada difícil…

NL: Digamos que foi un ano un pouco complicado. Algo que se viu acrecentado coas lesións. Estabamos indo aos partidos moi xustas. Con once ou, incluso, con dez xogadoras a algúns encontros. Nos adestramentos non pasamos de cinco ou seis compañeiras.

Fil: Que pasou para que se chegara a esta situación?

NL: Na pretemporada o equipo parecía que contaba cunhas vinte fichas. Pero houbo rapazas que deron o si e despois, por motivos persoais ou polo que fose, non seguiron.

«Se chegamos a ser as mesmas do ano pasado, creo que o Antas estaría entre os seis primeiros»

María, Iria, Angeles ou Nuria Louzao participaron no I All Star Futbolinlugo representando ao Antas.

Fil: O curso anterior conseguistes a permanencia xusto ao final. Hai moitas diferenzas esta campaña con respecto á pasada?

NL: Penso que nesta tempada temos menos equipo ca o ano pasado. Sobre todo a nivel físico. O curso anterior estabamos moitísimo mellor. Se hai rapazas e se compromoten, o nivel dámolo. Se chegamos a ser as mesmas do ano pasado, creo que o Antas estaría entre os seis primeiros. Pero se non se adestra e non se traballa é imposible. Neste caso a Primeira quedase moi grande porque non podes ir adestrar só con cinco ou seis mulleres.

Fil: Que parte de culpa ten o compromiso?

NL: Para min o compromiso éo todo. Se podo, vou ata o final. Perdinme só un partido por lesión este ano. Non puiden ir a Mos. O resto xogueino todo.

Fil: E a escaseza de xogadoras ou o número de equipos na contorna?

NL: O coordinador comentara no verán que falara con 70 ou 80 rapazas e ningunha quixo vir xogar. Se as hai, non veñen ou non se queren comprometer. E si prefería que houbese menos clubs e máis nivel. Na nosa categoría os equipos de arriba métenche oito ou nove goles. A diferenza é moi grande.

Fil: Que supón para ti xogar ao fútbol no Antas?

NL: Eu encantada. Son de aquí. Tiven algunha oferta. Incluso de superior categoría. Eu tomo o fútbol con compromiso, pero para desfrutar. Ao final é o que te levas.

Fil: O que levas tamén son máis de 15 goles esta tempada dos 25 que marcou o equipo…

NL: A nivel ofensivo si que o conxunto depende un pouco de min. É unha pena. Iso é malo.

Fil: E canto percorrido lle pode quedar a Nuria no fútbol?

NL: Estou chegando xa o final. Xa me costa bastante adestrar. Este ano tamén regresei ao fútbol sala no Monterroso FS e o domingo xa chego con menos forzas.

«Quédome co fútbol campo polas miñas condicións. O fútbol sala é máis técnico. Aí non me luzo tanto»

Nuria Louzao coas súas compañeiras da selección no sur no I All Star Futbolinlugo. A dianteira ullá marcou un dobrete na Marosa

Fil: Con que te quedas, co fútbol sala ou co campo?

NL: Xoguei desde pequena sempre ao fútbol sala. No colexio e despois no Monterroso FS e no Melide. Tamén chegara a xogar a fútbol campo no Muimenta (Lalín). Ata que despois se formou o Antas. E esta tempada que decidín volver tamén ao futsal. Quédome co campo polas miñas condicións. Destaco pola capacidade física, a potencia e o disparo. De feito, creo que o 20% dos goles son de lanzamentos de distancia. En cambio, o fútbol sala é máis técnico. Aí non me luzo tanto.

Fil: Como é logo que volviches ao futsal?

NL: O Monterroso FS tamén subiu de categoría (na Preferente, a máxima categoría do fútbol sala galego). E si que acompaña xogar con xente; por exemplo, xogar con Noelia Pires si que inflúe. Gústame máis xogar así, sabendo que compites. Do outro xeito, non o disfrutas tanto.

Fil: Con esta situación como ves a continuidade do proxecto do Antas?

NL: Vai ser dificil. É complicado competir con 11 ou 12 fichas. Pero ogallá se siga. Gustaríame que houbese fútbol todas as fins de semana. Este ano comprometinme acabar a tempada. Pero a min gústame competir. E coa cantidade de mulleres que imos adestrar eu sei que vou xogar. Gustariame loitar polo posto. E así están o resto das compañeiras. Sabemos que imos xogar seguro. Creo que esa é unha das razóns polas que non estamos ao 100%.

Fil: Aínda así, na curta historia do Antas xa hai momentos para o recordo como o ascenso á Primeira hai dúas tempadas. Como o lembras?

NL: Quédome co traballo que houbo. Non eramos un grupo que destacaramos tecnicamente, pero si a nivel traballo. Ese curso todas fomos de menos a máis. Tiñamos adestramentos de verdade todos os martes e venres. Non faltaba ninguén. Agora hai un pouco menos de compromiso e disciplina. E si é certo que as lesións de longa duración tamén condicionan.

Fil: E por onde pasa o futuro de Nuria?

NL: A estas alturas teño moitas dúbidas. Non estou desfrutando moito. E si que me vería nunha categoría superior. Pero todo depende.

Fil: E cando deixelo fútbol dentro de moitos anos, gustaríache seguir ligada a el?

NL: Todo o que sexa fútbol si que me gustaría, aínda que o traballo que teño tampouco me permite ter moito tempo para dedicarllo. Adestrar categorías base podería ser unha opción. E como directiva ao mellor tamén. Pensareino.

NURIA LOUZAO EN CURTO…

Nuria é a quinta máxima goleadora da Primeira Galega 19/20 vía Futgal. Foto: Fundación TIC

Un campo de fútbol da provincia: A Medela. Iso que nunca xoguei alí. Pero gústame o campo e o ambiente que hai.

Un momento do fútbol: Cando fomos campioas de España en Badajoz co Monterroso FS en categoría infantil.

Unha compañeira: Noelia Pires.

Gustariache volver xogar un All Star Futbolinlugo?: Por suposto!

Marcos Valín: «Nas lesións foi onde máis aprendín»

Foto de portada: Laura Santos

As lesións impedíronlle chegar máis lonxe no fútbol. As lesións permitíronlle saber valorar máis o que tiña. Marcos Valín (Guntín, 16-10-1987) tivo que deixar definitivamente o balompé hai xa máis de dous anos. Cando tentaba comezar unha nova reinserción da súa traxectoria deportiva. A súa “tardía” chegada ao fútbol campo non lle impediu ser unha das grandes promesas da portería galega. Así o acredita a súa carreira. Comezou na Milagrosa en idade cadete, pasou ao CD Lugo en xuvenís, debutou e foi titular co primeiro equipo na Segunda B, logo chegaría o Fabril e as convocatorias co Dépor. Fai xusto dez anos que todo cambiou. Fai xusto dez anos que o Valín de Guntín tivo que cambialo chip. No Racing de Ferrol, Cerceda e Somozas disfrutou o que puido ata que tivo que dicir adeus. Sen arrepentirse do pasado, preparándose no presente e buscando o futuro. Porque hai moita vida máis aló do fútbol. Perdemos un porteiro, gañamos un enxeñeiro.

Futbolinlugo: Xa pasaron máis de dous anos que non vemos a Marcos Valín nun terreo de xogo…

Marcos Valín: Dende as primeiras xornadas da temporada 2017/18. Foi nun partido en Somozas. Nun salto rompín o ligamento cruzado e o menisco da perna esquerda. Na operación non me deixaron ben. Volvín pasar polo quirófano. Preguntei a varios médicos e fisioterapeutas e dixéronme que era inviable a práctica do fútbol. Xa nin a nivel afeccionado.

Fil: Como te sentes agora?

MV: Hai días que teño molestias. É curioso que con todas as que pasei na perna dereita non teña ningunha. Pero na esquerda si. Intento facer un mínimo de exercicio para manterme, pero non en exceso.

Fil: Que supuxo ter que deixalo fútbol?

MV: Para alguén que lle vén de repente unha lesión, supoño que será máis complicado. No meu caso, a vida xa me foi enfocando a outras cousas. Xa tiña na cabeza ir deixándoo. Aproveitei para estudar que o fora apartando a un lado. Metínme na carreira de Enxeñería Electrónica Industrial e Automática.

«Ata eu mesmo me consideraba malo»

Fil: Comezaches no equipo do colexio de Guntín. Como foi ese paso ao fútbol campo?

MV: Cando empecei nótabase moitísimo que non tiña esas habilidades adquiridas que un neno vai collendo dende pequeno. Ata eu mesmo me consideraba malo. Si que tiña reflexos e potencia do fútbol sala. Pero a colocación e demais técnicas costáronme moito. Os tres anos de xuvenís no CD Lugo foron duros. Despois debutar no primeiro equipo foi unha recompensa. Nunca me regalaron nada. Sempre tiven carencias que se me notaron. Con traballo intentei esconder os defectos.

Fil: Como chega a oportunidade de ter sitio no CD Lugo en Segunda B?

MV: A primeira pretemporada eramos tres gardamallas. Eu partía de terceiro e coa incerteza de a ver se me quedaba. A pretemporada saíu ben. Quedeime e pasei a ser o segundo porteiro e xogar varios partidos. Daquela coincidira con Roberto Valeiro. Recordo especialmente un encontro que fun titular en Vallecas contra o Rayo e con aquel campo cheo.

Fil: E aí comezaron as ofertas…

MV: Foi algo moi raro. Na seguinte campaña na que xoguei máis, xa no mercado de inverno tivera contactos para ir a Inglaterra. Todo por medio do club que eu non tiña representante. Sería para o equipo B dun equipo da Premier. Ao final non saíu nada diso. E logo no verán púxose en contacto comigo o Vilarreal e o Dépor. Decidinme pola oferta branquiazul pola proximidade.

Fil: Nunca tiveches representante?

MV: Cando asinei no Dépor si que tiven un. Cando fichei no Racing xa non quixen seguir. Vía que non era necesario nesas categorías. A non ser que teñas un representante que teña moitos contactos, e ese vaiche cobrar bastante, podes facelo mesmo. Quen fala por ti son os números e as estatísticas. Hoxe en día que hai tantos datos, todo o mundo coñece a todo o mundo.

«Puiden aproveitalo moito máis e podería ter xogado en 1ª División»

O Somozas foi o último destino deportivo de Valín. Chegou no verán do 2017 e aos poucos meses outra lesión impediulle seguir. Foto: twitter UD Somozas

Fil: No Dépor consolídaste no Fabril, entras en convocatorias co primeiro equipo e despois aparece a lesión. Como definirías a túa experiencia alí?

MV: Agridoce. Foi moi boa experiencia pero non a aproveitei o que debería. Era a primeira vez que estaba fóra da casa, vives só…Non digo de saír, por exemplo, que sempre fun unha persoa seria nese sentido. Pero non sei. Debín aproveitar moito mellor do que o fixen. É moi importante cando estás aí que estean encima de ti moito, que alguén te apoie,… Aínda así foi unha etapa bonita. Adestraba todos os días en dobre sesión. Pola mañá co Dépor e pola tarde co Fabril. Co que eu adestraba, puiden aproveitalo moito máis e podería ter xogado en 1ª División.

Fil: Como asimilaches a primeira lesión?

MV: Estaba nese momento no que o estaba tocando. Non é o mesmo debutar ca ir convocado. Só con debutar, aínda que sexa un minuto, ábreche moitas portas. Ver que estaba tan preto e non poder tocalo foi un baixón moi grande. Animicamente foi moi dura porque ninguén te prepara. Estás arriba e, de súpeto., esquécense de ti. O fútbol é así. E non o digo agora por estar desde fóra. É moita mercancía. Cando estás ben, todos están cerca; cando deixas de ser útil, pouca xente está o lado.

Fil: Pero ti consegues levantarte e tempo despois chega a opción do Racing de Ferrol…

MV: A recuperación da primeira lesión permitíronma facer co Dépor. Na pretemporada nun salto volvín romper. Os médicos, fisios e o adestrador de porteiros, Sambade sempre estiveron aí. Despois de ano e medio parado, apareceu a oportunidade do Racing por medio de Aira que aínda estaba de xogador e foramos compañeiros no CD Lugo. Planteáronme a posibilidade de ir. Fun sempre moi sincero. Levaba moito tempo sen xogar. Non adestrara portería nada. Acabábanme de dar a alta. Tiña pouca confianza. Foi unha oportunidade que me deron pero que me costou moito. A perna estaba ben, pero animicamente a cabeza non estaba. O medo a unha recaída condiciónate moito. A miña cabeza estaba en como saltar ou como moverme, en vez de pensar no balón.

«Pedinlle a Aira que me quitase a titularidade»

Fil: Finalmente conseguiches un bo rendemento. Como o lograches?

MV: Costoume moito. Porque o aspecto psicolóxico das largas lesións tampouco se traballaba. A min co paso das xornadas érame máis difícil centrarme. Falei con Aira que xa pasara a ser o adestrador. Díxenlle que non estaba para xogar. Pedinlle que me quitase. Non volvín xogar ese ano. Pero a liberación que sentín permitiume acabar a tempada a un nivel de adestramentos no que eu nunca estivera. Dito polos meus compañeiros. E renovei grazas a eses últimos meses de adestramento.

Fil: Estás no equipo do récord de puntos no Racing de Terceira, xogas en Segunda B e tes varias lesións no brazo que che impiden a continuidade. Chegas ao Cerceda. Que recordo gardas?

MV: Agridoce. Alí tamén volvín ter lesións que me impediron, por exemplo, xogar a fase de ascenso con José Luis Lemos. Iso si, con el foi con quen máis desfrutei o fútbol. O que máis me representaba. Combinativo e vertical.

Fil: O teu último equipo foi o Somozas. Non houbo opción de seguir naquel Cerceda que ascendera nos despachos á Segunda B?

MV: Era un momento raro. Ofrecéronme a posibilidade de seguir. Foi cando fixo ese convenio co CD Lugo. De todo o cadro de xogadores, chamáronnos a 4. O resto íaos poñer o Lugo. As ofertas eran irrisorias comparado co resto de compañeiros. Dixen que non. Iso xa se vía que non tiña boa pinta.

Fil: De todo o vivido, con que te quedas?

MV: Donde máis aprendín foi coas lesións. Non cambiaría nada do que pasou. Con cada unha delas aprendín a valorar moito máis o que tiña e a desfrutar do fútbol. Para min ir adestrar era estar alegre. E iso é algo que deben inculcarlle aos nenos que están empezando. O teu obxectivo claro que é competir ben o día do partido, pero tes que desfrutar o camiño. Non pode ser que a semana sexa un calvario. O camiño ten que ser un disfrute.

Fil: E a nivel deportivo?

MV: Moitos. O ascenso co Racing de Ferrol foi dos momentos do fútbol que mellor estiven; o vestiario, todo o que se rodeaba,… foi un momento moi bonito. A estrea co Lugo tamén. E a xente. No campo que máis desfrutei foi no Anxo Carro. Coa afección sentinme moi querido. Fun de tapado e caín ben. E logo no Somozas atopeime coas mellores persoas. Sempre unha boa palabra.

Fil: Agora desfrutas do fútbol desde fóra?

MV: Estou totalmente desconectado. O outro día sentinme comprendido ao ler unha entrevista que lle fixeron a Ter Stegen na que dicía que el non vía fútbol. Sempre me chamaron raro, pero eu nunca vin fútbol. Gustábame xogar. Si que miraba o rival co que nos enfrontabamos; os penaltis, como se movían,.. iso é importante. Non sería intelixente senon usase esa información. Pero sempre preferín facer outras cousas ca ver fútbol. Que non digo que sexa unha cousa peor ca outra. Pero de ver deportes, prefiro outros como o baloncesto.

Fil: Entón o teu futuro non pasa polo fútbol…

MV: Moito ten que cambiar a cousa. Estou centrado na carreira que practicamente acabarei neste curso.

MARCOS VALÍN EN CURTO…

Un campo da provincia: Anxo Carro.

Un xogador (compañeiro ou rival): por como se portou comigo quédome con Filipe Luis na miña etapa no Dépor. Cando eu me lesionei el rompera tibia e peroné. Quédome coa súa persoa.

Un adestrador: Lemos pola súa visión de fútbol ou Aira pola súa metodoloxía.

Mensaxe: Hai vida máis aló do fútbol e hai que prepararse para ela mentres disfrutes deste deporte. Pero facelo ao mesmo tempo, non deixalo pasar. Desfrutar de cada adestramento como se fose o último. Nunca sabes cando vas ter algo que che prive. Disfrutar o fútbol o día a día.

Txiki (Carballedo CF): «A capacidade para xuntar xente foi o que máis me sorprendeu»

Son tempos de conformar proxectos. Críticos para algúns equipos. A escaseza de xogadores ou de xente responsable á fronte pode derivar nun futuro negativo. Pero mentres algúns clubs na provincia debaten o seu futuro, hai un que xa o ten amarrado. O Carballedo CF recolle os cementos do desaparecido A Barrela e terá equipo na Terceira Rexional. Despois do éxito do conxunto feminino na tempada pasada, a estrtutura do Catro Ventos continúa medrando. Manuel Otero Costoya «Txiki» (6-04-1983, Taboada) dirixirá o cadro de futbolistas dende o banco. Este e outros motivos obrígano a pechar ciclo como xogador. CD Lugo, Calasancio, Antas ou Taboada foron os equipos que ocuparon a carreira futbolística de Txiki dende cativo. A aposta agora é centrarse nos bancos. No sénior pero tamén pendente dos máis cativos. Continuará adestrando na base do Antas. Sementando e recollendo a ilusión que transmiten os máis novos.

Futbolinlugo: Por que te decides por este novo proxecto?

Txiki: Xa coñecía aos directivos, apetecíame seguir adestrando a un equipo sénior e son uns rapaces que veñen con moitas ganas. Había a posibilidade de seguir adestrando en Taboada aos xuvenís, pero ao final non se deu.

Fil: Hai capacidade para que Carballedo volva ter equipo de fútbol masculino?

Tx: Si. Esa capacidade para xuntar xente é unha das cousas que máis me sorprendeu. Xa o tiñan medio armado. Van xuntando xente do propio pobo que como levaban tempo sen equipo alí tiñan gañas de volver xogar cos seus. Tamén hai moito rapaz novo e collen xente de Concellos limítrofes da zona de Ourense.

Fil: O equipo está perfilado?

Tx: Teremos que ir vendo aos xogadores e adestrar. Sempre poderá vir algún reforzo doutras categorías. Pero a base está feita. Ademais con xente de alí.

«Pensei que ía partir de cero, pero xa estaba todo medio encamiñado»

Ver esta publicación en Instagram

Xa é martes🙌, mirada á fronte e contando as horas para que veña a seguinte xornada⌚🔜⚽ #Futbolinlugo #AMedela 📷 Anxo Varela (@taboadacf)

Una publicación compartida de Futbolinlugo (@futbolinlugo) el

Fil: É habitual que o adestrador sexa moitas veces o encargado de xuntar a xogadores, ti xa tiñas o traballo feito?

Tx: Pensei que ía partir de cero outra vez. Pero xa estaba todo falado e medio encamiñado Por ese lado si que me sorprendeu bastante. Agora toca ver os rapaces adestrar e escoller.

Fil: Cando comezades a pretemporada?

Tx: O martes 6 de agosoto.  Temos algúns amigables xa pechados. Xogaremos co Taboada B, Chantada xuv., Cea e Villamarín. Estamos abertos a programar máis cando coñezamos o calendario da Liga e o sorteo da Copa Deputación. 

Fil: Estarás a par co traballo na base do Antas…

Tx: Os pequenos de Antas é algo que tampouco quero perder. Somos case como unha familia. Pásoo moi ben con eles. Seguirei cos integrantes do benxamín do curso anterior que agora xa pasan a alevíns. Ademais estarei botando unha man cos xuvenís. Entre os clubs non houbo pegas. Déronme todas as facilidades do mundo para compaxinar.

Fil: Esta aposta como técnico significa deixar a un lado o de seguir xogando ao fútbol?

Tx: Si. O ano pasado din os últimos coletazos. Na segunda parte da tempada por distintos motivos non me coincidía tan ben adestrar e xoguei co Taboada B. Pero agora dou por pechada esa etapa. Centrarémonos en adestrar e en mellorar adestrando. Quero facelo ben e ter estabilidade. Non busco grandes divisións pero si atoparme a gusto nun sitio.

O imrán de Txiki, Andrés Otero marcou o gol que significou o ascenso do Taboada á Preferente no 2012. Os dous viviron o momento sobre o campo en Noia

Fil: Con que te quedas destes anos xogando?

Tx: Con moitas cousas, pero principalmente cos amigos que fixen. Xoguei no Lugo, no Calasancio, no Taboada e no Antas e en todos os sitios deixei amigos que nos seguimos vendo no mundo do fútbol. É o final é o que te levas. Tamén eses recordos de cando eras pequeno que son os que máis te marcan. A nivel deportivo para min o culme foi cando logramos o ascenso co Taboada á Preferente. Ademais puiden vivir dentro do campo cando meu irmán marcou o gol no último minuto que nos daba o ascenso.

Fil: Botarás de menos o Taboada CF?

Tx: Si porque foron moitos anos como xogador e adestrador. Fun segundo técnico do equipo A e primeiro do B. Ademais co traballo que nos costou o ano pasado, a perda que tivemos de Canti,.. Son meus veciños e son meus amigos tamén. Aínda que agora a curto prazo no fútbol collamos camiños distintos.

A Copa Deputación intercalarase coa Liga se nada se torce

A sorpresa maiúscula semella que vai ser posible. Hai dúas semanas comentamos as intencións da Real Federación Galega de Fútbol para vindeiras campañas no fútbol lucense. Pero unha das ideas principais xa se vai desenvolver nesta tempada se non hai cambios de última hora. Así se anunciou nunha nova reunión ma Delegación da Federación en Lugo este mércores. A Copa Deputación cambia de formato. Polo menos para os equipos da Segunda e da Terceira Rexional. Non se xogará a final de temporada como ata agora. A primeira rolda xa será na pretemporada.

Mantéñense as eliminatorias a partido único. En principio, o mesmo sistema será para a Primeira e a Preferente. Pero no seu caso as datas aínda non foron anunciadas. Prevese que se decidan cando se coñeza o calendario da liga regular na Primeira. Tamén se desenvolvería un sistema similar na Copa feminina. Aínda que no seu caso o número de partidos é menor. Só falta a confirmación final da Deputación de Lugo. O ente provincial está pendente de formar oficialmente a súa corporación. Pero de primeiras, ve con bos ollos a proposta. No caso de que finalmente este formato de Copa non saia, manteríase o dos últimos anos. 

 

O novo formato de Copa inclúe un partido xa antes de empezar a Liga na Segunda e na Terceira Rexional

Calendario eliminatorias Terceira e Segunda Rexional:

8 setembro: 1ª rolda

8 decembro (ponte da Constitución): 1ª rolda

22 decembro (finde antes de Nadal): 3ª rolda

23 febreiro (finde do Entroido): 4ª rolda

24 maio: Semifinais

31 maio: final

No aspecto económico hai novidades. A Federación tamén vai aportar cartos. Só por participar. Os conxuntos da Preferente percibirán 800€, os da Primeira 500€ e os da Segunda e Terceira 300€. Ademais, se nada cambia, a Deputación aportará os 400€ por rolda xogada como viña facendo.

Máis novidades:

Con respecto a competición regular tamén hai algunha modificación. Só se vai unificar o horario na última xornada. Estes anos facíase nas dúas últimas. Ademais hai datas de inicio. A Segunda Rexional comezará a fin de semana do 15 de setembro. A Terceira Rexional empeza unha semana máis tarde, o 22 de setembro. A semana que vén podería saír o calendario da liga nestas dúas categorías. 

 

A participación do Valadouro na Terceira Rexional está no aire

Participación no aire:

Polo momento o Valadouro non se deu de baixa da competición. Ao conxunto de Ferreira correspóndelle competir na Terceira este ano despois do descenso do curso anterior. Aínda así, polo momento é difícil que saia. Tamén o Nausti aparece entre os inscritos como unha das novidades para este ano. Aínda que non está nada claro que o equipo da parroquia vilalbesa de Noche poida saír finalmente. Na intención de competir están traballando. 

Fútbol base:

Xa apuntaramos o novo sistema de competición na categoría xuvenil.  A Primeira e a Segunda. Pero hai algunha modificación. A Primeira vai estar formada por once equipos (un conxunto descansará cada xornada). O CD Foz decidiu saír na Segunda de xuvenís. Polo que na Primeira só haberá un descenso. 

Diario dun mercado. Episodio 121

O Polvorín ponse en marcha. Faino con dúas novas chegadas máis do que xa anunciamos. O gardamallas Unai Marino chega a Lugo. É o vencedor do «En Busca del Portero del Futuro» organizado por Fútbol Emotion. O porteiro de Bizkaia estará no filial e traballará co primeiro equipo. Deste xeito no Polvorín haberá tres porteiros. Unai, Julen e Ángel Fraga. Tamén se incorpora o extremo Óscar Castellano «Chiqui» que vén procedente do Arousa xa da Terceira Galega. O futbolista nado en Badajoz, leva en Galicia dende os 13 anos. Nas súas temporadas como sénior pasou polo Erizana, Santa Mariña e Choco e Arousa na Terceira. O último curso participou en 36 encontros nos que marcou 4 goles. O equipo confirmou tamén que catro xogadores suben do xuvenil. O lateral ou extremo esquerdo de Paradela Martín; o mediocentro de Portomarín Dani Vidal, o central ou mediocentro Jesús e o dianteiro coruñés Christian Martínez. Ademais, os xuvenís Pablo Losada, Xabi Domínguez, Jesús Gabarre, David Guitián e Cristian Sosa adestrarán estes días tamén co filial. Pola súa banda, o ecuatoriano Gustavo Quezada marcha cedido ao Recreativo de Huelva na Segunda División B.

Poratti foi un dos xogadores que participou no I All Star Futbolinlugo. O arxentino cumprirá a súa cuarta temporada seguida no Ribadeo

Na Preferente, Samu Quintela cambia o Ribadeo pola Sarriana. O ex xogador tamén do Outeiro é a sétima fichaxe do conxunto da Ribela. Tampouco continúa no Ribadeo, Adrián Barrera que macha ao Astur Vegadense nin Juanma. O central de Triabá ficha no Pastoricense. En cambio, renova o eterno Poratti. O arxentino continuará sendo peza chave aos seus 40 anos. Ademais chega Diego Hermida procedente do Burela.

Carlitos (1º esquerda) renovou no Pol. Foi tamén un dos participantes no I All Star Futbolinlugo

Na Primeira Rexional, Alberto e Samu renovaron no Xove Lago. Ademais o cadro verde incorporou a Eric que chega procedente da Candelaria. No Pastoricense ademais do comentado regreso de Juanma dende o Ribadeo, fichan a Álex (comezou a pasada campaña no Rioaveso), Brian (do Sporting Lucense), Víctor (do Paradela) e Miguel (do Meira). No Castro reforzan a súa parcela ofensiva. Chega Yelko procedente do Guntín e regresa Miguel Ángel «Play» dende o Riotorto. No Pol renovaron Carlitos, Panchito, Nico e Rois. Ademais regresa Roberto Bravo, un madrileño que xa estivo na campaña do ascenso á Primeira. No Chantada repetirán Noé e Brais Eiriz. O primeiro deles sumará a súa 13ª no club do Sangoñedo. Nos veciños do Chantada Atlético, Fran Regal actuará dende o céspede. Ademais regresa Pablo con pasada no Taboada e no Relámpago.  E o Escairón conseguiu outro regreso. Volve Hugo despois do seu paso polo Ferreira.

Na Segunda Rexional, o Sanci confirmou a renovación de Gio. Ademais fichan a Rubén Palmeiro, Dionildo e Nilson. No Iberia teñen un regreso. Para gardar os paus chega Pelayo Novo. O gardamallas estivo a última tempada no As Pontes en Preferente aínda que con pouco protagonismo no once titular. E no Celta Barreiros hai unha nova incorporación. Víctor Martínez, procedente do Foz, reforzará a defensa celeste. Xogador novo e polivalente. Pode actuar de central ou lateral segundo comentan dende o propio club. O Xermade segue acumulando xogadores. O extremo Nahum Martínez continúa. Son sete as renovacións anunciadas, ademais da do míster Rebolo. Na SD Becerreá renova Pablo Rodríguez Santín «Palleiro». Será a súa 13ª temporada no equipo. Pola súa banda, o conxunto de Pantón incopora ao lateral Toño. Procede do Sober, pero xa estivo nunha etapa anterior no cadro do Baliño.

No tocante ao fut fem, o Burela renovou a porteira Iria Pérez, a lateral dereita Ana Bolon e as dianteiras Ana Varela e Ángela Cociña.

Amigables

Varios equipos xa teñen perfilados os encontros que van usar de preparación antes de que comece a competición oficial. É o caso da SD Chantada. Trátase dun curso especial. O equipo cumpre 50 anos. O último día deste mes comezarán os adestramentos. A primeira proba é de altura. O día 3 recibe ao Racing Vilalbés. O 8 xoga co Lemos, o 14 a domicilio co Velle, o 18 co Agolada, o 22 co filial do Ourense CF, o 25 co Lalín e o 1 de setembro coa UD Ourense Xuvenil.

Tamén presentou o seu almanaque de amigables o Monterroso. Comeza o día 4 visitando á Sarriana. O 14 xogará ante o Guntín. O 18 será o turno para o «Torneo Alibós» no que participarán co Taboada, o Escairón e o Palas. O 22 hai partido co Páramo. O 24 derbi co Antas. E o 31 visita ao Cire Melide. 

Diario dun mercado. Episodio 118

O inicio das pretemporadas cada vez está máis preto. O Racing Vilalbés comeza o próximo xoves os adestramentos. Ademais dos futbolistas renovados e fichados, farao con dúas caras novas. O mediocentro de Valadouro, Brais Prieto (este curso no Ribadeo) e o dianteiro de Palas, Iván Navia (esta campaña no Racing de Ferrol DH) estarán a proba no cadro chairego. Quen xa empezou a adestrar é Ángel Fraga. Polo momento co primeiro equipo do CD Lugo, pero o gardamallas vilalbés será xogador do Polvorín/Lugo B. Asina por dúas temporadas e alternará sesións de traballo co primeiro equipo. Fraga estivo este último ano no Rápido de Bouzas no que non contou con moito protagonismo. Anteriomente, xogou no xuvenil do Celta, no Celta B, no Cerceda e no Ourense CF. Ademais formouse no club da súa terra, o Racing Vilalbés. Particular foi o seu caso. Estreouse na Terceira División con só 15 anos defendendo a portería da Madalena.

O Ribadeo e a Sarriana eran os lucenses da Preferente que menos avanzaran oficialmente no mercado. Pero esa afirmación xa hai que trocala. O cadro da capital da Mariña Oriental incorporou a tres xogadores. Un deles é un regreso. O central Martín Traba volve ao Pepe Barrera. O fisterrán xogou esta temporada no CD As Pontes. Ademais súmanse ao proxecto dirixido por Rafa Casanova, Gara (centrocampista do Friol) e o atacante Kevin Pierre (que as catro últimas temporadas formou parte do Riotorto). Na Sarriana xa é oficial a chegada de Hugo Buide. O atacante castrexo abandona a casa e mantense competindo na Preferente. Canda a el, comezan a soar nomes interesantes polas beiras da Ribela.

Martín Traba (dereita) participou este curso en 35 partidos co As Pontes. Foi titular en 24 deles

Tamén pesca no CD Castro a Residencia. O lateral de Becerreá Dani López e o vilalbés Alberto Rey serán xogadoras do conxunto capitalino. Pola súa banda, Rubén Poceiro non continúa nun Viveiro CF que ten perfilado en gran medida o seu cadro de xogadores. No Lemos sumouse unha incorporación máis. O central Adrián Ramos reforza o conxunto monfortino procedente do CD Barco da Terceira División. O xogador conta con experiencia en equipos como o CD Ourense ou a SD Ponferradina.

Miguel Teijeiro «Pandiani» participou en 26 partidos este curso co Escairón. Marcou nove goles. Dende o club do Saviñao informaron que xa está recuperado da súa lesión no xemelgo. Foto: Melanie de la Fuente

Na Primeira Rexional, no Xove Lago renovan dous futbolistas importantes. Juanjo Coello e Chile continúan no cadro verde. Ademais o Folgueiro, volve mirar para o Celeiro. O dianteiro Borja Orosa «Mora» ficha no conxunto do Vicedo. O futbolista participou a pasada temporada en quince partidos de liga co equipo viveirense e marcou dez goles. No sur da provincia, o Escairón petou forte. Javier Montoto será o adestrador do curso que comeza. Un clásico do fútbol galego que conta con pasado na provincia. Como xogador formou parte do CD Lugo que xogou na Segunda División na temporada 92/93. Tamén conta con experiencia nos bancos de Lugo. Adestrou á SD Chantada. Á par que chega Montoto; regresa un centrocampista da casa. Marzán volve despois de dúas temporadas na Sarriana. As mesmas que levaba Rubén Díaz. O futbolista tamén do Saviñao que ía para o Lemos, finalmente tamén voltará á casa. Ademais incorporase o gardamallas Marcos Macía procedente do Bóveda. Competirá con Carrasco. O porteiro gaditano renova. Tamén continúan Aitor, Pandiani, Javi Arias, Félix, Julito e Rubén Cidre. 

Na Segunda Rexional, o Celta Barreiros deulle a benvida a Pedro Incera. Un xogador veterán que pode xogar de porteiro ou de mediocentro. Con pasado no Foz. Os veciños do Iberia incorporan ao central Roberto Andrade. Chega procedente do Valadouro e pódese adaptar a outras posicións. Pola súa banda, renova un valor seguro para a defensa no Mondoñedo. Manuel Noceda continúa as ordes agora de Julio Castro. No Xermade van a renovación por día. David Rey seguirá sendo un dos faros que guíe ao cadro xermadino sobre o verde. Na máis pura Terra Chá, o Muimenta conta polo momento con dous reforzos. Dous xogadores procedentes do Catro Roldas vestirán a celeste. O central Diego González «Arrieiro» e o dianteiro Samuel Seijas son novos habitantes do Pichón.

Indo máis cara o centro da provincia, hai importantes novidades no Corgo. Sebas é o seu novo porteiro. Ademais tamén adestrará na base. Chega tamén ao equipo Dani Bruzos. E renovan Nene, Raúl, Roche, Jesús, Marcelo e Chechu. Tamén hai máis renovacións no Chantada B. Hugo Méndez seguirá as ordes de Rodrigo Amarante. E unha incorporación. Martín Darriba volve ao club no que se formou. Estaba sen equipo e xa adestrou co cadro chantadino na última parte da pasada temporada. Pode xogar na banda (lateral ou interior) e incluso colocarse baixo paus; posición que ocupou anos atrás.

No tocante ao fútbol feminino, hai dúas renovacións máis no Carballedo. Andrea Taboada e Uxía Díaz continúan. Todas as renovacións sumadas ás fichaxes de Laly e Ari, conforman nestes momentos un equipo de 18 futbolistas.

Diario dun mercado. Episodio 114

Na Preferente comezan a poñerse en serio e os lucenses da categoría son xa claros protagonistas do mercado. O Foz renovou a Jacob, Cayón, Eijo e Dani Chao. Ademais incorporou ao primeiro equipo aos xuvenís Jorge Méndez e Álex Carreiras. E confirmou as dúas primeiras incorporacións. Álex Paz, ex do Viveiro ou do Xove Lago, e Miguel Gomes, procedente do Burela, son novos habitantes do Martínez Otero.

Na Mariña Oriental, o Ribadeo reforozou a súa portería. O gardamallas de Navia, Carlos Carrera xogará no Pepe Barrera procedente do Sporting Pontenova. Pola contra, non seguirá Pablo Rivas. O central de San Cibrao xogará esta campaña tamén na Preferente Norte, pero no Laracha. Despois da chegada do adestrador Dani Fernández, na Sarriana comezaron as renovacións. Josito, Luisma, Héctor e Omar apostan un ano máis polo equipo da Ribela. Tamén fóra das fronteiras da provincia vai continuar o porteiro Álex López. O monfortino fichou no Sofán. Na pasada campaña debutou na Terceira co Somozas e regresou logo ao Arteixo.

Omar marcou 13 goles na liga na súa primeira campaña como xogador da SD Sarriana

Na Primeira Rexional, o Burela refórzase con dous xogadores procedentes do Xove Lago. Ángel e Diego Chao xa foron presentados na Marosa. O dianteiro viveirense xa sabe o que é facer un répoker durante unha tarde. Coa xa contada fichaxe de David Ben, o cadro burelao suma tres incorporacións que semella que aumentarán nas vindeiras horas.

Diego Chao (segundo esquerda) marcou 11 goles na liga este curso pasado. Foto: SD Burela

Na Segunda Rexional, o Xermade aposta pola continuidade. Daniel Loures «Rebolo» comezará a súa cuarta tempada adestrando ao equipo no que xa estivera un ano como xogador. Na zona sur, o Páramo contará co tándem Brais Vázquez e Ángel Merino para dirixir dende o banco. Brais adestrou a pasada campaña ao Monterroso B e Merino comezou o curso no San Lázaro e rematouno no Matela.

Na Terceira Rexional, o Cazás fixo números pero seguirá competindo no fútbol lucense. Bruno, por motivos laborais, e Diego Morado «Dimo» non continúan no conxunto do Catro Ventos. Deixa o verde, pero Dimo segue como presidente. Antonio López está confirmado como adestrador. Xa axudou ao equipo no final da pasada temporada. Ademais Óscar Barro «Oki» volve ao campo. Tras case dous cursos exercendo de preparador volverá vestir a camisola vermella e negra. O equipo xermadino recupera para a causa a outro Óscar Barro. O de Burgás regresa despois dunha lesión. Martín Pernas que estaba sen equipo e o porteiro Iván Corral procedente da SD Guitiriz tamén fichan no club.

Na Segunda Autonómica do fut fem, o Carballedo ficha a porteira Laly Pérez. A gardamallas ourensá xa participou co conxunto da Barrela nos torneos de fútbol-7 en Bandeira e Negreira. Ademais, a chantadina Laura Vázquez e a xogadora local Paula Bugueiro renovan un curso máis. No equipo veciño da SD Chantada tamén conintúan os movementos. Lorena Vázquez ficha no equipo do seu pobo. Eva, Iria, Natalia López, Rocío e Raquel renovan.

No tocante ao fútbol base, Fernando Currás deixa de ser adestrador da Milagrosa, onde tamén desempeñaba labores de comunicación. O colaborador de Futbolinlugo en diversas ocasións, xa confirmou hai uns días a súa nova función como adestrador de porteiros do CD As Pontes. Ademais, o Foz tamén comunicou os seus adestradores. Lillo encargarse dos infantís, Burunda continúa nos cadetes e Javi Chinchón preparará aos xuvenís.

Palabra de…Iván Calaza: Vémonos na Marosa

Non son eu quen para pedirvos nada. Só faltaría. Con todo o que nos dades. Tampouco é domingo para escribir un Palabra De…Nin sequera é tempo para andar lendo un venres destas horas. Pero a ocasión é especial. Este sábado quizais sexa o día máis importante desta pequena aventura que é Futbolinlugo. O máis igual non. Pero un deles si. Non sei se o gran Diego Díaz pensaba algo así no 2016 cando a cabeza lle barrenou esta web. Organizamos o I All Star Futbolinlugo na Marosa de Burela. Foron meses de traballo. E agora nas vésperas, aínda lle damos voltas á cabeza en cousas que quedaron no tinteiro. Supoño que na búsqueda de tentar facelo do mellor xeito posible, sempre hai erros. Moito por mellorar, pero o feito é coa única intención de xuntarnos, de pásalo ben e de poñer en valor o fútbol lucense. Sendo conscientes de que a todo non podemos chegar. E de que esa falta de cobertura e o querer máis será o camiño para continuar.

Dende ás 16:30h ás portas da Marosa están abertas para vós. Para que os inscrit@s participen nos concuros, para que @s seleccionad@s xoguen os seus partidos, para quen se atreva a botarlle un futbolín de verdade, para quen queira un de Bico de Xeado, para quen non saiba que facer ao saír da praia, para quen queira ver aos seus, para quen simplemente lle interese ver que hai, para ver ese recoñecemento ao futbolista que o deixa, para devolverlle algo de cariño a unha persoa que tanto deu polo fútbol lucense, para @s que teñen unha filosofía do fútbol parecida a nosa (de poñer primeiro en valor ao veciñ@, de identificarse co noso, de manter vivo o esencial deste deporte…). Dá igual o motivo. Calquera será bo para que veñades e pasar unha tarde xunt@s. Xa sabemos que para moit@s a ubicación non é o ideal. Burela non queda ao lado de todos os puntos da provincia. Pero que así sexa tamén ten o seu encanto, non?

Grazas ao Concello de Burela por acollernos na súa casa, aos nosos colaboradores que aportaron o valor económico necesario para impulsar algo así e grazas a tod@s @s que de xeito directo ou indirecto o estades facendo posible. Somos catro persoas as que mantemos a diario vivo este soño. Pero isto é traballo de moit@s máis. De tod@s aquel@s cuxa resposta é «se fai falta algo máis, dime». Así non é traballar; así é vivir. Vai por vós.

E paro que aínda quedan detalles que pulir. Mil grazas por todo. Agardemos que vos guste. @s que fallades sabemos que a escusa é potente. O San Pedro festéxase en moitos lugares. O resto; vémonos na Marosa. 

Listaxe de convocad@s All Star Burela 2019

A redacción de Futbolinlugo fai públicos os nomes d@s xogador@s que formarán parte dos dous partidos que conforman as actividades principais do I All Star Futbolinlugo. 66 xogador@s xogarán os partidos, pero td@s podedes ser protagonistas. Acompañándonos durante a tarde na Marosa e incluso participando nos concursos que temos dispoñibles. Están abertos a calquera que queira participar. Máis información sobre eles aquí.

Convocados selección de xogadores de equipos de Preferente e de Terceira Rexional:

Esteban do Paradela

Iago del Valle do Cazás

Joserra do Celta Barreiros

Dani Gemelo e Mavilo do Quiroga

Isma do Río Sil

Tichu e Xaime do Viveiro

Dani Díaz do Celeiro

Mauro Poratti do Ribadeo

Jacob, Asier Burunda e Rivera do Foz

Josema e Javi Fraga do Castro

Santi Carballido do Friol B

Wild cards/convidadosDani Río do Alfoz e Javi Chinchón do Foz

Xaime, o faro do Viveiro tamén estará no I All Star Futbolinlugo

Convocados selección de xogadores de equipos de Primeira e de Segunda Rexional:

Madariaga e Borja Mella do Sanci

Borja Figueiras «Pipita» do San Lázaro

Julito do Escairón

Raúl do Pastoricense

Kadete do Chantada

Carlitos do Pol

Caloto do Sporting Lucense

Moski do Taboada

Aurelio do Folgueiro

Bruno e Emilio do San Roque

Arturo da Residencia

Yago Armesto do San Lázaro

Diego do Bóveda

Seijo do Abadín

Wild cards/convidados: Lourido do Riotorto e Ramos do Burela

 


Convocadas selección norte:

Vero Loureiro e Denise do Friol B

Fanny do Friol

Sheila, Icía e Jenny da Comercial

Candela, Esther, María e Andrea Orol da Milagrosa

Carlota Balatar, Iria, Goretti, Ana e Lara Pernas do Burela

Fanny Varela, Marta e Noe Pires son algunhas das xogadoras que estarán no I All Star Futbolinlugo

Convocadas selección sur:

Noe Pires, Marta López e Carmen Ceide «Mini» do Friol

Ángeles, Iria, Nuria Louzao, Maite Louzao e María do Antas

Bea, Diana, Lucía e Noe Mazaira do Carballedo

Natalia, Bea e Laura do Chantada

 

 

O Top-20 da Terceira na 2018-2019

Un día menos para a celebración do I All Star Futbolinlugo Burela 2019. Publicamos os xogadores con máis aparicións nos sobranceiros da temporada na Terceira Rexional. Lembrando que a difusión dos sobranceiros semanais é a escusa para falar da categoría. Procuramos a máxima obxectividade posible dentro dos nosos medios. Pero non quere dicir que ninguén sexa mellor ou peor. Simplemente tentamos recoñecer dunha ou doutra maneira o traballo de todos. Nesta tempada coincide que esas aparicións nos sobranceiros teñen premio ao decidirmos organizar o All Star. Oito xogadores da Terceira Rexional estarán representando a categoría no evento do sábado 29 deste mes en Burela. Eles xa saben quen son. Un porteiro e sete xogadores de campo. En breves a convocatoria será pública. Polo de agora publicamos a lista da xente con máis protagonismo na nosa web ao longo do curso. Para desempatar no número de aparicións seguimos o criterio do xogo limpo. Fixemos a media entre os partidos xogados e os cartóns recibidos na competición regular.

A Marosa será o escenario do I All Star organizado por Futbolinlugo

1. Joserra (Celta Barreiros). 5 aparicións

2. Álvaro (Celta Barreiros). 4 aparicións

3. Jacobo (Alfoz). 3 aparicións

4. Rois (Castroverde). 3 aparicións

5. Santi (Fonsagrada). 3 aparicións

6. Dani Gemelo (Quiroga). 3 aparicións

7. Isma (Río Sil). 3 aparicións

8. Esteban (Paradela). 3 aparicións

9. Maikel (Matela). 3 aparicións

10. Panizo (Río Sil). 2 aparicións

11. Jairo (Muimenta). 2 aparicións

12. Yago (Cazás). 2 aparicións

13. Dani Díaz (Celeiro). 2 aparicións

14. Mavilo (Quiroga). 2 aparicións

15. Miguel (Antas). 2 aparicións

16. Dani Río (Alfoz). 2 aparicións

17. Santi Carballido (Friol B). 2 aparicións

18. Gachán (Quiroga). 2 aparicións

19. Iago (Rubián). 2 aparicións

20. Silva (Celeiro). 2 aparicións